Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (6)

Ο κρατικός ξενώνας σπουδαστών "Μίρκα Γκίνοβα"

στο Μοναστήρι (Βιτώλια) FYROM

Ποια ήταν η Μίρκα Γκίνοβα, 

η «ηρωίδα» των Σκοπίων;

Η θλιβερή ιστορία και η προπαγανδιστική εκμετάλλευση μιας νεαρής γυναίκας, μιας απλής χωριατοπούλας, με πολλά σκοτεινά σημεία και αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες για την ζωή της. Είχε την ατυχία να εμπλακεί σε γεγονότα και καταστάσεις που την ξεπερνούσαν σε υπέρτατο βαθμό και της οποίας οι ιδεοληψίες και ο φανατισμός της, την οδήγησαν στην καταστροφή με τραγικό τέλος.

Το 2006 υπήρξε πρόταση από Δημ. Σύμβουλο της παράταξης τού τότε Δημάρχου Έδεσσας Σόντρα (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ) να ονομαστεί οδός της πόλης με το όνομα της Ειρήνης Γκίνη, της γνωστής στην περιοχή (και όχι μόνον) αυτονομίστριας, η οποία θεωρείται η «εθνική ηρωίδα» των Σκοπιανών και τιμάται μέχρι σήμερα με το όνομα Μίρκα Γκίνοβα. Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην σκοπιανή Βικιπαίδεια:

«Σήμερα προς τιμήν της σε όλη τη Mακεδονία* έχει δεκάδες ιδρύματα, οργανισμούς και οδούς που φέρουν το όνομά της (για παράδειγμα, το κτίριο του κρατικού ξενώνα για μαθητές του λύκειου και φοιτητές του πανεπιστήμιου στη Μπίτολα,** το Πολιτιστικό Κέντρο στο Ντεμίρ Καπίγια κ.λπ.) και στον κεντρικό δρόμο της πόλης (που έχει το όνομά της) στην Μπίτολα βρίσκεται προτομή στη μνήμη της από τον γλύπτη Ντράγκαν Ποπόφσκι-Ντάντα».

_______________

* Εννοεί το κράτος των Σκοπίων

 ** Στα ελληνικά, Μοναστήρι, τα βυζαντινά Βιτώλια

Η προαναφερθείσα πρόταση υπερψηφίσθηκε όχι μόνον από την παράταξη Σόντρα, αλλά και από τον εκπρόσωπο της παράταξης του ΚΚΕ όπως αναμενόταν. Τελικώς, η πρόταση απορρίφθηκε από την αρμόδια τοπική Επιτροπή ονοματοδοσίας του ΥΠ. Εσωτερικών (Επιτροπή του άρθρου 12 του Π. Δ/τος 410/95) το 2010, όπου μειοψήφησαν οι τότε Δήμαρχοι-μέλη της Επιτροπής, Σόντρας, Έδεσσας και Χρήστος Παλίκογου, δήμαρχος Εξαπλατάνου Αλμωπίας.  

Ποια ήταν όμως τελικά η Ειρήνη Γκίνη, που κατέληξε Μίρκα Γκίνοβα; 

Οι πληροφορίες είναι εντελώς συγκεχυμένες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι γεννήθηκε στο χωριό Ξανθόγεια (παλιά: Ρουσίλοβο), άγνωστο πότε ακριβώς, ίσως το 1923. Στις επίσημες βιογραφίες της, τόσο στα ελληνικά (ΚΚΕ), όσο και στις σκοπιανές, πουθενά δεν υπάρχει ακριβής ημερομηνία, αλλά μόνον έτος.

Αντίθετα εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=Q2B9G2L6CMU 
υπάρχει φωτ. άρθρου από σκοπιανό περιοδικό ("Makedonka") που αναγράφει: Мирка Гинова, 1916-1946.

Κατά τα αμφιβόλου εγκυρότητας στοιχεία του ΚΚΕ, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο του χωριού της το 1931 και στην συνέχεια φοίτησε στην Οικοκυρική Σχολή Έδεσσας (1932-34) και στην συνέχεια στην Σχολή Νηπιαγωγών Καστοριάς (προφανώς τα έτη 1935-36).

Στην σκοπιανή βιογραφία της όμως αναφέρεται ότι σπούδασε δασκάλα στην Καστοριά (teacher's college in Kostur) απ’ όπου αποφοίτησε το 1939. Τέλος, στην βιογραφία της από το ΚΚΕ αναφέρεται ότι εργάστηκε ως Νηπιαγωγός στα Δημοτικά Σχολεία του Λουτροχωρίου (1936-39), Καισαρειανών Έδεσσας (1939-41) και Λύκων (1941-42), λεπτομέρειες που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την σκοπιανή προπαγανδιστική αγιογράφησής της, η οποία αναφέρει τα εξής: «η φασιστική κυβέρνηση Μεταξά αρνείται να την διορίσει προβάλλοντας διάφορα εμπόδια. Η Μίρκα έχασε έναν ολόκληρο χρόνο πηγαίνοντας από Γραφείο σε Γραφείο αναζητώντας διορισμό». (The fascist regime of Metaxas would not appoint her to a position - it imposed many obstacles on her. Mirka lost an entire year going from one office to another seeking to gain an appointment). 

[For Sacred National Freedom: Portraits Of Fallen Freedom Fighters, 2009 “Pollitecon Publications”, Translated by: Elizabeth Kolupacev Stewart - Wareemba NSW 2046 Australia (First published: Skopje, 1962)].

«…Τελικά διορίστηκε προσωρινά το 1940 δασκάλα σε ένα χωριό της Έδεσσας…». 

Τελικά ποια είναι η πραγματική εκδοχή; Αυτή του ΚΚΕ ή των Σκοπίων;

Ανάλογη σύγχυση ως προς τις ημερομηνίες προκαλεί και η αφήγηση, πιθανότατα κατασκευασμένη, κάποιας συντρόφισσας Ουρανίας Μπουκοβίνα, που υπάρχει στο πολυτελές λεύκωμα που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016 η Τομεακή Οργάνωση Πέλλας του ΚΚΕ με την ευκαιρία σχετικής εκδήλωσης στην Έδεσσα, όπου στην σελ. 13 αναφέρει ότι τον «Γενάρη του 1939» είδε μια κοπέλλα «περίπου 18 χρονών» να αναζητά μέρος να μείνει και όπως της διηγήθηκε η Μίρκα «σπουδάζω εδώ στο διδασκαλείο της Καστοριάς και θέλουν να με διώξουν από το οικοτροφείο του διδασκαλείου επειδή είμαι μακεδονοπούλα»!

Που βρίσκεται τελικά η αλήθεια άγνωστον…

Λεύκωμα ΚΚΕ

       

Σύμφωνα πάντα με την εκδοχή του ΚΚΕ «πριν την λήξη της σχολικής χρονιάς το 1942 εγκαταλείπει το Σχολείο των Λύκων και αφιερώνεται [….] στον αγώνα». Και παρακάτω: «Σαν μέλος της Αχτιδικής Επιτροπής Άρνισσας του ΚΚΕ, ανέλαβε την καθοδήγηση της Νεολαίας των 15 ορεινών χωριών της».

Αλλού (ελλην. Βικιπαίδεια) αναφέρεται ότι εντάχθηκε αρχικά στην ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, η οποία αυτοδιαλύθηκε το 1943 με την ίδρυση της ΕΠΟΝ*στις 23-2 1943).

Εκείνο πάντως που αποσιωπείται συστηματικά από τις διάφορες αγιογραφίες που κυκλοφορούν είναι το γεγονός ότι η Ειρήνη Γκίνη υπήρξε όχι απλό μέλος (φαλαγγίτισσα) της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ) του καθεστώτος Μεταξά, αλλά υψηλόβαθμο στέλεχος (φαλαγγάρχισσα) σύμφωνα με την καταγραφή του πρώην Βουλευτού Πέλλας αείμνηστου Βασ. Μουράτογλου, όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Παραλειπόμενα» (1998), επικαλούμενος και σχετική φωτογραφία.

Ο ίδιος την περιγράφει ως «πληθωρική, με ύψος πάνω από 1,80 και βάρος πάνω από 100 κιλά». Και παρακάτω: «στην διάρκεια της κατοχής γνώρισε έναν Γιουγκοσλάβο αυτονομιστή αντάρτη […]εμυήθη στο αυτονομιστικό κίνημα και αργότερα ανέλαβε την ηγεσία του ΝΟΦ** γυναικών».

_________________

* ΕΠΟΝ = Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων

**ΝΟΦ (NOF = Narodno Osloboditelniot Front - Народно ослободителниот фронт) Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Η μετεξέλιξη του, βραχύβιου (Νοέμβριος 1943-Μάιος 1944) και καθοδηγούμενου από τον Τίτο, ΣΝΟΦ  

Σύμφωνα με την εφημερίδα του Ουράνιου Τόξου«ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ» (Ιούνιος 2010): «…Στην πρώτη συνδιάσκεψη του Народно ослободителниот фронт-НОФ (σ.σ.: «Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου), στις 20 Ιουνίου 1945, η Μίρκα εκλέχτηκε ως μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και υπεύθυνη για ζητήματα γυναικών. Με δική της πρωτοβουλία εξαπλώθηκαν τα δίκτυα του НОФ και АФЖ (Антифашистички фронт на жените-Αντιφασιστικό μέτωπο γυναικών), στα χωριά του Воден (σ.σ.: Έδεσσας)…».

Η Γκίνοβα με άλλους 8 συνελήφθησαν το μεσημέρι στις 7 Ιουλίου 1946 στο δάσος μεταξύ των χωριών Μαργαρίτας (Πότσεπ) και Λύκων. Οι υπόλοιποι της ομάδας της την εγκατέλειψαν και διέφυγαν προς την κατεύθυνση των χωριών Σαρακηνοί-Μοναστηράκι.

Το συμβάν αυτό επιβεβαιώνεται και από την μαρτυρία ενός από τους πρωταγωνιστές του γεγονότος, του Φ. Αδαμίδη. Ο Φιλώτας Αδαμίδης– ο καπετάν Κατσώνης της περιοχής του Πάικου, του Βέρμιου και του Καϊμάκτσαλαν – ήταν αξιωματικός εξ εφέδρων του ελληνικού στρατού, έλαβε μέρος στον πόλεμο της Αλβανίας και στη μάχη της Κρήτης, καπετάνιος και διοικητής τάγματος στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ στο Πάικο και το Καϊμάκτσαλαν και πολέμησε με το μέρος του ΔΣΕ. Μέλος του ΚΚΕ, έζησε για 33 χρόνια εξόριστος στην Τσεχοσλοβακία. Σε συνέντευξή του τον Μάρτιο του 2010, που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 133 (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2010) του τριμηνιαίου περιοδικού «Νιάουστα» αναφέρονται τα εξής:

«…Με τον χαρακτηριστικά γήινο τρόπο της περιοχής ο Κατσώνης μας μεταφέρει τη σύγχυση, τις απλές αμέλειες, αλλά και τη λιγοψυχία που κατέληξαν στην εκτέλεση της Ειρήνης Γκίνη και των άλλων συντρόφων της το τραγικό πρωινό της 26ης Ιουλίου 1946. Αυτός οδήγησε τη Μίρκα και τους υπόλοιπους πολιτικούς έξω από τον πρώτο κλοιό του κυβερνητικού αποσπάσματος στο Καϊμάκτσαλαν. Οι μικρές λεπτομέρειες της αφήγησής του, ειπωμένες λαϊκά, δίνουν ένα μοναδικό υπόβαθρο αυθεντικότητας στα ιστορικά γεγονότα. Ο Κατσώνης φοράει το καφέ παλτό που ανήκε στον περίφημο καπετάν Λασσάνη (Θανάση Γκένιο) και του το είχε χαρίσει ο ίδιος, όταν ο Κατσώνης βγήκε στην περιοχή του Πάικου για το δεύτερο αντάρτικο. Τον δυσκολεύει όμως στο κράτημα της ιταλικής αραβίδας, καθώς σιωπηλά οδηγεί τους πολιτικούς μέσα από μια χαράδρα προσπαθώντας να τους πάει στα ασφαλή δασωμένα. Το βγάζει, λοιπόν, και το δίνει στη Μίρκα για να μπορέσει να συγκεντρωθεί στην αποστολή του, μέχρι να καταφέρει τελικά να τους παραδώσει στο ένοπλο τμήμα που βρισκόταν ψηλότερα. Νομίζοντας ότι η ομάδα των πολιτικών είναι πια ασφαλής, γυρίζει πίσω στο δικό του τμήμα μέσα στον κλοιό. Αλλά δεν έχει λογαριάσει τη δειλία και την ανικανότητα άλλων που με τις πρώτες τουφεκιές εγκατέλειψαν τους άοπλους πολιτικούς στην τύχη τους. Φορώντας το παλτό του Λασσάνη πιάσαν οι ΜΑΥδες τη Μίρκα…».

Στην σκοπιανή εκδοχή της βιογραφίας της που αναφέραμε και παραπάνω* υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η Ομάδα της Γκίνοβα ήταν άοπλη και μόνον αυτή ήταν οπλισμένη (Mirka was with six of her comrades, who were all unarmed. Only she was armed). 

Και παρακάτω: «…However, the brave Macedonian woman did not lose her courage. She lifted the scope and took aim. One gendarme fell dead. She shot again. Another one fell. She aimed well. Each one of her bullets hit flesh and planted death in the slaves of the new occupiers. But there were too few bullets and too many of them. And that is why she fell into their hands along with her comrades…».

Δηλαδή με λίγα λόγια σκότωσε 2 χωροφύλακες και τραυμάτισε κι άλλους πριν της τελειώσουν οι σφαίρες.

________________________

* From: For Sacred National Freedom: Portraits Of Fallen Freedom Fighters  2009

Μετά την σύλληψή της οδηγήθηκε στην Έδεσσα όπου ανακρίθηκε ώστε να σχηματισθεί η δικογραφία. Τα περί βασανιστηρίων είναι φαντασίες των αρρωστημένων εγκεφάλων του προπαγανδιστικού μηχανισμού του ΚΚΕ και δεν τεκμηριώνονται. Εξ άλλου, όπως τονίζει και ο Βασ. Μουράτογλου στο προαναφερθέν βιβλίο του: «Δεν ασκήθηκε καμμία βία στην ανάκριση, άλλωστε δεν χρειάσθηκε γιατί οι κατηγορούμενοι απεκάλυψαν τον σκοπό της παρουσίας τους στο δάσος των Λύκων. Ιδιαίτερα στην Γκίνη έγινε επίμονη σύσταση να αλλάξει την κατάθεσή της (σ.σ. απελευθέρωση της Μακεδονίας από την Ελλάδα) ώστε να αποφύγει τις συνέπειες του Γ΄ ψηφίσματος…».

Υπενθυμίζουμε ότι το Γ΄ Ψήφισμα της Βουλής τον Ιούνιο του 1946 προέβλεπε την ποινή του θανάτου για εγκλήματα εσχάτης προδοσίας που αποσκοπούσαν στην απόσπαση τμημάτων του ελληνικού εδάφους.

Η δίκη της Γκίνοβα στο Έκτακτο Στρατοδικείο της 38ης Ορεινής ταξιαρχίας με έδρα τα Γιαννιτσά ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουλίου 1946 και στις 26 Ιουλίου εκτελέσθηκε μαζί με 5 άλλους συνεργάτες της.

Στην διάρκεια της δίκης ήταν προκλητικότατη και όπως αναφέρει ο Βασ. Μουράτογλου: «…σε βαθμό που ανάγκαζε τον Βασιλικό Επίτροπο να διαμαρτυρηθεί στον Πρόεδρο…». 

Αξιοσημείωτη είναι και η εξής καταγραφή του ιδίου:  

«…Κατά την διάρκεια της δίκης κάθε πρωί και απόγευμα τους μετέφεραν απ’ τα κρατητήρια της οδ. Σβορώνου στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο στο Τσαλί, όπου συνεδρίαζε το Στρατοδικείο με αυτοκίνητο της Χωροφυλακής, ημιφορτηγό ανοικτό. Εντύπωση έκανε στους περιοίκους και στους περίεργους η σβελτάδα με την οποία η Γκίνη των 100 κιλών βάζοντας την παλάμη της στο αμάξωμα, μ΄ένα πήδημα βρισκόταν πάνω στο αυτοκίνητο […] Πώς ήταν δυνατόν μια βασανισμένη κατά τον τρόπο που περιγράφει ο Αμαξόπουλος να διαθέτει τέτοια εκπληκτική σβελτάδα και ευκινησία;». Ο συγγραφέας μάλιστα επικαλείται ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ τις μαρτυρίες πολυάριθμων κατοίκων των Γιαννιτσών για το παραπάνω περιστατικό.

Αυτός λοιπόν ήταν ο βίος και η πολιτεία της διαβόητης για τους Μακεδόνες Έλληνες και ηρωίδας για τους Σκοπιανούς Ειρήνης Γκίνη ή Μίρκας Γκίνοβα, η οποία αγωνίστηκε για την υποδούλωση της Μακεδονίας στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο και την απόσπασή της από την Ελλάδα. 

Το ΚΚΕ επιχείρησε από την πρώτη στιγμή να την "αγιοποιήσει" επιστρατεύοντας ολόκληρο τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του στοχεύοντας να εμψυχώσει τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, αποκρύπτοντας την πραγματική της δράση με απίστευτες διαστρεβλώσεις της ιστορικής αλήθειας.

Το πλέον όμως εξωφρενικό είναι το απόσπασμα από το θεωρητικό όργανο του ΚΚΕ «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (1946) που αναφέρεται στο ήδη μνημονευθέν πολυτελές λεύκωμα που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016 η Τομεακή Οργάνωση Πέλλας του ΚΚΕ, όπου υποστηρίζεται ξεδιάντροπα ότι: «…μια υπέροχη ηρωίδα σαν τη δασκάλα Ειρήνη Γκίνη, που πολέμησε σε όλη την εποχή της Κατοχής τους οχρανίτες του Κάλτσεφ και που συνέχισε κι έπειτα απ’ την απελευθέρωση […] να πολεμάει τους αυτονομιστές της Μακεδονίας, που τους οργανώνουν και τους υποκινούν οι Άγγλοι…»! 

Το τραγικό, αλλά και εξοργιστικό για τους Μακεδόνες Έλληνες που υπέφεραν τα πάνδεινα από τους εγκάθετους και τους φονιάδες του Τίτο και των συντρόφων, αλλά και των συνεργατών του από το ΚΚΕ είναι ότι το 1982, επί ΠΑΣΟΚ, το Δημοτικό Συμβούλιο των Γιαννιτσών έδωσε το όνομά της σε μια πλατεία της Πόλης, για να αναγκαστεί να την ανακαλέσει στην συνέχεια μετά την γενική λαϊκή κατακραυγή που ξεσήκωσε στην περιοχή η προκλητική αυτή απόφαση, καθώς υπήρξαν ακόμη Έλληνες οι οποίοι ζούσαν και είχαν υποστεί στο πετσί τους την προσπάθεια υφαρπαγής της Μακεδονίας από την Γκίνοβα και τους υπόλοιπους υπηρέτες των Σοβιετικών σχεδιασμών.

Προς τι λοιπόν αυτή η επιμονή του πρώην Δημάρχου Έδεσσας που επανήλθε πρόσφατα με νέα πρόταση να τιμηθεί η αυτονομίστρια Γκίνοβα; Προσπάθεια να συλλεχθούν ψηφαλάκια; Ξεπερασμένες ιδεοληψίες; Περίεργες φαντασιώσεις; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…

ΥΓ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρόταση απορρίφθηκε πανηγυρικά (απουσίασε ακόμα και ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ) τα δε σχόλια των τοπικών εφημερίδων υπήρξαν καυστικότατα κατά του πρώην Δημάρχου, από τα οποία ξεχωρίζει εκείνο με τον τίτλο «Η πολιτική καταδίκη του Γ. Σόντρα» (σε εφημερίδα που παλαιότερα τον υποστήριζε), που καταλήγει με την προτροπή:
«…Όταν όμως κάποιος προτιμά να κοιτά πίσω και μάλιστα με εξοργιστικά επιχειρήματα που διχάζουν, τότε καλό θα είναι να πάει σπίτι του…».

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.gr/2017/02/blog-post_13.html

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (5)

Αντάρτισσες του ΣΝΟΦ 

To ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, το ΣΝΟΦ 

και οι κομιτατζήδες

Τον Νοέμβριο του 1943 στελέχη του μακεδονικού γραφείου του ΚΚΕ σε συνδιάσκεψη της περιφερειακής επιτροπής του ΚΚΕ Φλωρίνης στο χωριό Δροσοπηγή ίδρυσαν το ΣΝΟΦ. Αποφασίστηκε να μην υπαχθεί τυπικά το ΣΝΟΦ στον ΕΛΑΣ αλλά να διαθέτει δικές του ένοπλες μονάδες. Μέσω του ΣΝΟΦ κύριος σκοπός των κομμουνιστών ήταν να προσεταιριστούν τους βουλγαρίζοντες σλαβόφωνους της Μακεδονίας, καθώς έως τότε οι κατακτητές είχαν κατορθώσει να πάρουν με το μέρος τους και να εξοπλίσουν ένα τμήμα της συγκεκριμένης κοινότητας. Αντίστοιχες προσπάθειες προσεταιρισμού των σλαβόφωνων της Βαρντάρσκα (σημερινά Σκόπια) έκαναν και οι αντάρτες του Τίτο.

 Το ΣΝΟΦ εξαρχής είχε σκοπούς αυτονομιστικούς, δηλαδή στόχευε στην απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας απ’τον εθνικό κορμό. Αυτό φυσικά ήταν εν γνώσει της ηγεσίας του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που επεδείκνυε χαρακτηριστική ανοχή στην αυτονομιστική δραστηριότητα των σνοφιτών, παρά το ότι επισήμως δεν υιοθετούσε τις ανθελληνικές θέσεις τους. Λόγω αυτής της ανοχής της κομμουνιστικής ηγεσίας, τα στελέχη του ΣΝΟΦ απέκτησαν μία ελευθερία κινήσεων στην περιοχή και προπαγάνδιζαν ανοιχτά τις θέσεις τους για ανεξάρτητη Μακεδονία προσπαθώντας να προσελκύσουν σλαβόφωνους ρευστής εθνικής συνείδησης που έτειναν είτε προς την Βουλγαρία είτε προς τον Τίτο.

Παράλληλα, στις αρχές του 1944 οι Γερμανοί σχημάτισαν μία νέα πολιτοφυλακή αποτελούμενη από σλαβόφωνους βουλγαρικής συνείδησης, με την επωνυμία Οχράνα. Αυτή ήταν η διάδοχη κατάσταση του Κομιτάτου που είχαν ιδρύσει πρωτύτερα οι Ιταλοί, και εν πολλοίς στηριζόταν στο ανθρώπινο δυναμικό του Κομιτάτου. Για τον λόγο αυτό τα μέλη της Οχράνα παρέμεναν γνωστοί σαν κομιτατζήδες. Επίσης, η βουλγαρική επιρροή στην Οχράνα ήταν αρκετά ισχυρότερη απ΄ότι ήταν στο Κομιτάτο, επειδή οι Γερμανοί άφηναν στους Βούλγαρους μεγαλύτερα περιθώρια δράσης απ’ ότι οι Ιταλοί που κατείχαν την περιοχή ως τον Σεπτέμβριο του 1943. Αυτό οφειλόταν στο ότι οι Γερμανοί δεν είχαν βλέψεις στην δυτική Μακεδονία, εν αντιθέσει με τους Ιταλούς.

Αυτό όμως που περιέπλεκε τα πράγματα ήταν ότι και οι κομιτατζήδες μιλούσαν για αυτονομία της Μακεδονίας. Άλλωστε από την δεκαετία του ‘20 οι Βούλγαροι στόχευαν στην απόσπαση της Μακεδονίας είτε δια της απευθείας προσάρτησής της στην Βουλγαρία είτε δια της δημιουργίας μίας αυτόνομης Μακεδονίας που θα ήταν προσανατολισμένη προς την Βουλγαρία και θα ενωνόταν αργότερα μαζί της, όπως είχε συμβεί το 1885 με την Ανατολική Ρωμυλία.  Τώρα, και λόγω της διαφαινόμενης ήττας του Άξονα, η δεύτερη επιλογή φάνταζε ρεαλιστικότερη για τους Βούλγαρους.

Έτσι παρατηρήθηκε το φαινόμενο να υπάρχουν δύο -τυπικά αντίθετες- οργανώσεις σλαβόφωνων (ΣΝΟΦ και Οχράνα) που να στοχεύουν στην προσέλκυση του ίδιου πληθυσμού χρησιμοποιώντας παρόμοια αυτονομιστική φρασεολογία. Έτσι η διάκριση μεταξύ τους έγινε αρκετά δύσκολη και μοιραία αναπτύχθηκαν και δίαυλοι επικοινωνίας.

Γενικότερα πάντως, το ΣΝΟΦ απέτυχε να δημιουργήσει δικούς του οπαδούς και αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία ακόμα και απ’τους βουλγαρίζοντες σλαβόφωνους. Αυτό που κατάφερε ήταν το ότι λειτούργησε σαν καθαρτήριο για πολλούς πρώην φιλο-αξονικούς βουλγαρόφιλους σλαβόφωνους που εν μία νυκτί μετετράπησαν σε δήθεν "αντιστασιακούς" αυτονομιστές. Παρέμεναν όμως σταθεροί στον ανθελληνισμό. Αυτό συνέβαινε κυρίως μες στο 1944 οπότε και η τροπή του πολέμου έγερνε ολοένα σε βάρος του Άξονα και τα καιροσκοπικά βουλγαρίζοντα στοιχεία έσπευδαν να αλλάξουν αφεντικό. 

Βέβαια, προσχωρήσεις κομιτατζήδων στον ΕΛΑΣ είχαν ήδη ξεκινήσει απ’τον Ιούνιο 1943 όταν γύρω στους 50-60 κομιτατζήδες απ’την ευρύτερη περιοχή του Άργους Ορεστικού εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ. Το ίδιο έγινε και τον Οκτώβριο με άλλους 47 κομιτατζήδες απ’τον Απόσκεπο και άλλους 10 απ’το Βατοχώρι. Ο Πασχάλης Καλλιμάνης, που ήταν αρχηγός των κομιτατζήδων του Καλοχωρίου, τον Ιούλιο του 1943 με άλλους 16 συνεργάτες του πέρασαν στον ΕΛΑΣ.

Για το 1944 ενδεικτικά αναφέρουμε:

- Στα Κορέστια τοπικά στελέχη του ΣΝΟΦ προσήλκυσαν παραπάνω από 100 κομιτατζήδες στον εφεδρικό ΕΛΑΣ.

- Ο γραμματέας της επιτροπής ΣΝΟΦ Κορεστίων Ναούμ Πέιος εξασφάλισε την προσχώρηση πάνω από 40 κομιτατζήδων στον ΕΛΑΣ από γειτονικά χωριά. Ο ίδιος μαζί με τον Κεραμιτζή μεσολάβησαν για την προσχώρηση των κομιτατζήδων του Καρά Ορμάν σε ομάδα του ΕΛΑΣ της Φλώρινας.

- Ο Φώτης Κεραμιδάς ήταν βουλγαρόφιλος κομιτατζής που αργότερα έγινε γραμματέας της Επιτροπής του ΣΝΟΦ Βασιλειάδας,

- Ο Μενέλαος Γκέλες απ΄την Φλώρινα ανέπτυξε απ’το 1941 δραστηριότητα υπέρ της Βουλγαρίας και ήταν στενός συνεργάτης του Βούλγαρου αξιωματικού Κάλτσεφ που ήταν ο ιθύνων νους της βουλγαρικής προπαγάνδας στην Μακεδονία. Ο Γκέλες κατέληξε ηγετικό στέλεχος του ΣΝΟΦ Φλωρίνης.

- Ακόμα και μετά την διάλυση του ΣΝΟΦ, τον Αύγουστο του 1944 ο Μιχαήλ Κεραμιτζής (πρώην στέλεχος του ΣΝΟΦ και του ΕΛΑΣ και εθνοσύμβουλος στην ΠΕΕΑ) έγραφε μετά από επιχειρήσεις αφοπλισμού κομιτατζήδων:

"Οι περισσότεροι κομιτατζήδες έχουν έρθει με το μέρος μας. Απ’τους 300 που είχαν προσχωρήσει τελευταίως στον ΕΛΑΣ, έχουν αποκηρυχτεί μόνο έξι"

Η πρώτη επίσημη εμφάνιση των αυτονομιστών του ΣΝΟΦ υπήρξε η Περιφερειακή Συνδιάσκεψη ΣΝΟΦ Καστοριάς που συγκλήθηκε στο Δενδροχώρι της Καστοριάς στις 12-13 Απριλίου 1944 απ'τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Εκεί πλέον με ψηφίσματα είτε προς την ΠΕΕΑ, είτε ακόμα και προς τους Συμμάχους, είτε με ανοιχτές αναφορές στο Ήλιντεν, φάνηκαν ξεκάθαρα οι ανθελληνικοί σκοποί του ΣΝΟΦ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ρήξη τον Μάιο του 1944 με την κομματική ηγεσία του ΚΚΕ που απέφευγε να υιοθετεί επισήμως τέτοιες ακραίες θέσεις για το μακεδονικό που προκαλουσαν αντιδράσεις. Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ αποφάσισε την διάλυση του ΣΝΟΦ και η απόφαση διαβιβάστηκε στην περιφερειακή επιτροπή του κόμματος στην Καστοριά. Πολλοί σνοφίτες αποπέμφθηκαν, ενώ συνελήφθησαν οι Πασχάλης Μητρόπουλος και Ναούμ Πέιος. Μία εβδομάδα όμως μετά, ο Πέιος αφέθη ελεύθερος, κατόπιν παρέμβασης του Κεραμιτζή, και προσέφυγε μαζί με άλλους 30 σλαβόφωνους (πιθανότατα κομιτατζήδες) στους γιουγκοσλάβους παρτιζάνους. Εκεί τέθηκε υπό την προστασία του Ντέγιαν, τοπικού ηγέτη των παρτιζάνων, για λογαριασμό του οποίου στρατολογούσε κομιτατζήδες. Αργότερα επέστρεψε και ανέλαβε πόστο στον ΕΛΑΣ, πριν τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1944 με το τάγμα του Γκότσε. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τον Μητρόπουλο που αφέθη ελεύθερος κατόπιν παρέμβασης της διοίκησης της 9ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Κάπως έτσι τελείωσε η ιστορία του ΣΝΟΦ που είχε ήδη εκθέσει τους κομμουνιστές.

Βασική πηγή: 
http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/07/to.html

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (4)

Θρήνος και οδυρμός στα Σκόπια: 

Χάθηκε η "μεγάλη μακεδονία"

Θρηνεί και οδύρεται ο αρθογράφος Πάντε Κολεμισέφσκι της παλαιότερης εφημερίδας και κάποτε ημιεπίσημου οργάνου του ΚΚ των Σκοπίων, της Nova Makedonija, για την "απώλεια του ονείρου για μια ενωμένη μακεδονία". Το άρθρο είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό και για άλλες καταστάσεις.

ΔΕΕ 

Δηλαδή, θα πούμε αντίο 

στο Πιρίν και στο Αιγαίο;

Πρέπει η «Μακεδονία» να υποταχθεί στην σκληρή πραγματικότητα που δεν την ευνοεί; Θα αλλάξει το Σύνταγμά της με όλους τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από την αλλαγή;

Αλλά, το μεγάλο ερώτημα είναι εάν αντί του Σόλουν, του Κουκούς, του Βόντεν και του Λέριν, θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε επίσημα μόνο ελληνικά τοπωνύμια: δηλαδή, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Έδεσσα και Φλώρινα;

Σε τι θα πρέπει οι πολίτες μας να είναι έτοιμοι από την υπογραφή των συμφωνιών με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα;

  

Πρώτον, 

είναι αναμφισβήτητο ότι η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» θα λάβει ένα νέο όνομα που θα συμφωνηθεί και από τις δύο πλευρές, με την ανιδιοτελή βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ, που πρόκειται για ένα ήδη συμφωνημένο όνομα.

Η νέα ονομασία θα είναι για ευρύτερη διεθνή χρήση προς όλους και για όλα- erga omnes. Η τρέχουσα άποψη είναι ότι δεν θα αλλάξει το σύνταγμά μας γιατί αποτελεί κόκκινη γραμμή, αν και η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτές οι κόκκινες γραμμές έχουν ξεθωριάσει. 

Το δίλημμα παραμένει ανοικτό αν είναι δυνατόν για μια τόσο δραματική αλλαγή στο όνομα, να μην αλλάξει το Σύνταγμα του κράτους.

Σύμφωνα με ορισμένες ερμηνείες και αξιώσεις, η χώρα μας μπορεί να διασφαλίσει ότι το Σύνταγμα δεν θα αλλάξει, σύμφωνα με άλλους, είναι αδύνατον το νέο όνομα να μην υποδηλώνει μια σειρά αλλαγών, τόσο στο Σύνταγμα όσο και σε μια σειρά νόμων.

Η υπόθεση είναι ότι στο παιχνίδι μπορεί να παρουσιασθεί ένας διπλός τύπος- ένα όνομα για εξωτερική χρήση και ένα εγχώριο, αλλά οι περισσότερες πηγές λένε ότι αυτό είναι απαράδεκτο για την Ελλάδα.

Δεύτερον, 

θεωρείται ιστορικά και συναισθηματικά μια θαμμένη ιστορία, στους αιώνες των αιώνων, αφού το όνειρό μας για μια ενωμένη Μακεδονία, η συγχώνευση δηλαδή των τριών τμημάτων, του Βαρδάρη, του Πιρίν και της Μακεδονίας του Αιγαίου και αυτή τη φορά θεωρείται ως μια σοβαρή λανθασμένη αντίληψη (εξέλιξη), για την οποία άνθρωποι σάπισαν στις φυλακές.

Τρίτον,

έρχεται το τέλος του συνθήματος «Σολούν ε νας» [=η Θεσσαλονίκη είναι δική μας], που από τις φαντασιώσεις πολιτικών κερδοσκόπων και πολιτικών είχε αναστηθεί (το σλόγκαν) κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας μας, μάλλον έφερε βλάβη παρά όφελος.

Τέταρτον, 

η συμφωνία με την Ελλάδα, εκτός από την αντιμετώπιση και οριστική παύση των ιστορικών συνεπειών του εμφυλίου πολέμου και την έξοδο των «Μακεδόνων» (Σλάβων) από την Μακεδονία του Αιγαίου, θα υπάρξει ένα πιθανόν ζήτημα, το οποίο δεν είναι γνωστό πως θα λυθεί και για το οποίο από την πλευρά μας κανείς δεν άνοιξε.

Δεν σχετίζεται με το όνομα, όσο με τη γλώσσα και την ταυτότητα και με τα πράγματα που προκύπτουν από αυτό. Με βαριά καρδιά μπορεί να ειπωθεί ότι η γλώσσα δεν είναι πρόβλημα σε γενικές γραμμές, ούτε το όνομα σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα θα είναι πως θα καθορισθούν τα πραγματικά τοπωνύμια, οι πόλεις και τα χωριά. 

Για παράδειγμα, στα σχολεία μας, σε όλες τις επίσημες ομιλίες, σε όλες τις εφημερίδες της χώρας μας, στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο και σε όλα τα γραπτά κείμενα, τα μέρη και οι τοποθεσίες στην Ελλάδα θα πρέπει να καθορίζονται με σλαβικά ή ελληνικά ονόματα; 

Θα έχουμε το δικαίωμα το Σόλουν να το λέμε Σόλουν ή να την λέμε Θεσσαλονίκη, το Κουκούς να το λέμε Κουκούς ή ως Κιλκίς, το Βόντεν ως Έδεσσα, το Λέριν ως Φλώρινα; Το ίδιο ισχύει και τα τοπωνύμια στα οποία γεννήθηκαν χιλιάδες Σλάβοι, τώρα πολίτες μας, ή απόγονοί τους, ή βρίσκονται στη διασπορά. 

Θα απαγορευθεί η εγγραφή του όρου «Μακεδονία του Αιγαίου» και θα χρησιμοποιείται με την τοπολογία ‘Βόρεια Ελλάδα’, ή θα υπάρξει λύση να γράφονται και τα δύο ονόματα και το ένα σε παρένθεση; 

Αναμφισβήτητα, το νέο πολιτικό δόγμα στα Βαλκάνια είναι να αφεθεί το παρελθόν στην ιστορία και όλα τα βλέμματα να στραφούν προς το μέλλον. 

Είναι, επίσης, αναμφίβολο ότι η πραγματικότητα είναι από την πλευρά του ισχυρότερου. 

…Βούλγαροι και Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες, μιλούν συχνά, για δίκαιες λύσεις στην αντιμετώπιση των σχέσεων. 

Πράγματι, τι θα ήταν δίκαιο; 

Θα ήταν καλύτερο για τη Βουλγαρία και την Ελλάδα να αναγνωρίσουν τη χώρα μας με το συνταγματικό της όνομα, να αναγνωρίσουν την ταυτότητα και την αυτονομία του «μακεδονικού» λαού, να αναγνωρίσουν τη γλώσσα και να επιβεβαιώσουμε ότι τα σημερινά σύνορα είναι καθοριστικά. 

Αυτός είναι ο ευκολότερος τρόπος για να επιλυθεί το μακεδονικό ζήτημα και όλα τα σχετικά με αυτό. Μετά θα μπορούσαν να επιλυθούν όλα, αλλά υπάρχει τίποτε που είναι δίκαιο στην πολιτική;

Από την ιστοσελίδα http://www.echedoros-a.gr/2017/11/blog-post_73.html 

"Βαλκανικό Περισκόπιο" του Γιώργου Εχέδωρου.

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (3)

Ο ανδριάντας του Μ. Αλεξάνδρου στα Σκόπια

Τα θεμελιώδη ψεύδη και η παραπληροφόρηση

 για την Μακεδονία

Η μεθοδευμένη εδώ και χρόνια από συγκεκριμένους πολιτικούς και κόμματα υποβάθμιση του σκοπιανού προβλήματος, οι ιδεοληψίες και ο εθνομηδενισμός της αριστεράς, η οσφυοκαμψία και η φοβικότητα της κάποιας «δεξιάς», η καλλιεργούμενη συστηματικά στο ευρύ κοινό ενδοτικότητα από τα αθηναϊκά ΜΜΕ και την πλειονότητα των εργαζομένων σ’ αυτά «δημοσιογράφων», είχαν δημιουργήσει την εντύπωση ότι ελάχιστοι ενδιαφέρονται για το κρίσιμο εθνικό θέμα.

Επί πλέον, ξένα κέντρα και τα κάθε κατηγορίας φερέφωνά τους,  φρόντιζαν να δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις στο κοινό, με στοχευμένη παραπληροφόρηση σε επί μέρους θέματα.

Θα επιχειρήσουμε λοιπόν να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και να επαναφέρουμε την πραγματικότητα ως προς το τι ακριβώς συμβαίνει.

Ψεύδος 1^ο

Το τελευταίο χρονικό διάστημα και ιδίως με το «φούντωμα» των λαϊκών κινητοποιήσεων σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Ελλάδα για την στήριξη και την συμμετοχή στο Συλλαλητήριο της 21/1/2018 στην Θεσσαλονίκη, άρχισαν να εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και όχι μόνον) κάποια περίεργα δημοσιεύματα «αναλυτών» και «δημοσιογράφων» με «ειδήσεις» του τύπου: «το θέμα έχει κλείσει», «έχει αποφασιστεί το όνομα», «συμφωνήθηκε η ονομασία», «γίνεται διαπραγμάτευση για δικαιολογία» και διάφορα τέτοια (τα οποία ατυχώς αναπαράγουν διάφοροι αφελείς, ανόητοι ή πονηροί) με στόχο να καλλιεργηθεί η απογοήτευση, ο «ωχαδερφισμός», η εγκατάλειψη.

Η πραγματικότητα

Τίποτε απολύτως από τα παραπάνω είναι αληθινό. Στις διεθνείς σχέσεις όλα κρίνονται την ώρα των διαπραγματεύσεων και εξαρτώνται από αυτό που οι Αγγλοσάξωνες ονομάζουν τάιμιγκ (timing), συγχρονισμό, κατάλληλη στιγμή, καθώς και τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ των αντιπάλων μερών. Ακόμη και αν πράγματι υπάρχει η προειλημμένη απόφαση να εκχωρηθεί η ονομασία, ουδείς γνωρίζει το τι θα συμβεί στο τέλος. Ένα τυχαίο γεγονός, ένα σοβαρό πρόβλημα σε μια άλλη περιοχή που απαιτεί άμεση παρέμβαση, διεκδίκηση της αναγνώρισης ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια, της απαλοιφής κάθε είδους ψευδο-αλυτρωτικής αναφοράς στο σκοπιανό Σύνταγμα και τα σχολικά βιβλία κλπ μπορεί να προκαλέσουν αναβολή της συζήτησης για την ονομασία.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ.

Εάν αναβληθεί η λήψη της απόφασης δεν πρόκειται να ξανασυζητηθεί ποτέ διότι πολύ σύντομα οι Αλβανοί θα έχουν κυριαρχήσει στα Σκόπια, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τους ψευτομακεδόνες Σλάβους.  

Ψεύδος 2^ο

Τα Σκόπια έχουν αναγνωριστεί ως Μακεδονία από «όλο τον κόσμο». Ο προβαλλόμενος ισχυρισμός των Σκοπιανών και των εδώ σκοπιανολάγνων είναι ότι 140 χώρες τους έχουν αναγνωρίσει.

Η πραγματικότητα

Ουδέν αναληθέστερο. Άλλο "αναγνώρισαν την χώρα με τη συνταγματική της ονομασία (=Δημοκρατία της Μακεδονίας)" και άλλο "έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις". Η σύναψη όμως διπλωματικών σχέσεων δεν σημαίνει αυτόματα αναγνώριση του κρατιδίου με τη συνταγματική του ονομασία. Στην πραγματικότητα οι χώρες που έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τα Σκόπια δεν ξεπερνούν τις 115, σύμφωνα με στοιχεία του 2014, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που χρησιμοποιούν την προσωρινή ονομασία "πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" (FYROM) για όλους τους επίσημους σκοπούς. Τελικώς, οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» είναι μόλις 98 ενώ αποκαλύπτεται επί πλέον ότι οι χώρες που χορηγούν βίζα σε σκοπιανά διαβατήρια είναι ακόμη λιγότερες από 115, μόλις 101 για την ακρίβεια!

Σε τελική ανάλυση όμως και ανεξάρτητα από τον αριθμό χωρών που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια εκείνο που κυρίως μετράει είναι η αναγνώριση από την Ελλάδα.

Ας σταματήσουν λοιπόν τα παραμύθια των Σκοπιανών και τα πρακτοριλίκια κάποιων άλλων.

Εκείνο πάντως που πρέπει να επισημάνουμε είναι το γεγονός ότι κάποια απίθανα κράτη, όπως η Τουβαλού (μια νησιωτική χώρα με 10.000 κατοίκους) στο μέσον του Ειρηνικού Ωκεανού, το γειτονικό της Κιριμπάτι (14.000 κάτοικοι), η Ζιμπάμπουε, η Ρουάντα και η Σουαζιλάνδη στην Αφρική, η Μογγολία, το Νεπάλ και το Τατζικιστάν στην Ασία, αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, αναγνώρισαν τα Σκόπια ως "Μακεδονία" και το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί; Η απάντηση είναι απλή: Ουδείς από το επίσημο ελληνικό (λέμε τώρα) κράτος ενδιαφέρθηκε να ενημερώσει τις αρχές αυτών των χωρών και να κάνει τις απαραίτητες διπλωματικές κινήσεις, κάτι που έκαναν και κάνουν με επιμονή και υπομονή οι Σκοπιανοί. Δυστυχώς...

(Λεπτομερή στοιχεία και τεκμηρίωση εδώ:  

http://ethnologic.blogspot.gr/2015/04/blog-post_26.html)

Ψεύδος 3^ο

Μετά τους πολέμους 1912-13 και τις  Συνθήκες του Λονδίνου  στις  17/30 Μαΐου του 1913 και Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913 με τις oποίες τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Μακεδονία διανεμήθηκε μεταξύ Σερβίας, Βουλγαρίας και Ελλάδος.

Η πραγματικότητα

Με τις παραπάνω Συνθήκες έγινε η διανομή των εδαφών της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ειδικότερα των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου (Κόσοβο). Ολόκληρη η νότια  Βαλκανική χερσόνησος ονομαζόταν Ρουμελία (τουρκ. Rumeli) δηλ. η χώρα των Ρωμιών (=ορθοδόξων Χριστιανών). Μετά το 1913 περιοχές του Βιλαετίου Μοναστηρίου (τμήμα του τα σημερινά Σκόπια) προσαρτήθηκαν στο βασίλειο της Σερβίας. Η Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε μετά το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, ως «ένωση του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων». Στην ιδρυτική τους διακήρυξη αναφέρονται αναλυτικά οι επιμέρους περιοχές (όπως το Μαυροβούνιο) και οι εθνότητες που την συναποτελούσαν, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά ούτε «έθνος Μακεδόνων», ούτε περιοχή «Μακεδονίας», ως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επίσημοι χάρτες της Γιουγκοσλαβίας, τη περίοδο του Μεσοπολέμου (δεκαετίες του ’20 και του ’30) δεν αναφέρουν πουθενά την ονομασία «Μακεδονία», αλλά την  «Νότια Σερβία» ή την Βαρντάρσκα Μπανοβίνα (=Περιφέρεια του Βαρδάρη, Αξιού). Οι «τρείς Μακεδονίες» – των Σκοπίων που πήγε στη Γιουγκοσλαβία, «του Πιρίν» που πήγε στη Βουλγαρία και «του Αιγαίου» που πήγε στην Ελλάδα – είναι ένα προπαγανδιστικό κατασκεύασμα που το δημιούργησε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής και το αναμασούν σήμερα διάφοροι ανιστόρητοι και κάποιοι άλλοι σκόπιμα. 

Παραπληροφόρηση 1^η

Συχνά ακούγεται το επιχείρημα ότι το σκοπιανό κρατίδιο δεν πρέπει να διαλυθεί διότι θα προκύψουν η «Μεγάλη Αλβανία» και η «Μεγάλη Βουλγαρία»! Ορισμένοι μάλιστα αφελείς, άσχετοι ή οτιδήποτε άλλο υπερθεματίζουν ισχυριζόμενοι ότι «ακόμη και αν δεν υπήρχε αυτό το κράτος (τα Σκόπια) έπρεπε να το εφεύρουμε»!

Η πραγματικότητα

Η ανακήρυξη στις 18 Οκτωβρίου 2014 της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος, παρά τις πιέσεις που δέχθηκαν οι Αλβανοί των Σκοπίων να την ματαιώσουν, επέτεινε την αστάθεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον του κρατιδίου. Σήμερα βρίσκονται σε σημαντικά πλεονεκτικότερη θέση μια και συμμετέχουν με κρίσιμο αριθμό βουλευτών στην σημερινή κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ, την οποία μπορούν να ανατρέψουν ανά πάσα στιγμή εάν δεν ικανοποιηθούν οι στόχοι τους. Έτσι,απαιτούν να αναγνωρισθούν ως ισότιμη εθνότητα της χώρας, αρχικά και στην συνέχεια να επιβληθούν πλήρως. Τα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι:

Α. Αναγνώριση της αλβανικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους παράλληλα με την σκοπιανή, διδασκαλία της στα σχολεία, ίδρυση αλβανόφωνου Πανεπιστημίου (Ήδη στις 10-1-2018 υπερψηφίσθηκε ο σχετικός Νόμος από την σκοπιανή Βουλή βλ. εδώ: http://www.balkaninsight.com/en/article/macedonia-passes-albanian-language-law-01-11-2018)

Β. Ισοτιμία στην επιλογή των ανωτάτων στελεχών στρατού και αστυνομίας και

Γ. Το σημαντικότερο, εναλλαγή στις θέσεις του Προέδρου Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού (Αλβανός-Σλάβος και Σλάβος-Αλβανός αντίστοιχα). Αυτό συνεπάγεται ουσιαστικά στην κατάργηση της σημερινής κρατικής υπόστασης της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και την επανίδρυσή της με την μορφή Ομοσπονδίας, με άγνωστη ονομασία. Και τούτο διότι το νέο κράτος ως συνισταμένη μεταξύ της αλβανικής «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος» και της «Σλαβικής Δημοκρατίας» του υπόλοιπου τμήματος των Σκοπίων εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να εξακολουθεί να ονομάζεται «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Εάν τα παραπάνω δεν επιτευχθούν, η επόμενη κίνηση των Αλβανών θα είναι η ένοπλη σύγκρουση, οπότε θα τεθεί επί τάπητος το θέμα της διάλυσης του σκοπιανού μορφώματος και διανομή των εδαφών του.

Πώς θα διανεμηθούν αυτά; Σίγουρα όχι με τον τρόπο που φαντάζονται κάποιοι «αναλυτές» και προπαγανδίζουν κάποιοι άλλοι, όπως προαναφέραμε.

Ποιοι θα διεκδικήσουν μερίδιο; Πρωτίστως οιΑλβανοί, οι οποίοι έχουν την αμέριστη υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα. Το τμήμα που θα αποσπάσουν (γύρω στο 25-30%) είτε θα ενωθεί με το Κόσσοβο, είτε θα παραμείνει ως αυτόνομη περιοχή υπό την υψηλή επικυριαρχία της Αλβανίας. Υπάρχει και η σκέψη το βόρειο κομμάτι να προσαρτηθεί στο Κόσσοβο και το νότιο στο αλβανικό κράτος.

Το ανατολικό τμήμα των Σκοπίων θα προσαρτηθεί στην Βουλγαρία (γύρω στο 35-30%) και οι κάτοικοι θα ανακτήσουν έτσι την παλιά εθνοτική τους υπόσταση.

Είναι περισσότερο από βέβαιον ότι οι Σέρβοι δεν θα παραμείνουν αμέτοχοι στην διανομή των εδαφών (για πολλούς λόγους) και θα διεκδικήσουν ειδικότερα το βόρειο τμήμα των Σκοπίων (περίπου 20-25%) όπου κατοικούν σερβικοί πληθυσμοί.

Η Ελλάδα έχει όλα τα νόμιμα δικαιώματα να διεκδικήσει την πεδιάδα της Πελαγονίας (περιοχή Μοναστηρίου-Βιτώλια) και την περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης δηλ. τα εδάφη (20-15%) νοτίως της νοητής γραμμής Αχρίδα-Περλεπές-Στρώμνιτσα μέχρι τα σημερινά ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, λόγω της ύπαρξης ακόμα και σήμερα ελληνικών πληθυσμών. Υπενθυμίζουμε την ομολογία του πρώην Προέδρου των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ στην τσεχική εφημερίδα Cesky Denik (10 Ιουνίου του 1993) για μειονότητα τουλάχιστον 100.000 Ελλήνων στην περιοχή των Σκοπίων.

Παραπληροφόρηση 2^η

Πρόσφατα (11-1-2018) είδε το φως της δημοσιότητας σε ακραίο νεοφιλελεύθερο πόρταλ (εδώ: http://www.capital.gr/me-apopsi/3265758/makedoniko-giati-prepei-na-sumbibastei-i-ellada-kai-upo-poies-proupotheseis) προπαγανδιστικό άρθρο ενός διοικητικού στελέχους κάποιου «Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών», όπου ισχυρίζεται ότι πρέπει να συμβιβαστεί η Ελλάδα προς το συμφέρον της! Μεταξύ των διαφόρων «επιχειρημάτων» που αναμασά είναι και το πολυχρησιμοποιημένο σε κάθε προσπάθεια εκβιασμού της χώρας μας ότι «Η υιοθέτηση της ακραίας θέσης "καμία χρήση του όρου Μακεδονία" είναι πολιτικά ανέφικτη: στην πράξη σημαίνει ότι η Ελλάδα κλείνει όλες τις πόρτες και απομονώνεται»! Πάμπολλοι έχουν χρησιμοποιήσει αυτό το αφελές, ανόητο και ύποπτο επιχείρημα στο παρελθόν, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, αργυρώνητοι «δημοσιογράφοι» και αναλυτές, «προοδευτικοί» και αριστεροί κάθε κατηγορίας, οι οποίοι βρήκαν και πάλι την ευκαιρία να το επικαλεστούν.

Η πραγματικότητα

Τίποτε από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί στην χώρα. Εκείνοι που πρόκειται να κινδυνεύσουν ίσως είναι κάποιοι πολιτικοί που θα πέσουν σε δυσμένεια επειδή δεν κατάφεραν να εκτελέσουν τις εντολές των αφεντικών τους.

Παραπληροφόρηση 3^η

Υπάρχει τρομακτική άγνοια και σύγχυση στο ζήτημα της εθνοτικής ταυτότητας των Σλάβων των Σκοπίων, λόγω της προβολής και διάδοσης του όρου «Σλαβομακεδόνες». Υπάρχουν μάλιστα πολλά άτομα που πιστεύουν ότι υπάρχει πράγματι κάποια σλαβομακεδονική εθνότητα, η δε γλώσσα που μιλάνε είναι η «σλαβομακεδονική»!

Η πραγματικότητα

Ο διαβόητος όρος Σλαβομακεδόνες, προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις αρχές του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη".

Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ.  

Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και σκοπιανολάγνοι κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως, αλλά και ορισμένοι  άλλοι ημιμαθείς, χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους.

Λεπτομέρειες για το θέμα υπάρχουν εδώ:

http://ethnologic.blogspot.gr/2011/02/blog-post_19.html

Δυστυχώς δεν μπορούμε να επεκταθούμε περισσότερο για το τεράστιο αυτό  εθνικό θέμα.

Εκείνο όμως που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι για την σημερινή κατάσταση ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον η πολιτική τάξη της χώρας που αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων.

Και το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί τόσα χρόνια οι «εταίροι», «σύμμαχοι» κλπ πιέζουν ΜΟΝΟΝ την Ελλάδα;

ΔΕΕ 15-1-2018

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (2)

Εισαγωγικά (β)

Στην διάρκεια αυτής της ταραγμένης και χαοτικής περιόδου, άρχισε να καλλιεργείται εντονότερα το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού», καθώς και η πλαστή εθνοτική ταυτότητα των ανύπαρκτων «Σλαβομακεδόνων», εφευρήματα που αξιοποιήθηκαν αργότερα από την βουλγαρική προπαγάνδα στην εξυπηρέτηση των εδαφικών της βλέψεων.  Όπως έχει επισημανθεί:

«Η σύγχρονη βουλγαρική ιστοριογραφία αντιμετωπίζει όσους "Μακεδόνες Σλάβους" έθεσαν το ζήτημα της χωριστής από την βουλγαρική και σερβική "σλαβικής μακεδονικής" εθνότητας, ως "όργανα του μακεδονισμού της σερβικής εθνικής προπαγάνδας". Τονίζει ότι η σερβική προπαγάνδα κατά την περίοδο 1870-1890 υιοθέτησε ως τακτική τον μακεδονισμό για να καλλιεργήσει στους Μακεδόνες Βούλγαρους την διάθεση απόσχισης από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό και κυρίως να τους απομακρύνει από την βουλγαρική γλώσσα, εκκλησία και εκπαίδευση. […] Οι Βούλγαροι ιστορικοί θεωρούν ότι ο Μακεδονισμός υπήρξε δημιούργημα κυρίως σερβικών επιστημονικών κύκλων και ιδίως του Σέρβου πολιτικού, αλλά και διακεκριμένου λογίου με ιστορικά και φιλολογικά ενδιαφέροντα Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Stojan Novaković, 1842-1915) [ο οποίος διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας – Σημ. ΔΕΕ]. Επισημαίνουν ακόμα ότι η επινόηση της ιδέας του "μακεδονικού έθνους" και η καλλιέργειά της στον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας είχε ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα σχέδια της "μεγαλοσερβικής" πολιτικής για διείσδυση στον νότο και έξοδο στο Αιγαίο, αφού θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της βουλγαρικής επιρροής από τους Σλάβους της Μακεδονίας και στην απόσχισή τους από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό».⁴

Ιδιαίτερα όμως καταστρεπτική, με ανυπολόγιστες συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή της Μακεδονίας, αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα, υπήρξε η ταύτιση το 1924 του ΚΚΕ με τις επιδιώξεις ξένων κέντρων και συγκεκριμένα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν), η οποία για την εξυπηρέτηση δικών της στρατηγικών και τακτικών στόχων αποφάσισε να υποστηρίξει την κατασκευή μιας ανύπαρκτης «σλαβομακεδονικής» εθνότητας, καθώς και την δημιουργία «ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης» με την απόσπασή τους από την ελληνική επικράτεια.

Η απόφαση αυτή ουσιαστικά άνοιξε τον ασκό του Αιόλου διότι οι θέσεις αυτές ταυτίσθηκαν με τις σερβικές και βουλγαρικές θέσεις και εθνικές διεκδικήσεις τους, που είχαν δρομολογηθεί ήδη από το β΄μισό του 19^ου αιώνα για την Μακεδονία. Το σημαντικό αυτό ζήτημα αποτελεί αντικείμενο  ενδελεχούς διαπραγμάτευσης του παρόντος πονήματος, σε ιδιαίτερο κεφάλαιο  (Βλ. Κεφάλαιο 6).

Καταληκτικά, στο εισαγωγικό αυτό μέρος κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί και να διασαφηνισθεί το θέμα της ορολογίας, που κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικό, ώστε να αποφεύγονται παρερμηνείες, παρεξηγήσεις και σύγχυση, αλλά και δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων, αφ’ ενός και, αφ’ ετέρου, να υπάρχει σαφήνεια σε όσα γράφονται και λέγονται ώστε να υπάρχει ένας ενιαίος κώδικας συνεννόησης και επικοινωνίας.

Όπως έχει τονιστεί:⁵

«Η Ιδεολογική σύγχυσι και ο πολιτικός αποπροσανατολισμός, που συστηματικά καλλιεργούνται στις Δυτικές κοινωνίες, είναι φαινόμενα που έχουν αρχίσει να γίνονται ευρύτερα αντιληπτά.

Εκείνο όμως, που σίγουρα διαφεύγει, είναι ο σημαντικός ρόλος που φαίνεται ότι διαδραματίζει στο παιχνίδι αυτό η αλλοίωσι των εννοιών της πολιτικής, κοινωνιολογικής, φιλοσοφικής κλπ ορολογίας.

______________________________________

4.    Βλ. Αγγελοπούλου, Άννα, «Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των “Μακεδονιστών”», Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 39-40  

5.    Βλ. Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη «Πολιτική Ορολογία», Αθήναι, 1979 (Αντί Προλόγου)

Όλες οι ενδείξεις, αλλά και οι σχετικές μελέτες, αποδεικνύουν ότι η διαστρέβλωσι των εννοιών και η χρησιμοποίησι των όρων είτε με άλλο, παραπλήσιο περιεχόμενο είτε ακόμη και με εντελώς αντίθετο του πραγματικού, είναι ένα ανυπολόγιστης αξίας όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χειρισθούν. Πολλοί επεσήμαναν  τον κίνδυνο αυτόν.

Πιο παραστατικός ο George Orwell, στο πολύκροτο πολιτικό μυθιστόρημά του «1984»⁶, μας αποκαλύπτει με όλη την γλαφυρότητα της πέννας του, την φοβερή δύναμι των διαστρεβλωμένων λέξεων και εννοιών, αλλά και τις τρομακτικές δυνατότητες που περικλείει η χρησιμοποίησί τους από μια μικρή ηγετική ομάδα για την διανοητική εξόντωσι και πνευματική υποδούλωσι της υπόλοιπης κοινωνίας.

Η όλη παραπλάνησι στηρίζεται σε μια απλή διαπίστωσι: Ο μέσος πολίτης αντιδρά συναισθηματικά σε ορισμένες λέξεις-κλειδιά, θετικά ή αρνητικά (Θεωρία των λεκτικών στερεοτύπων). Απέναντι όμως στην πληθώρα των υπολοίπων όρων δεν παρουσιάζει ανιχνεύσιμες αντιδράσεις. Αν λοιπόν χρησιμοποιηθεί ο όρος π.χ. «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» πείθεται ευκολώτερα κάποιος, που τις περισσότερες φορές είναι ευνοϊκά τοποθετημένος ως προς το πρώτο συνθετικό του όρου. Ο «δημοκρατικός» όμως «συγκεντρωτισμός», γι’ αυτούς που γνωρίζουν, είναι μια βασική αρχή διοικήσεως των Κομμουνιστικών Κομμάτων, που βεβαίως ουδεμία σχέση έχει με «δημοκρατικές» διαδικασίες. Τα πολυσυζητημένα εξ άλλου παραδείγματα όρων και εννοιών όπως «Ελευθερία», «Δημοκρατία», «Ειρήνη» κλπ που έχουν καταντήσει κενές λέξεις στα χείλη επιτηδείων δημαγωγών αποτελούν τραγική επιβεβαίωσι των ανωτέρω…».

_________________________________

6.     George Orwell «1984», Αθήναι, 1970

Δυστυχώς όχι μόνον εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι κεραίας όλα τα παραπάνω, αλλά η κατάσταση έχει επιδεινωθεί αφάνταστα. Πρωταρχικός στόχος επομένως για την δημιουργία ενός κοινού και κατανοητού κώδικα επικοινωνίας, όπως τονίστηκε ήδη, είναι η διευκρίνιση και το ξεκαθάρισμα όρων και εννοιών.

 Ο σαφής ορολογικός προσδιορισμός άγει στις σωστές προσεγγίσεις, αποφεύγοντας τις στρεβλώσεις και παρανοήσεις. Ενδεικτικά αναφέρονται, για παράδειγμα, δύο εκφράσεις, που τις χρησιμοποιούν αρκετοί «εν τη ρύμη του λόγου» ή σκόπιμα και οι οποίες, όχι μόνον είναι λανθασμένες, αλλά ακυρώνουν και τα ίδια τα επιχειρήματά μας, όταν δεν είναι ακόμα και επικίνδυνες.

Η πρώτη έκφραση, άκρως εσφαλμένη, που ακούγεται όλο και συχνότερα, είναι αυτή περί «Μακεδονικού» ζητήματος ή προβλήματος και εν συντομία «το Μακεδονικό».

Η συγγραφική άποψη κατατείνει στη θέση ότι η ανιστόρητη και αδαής αυτή διατύπωση πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να παύσει να χρησιμοποιείται, για προφανείς λόγους:

Το «Μακεδονικό ζήτημα» έχει κλείσει οριστικά με τις de jure συμφωνίες του Λονδίνου στις 17/30 Μαΐου του 1913 και Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913, με τις οποίες τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι.

Στα κείμενα αυτών των συμφωνιών περιέχεται και ο καθορισμός των λεπτομερειών, που αφορούσαν ειδικότερα στην περιοχή της Μακεδονίας. Οι συνοριακές ρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν τότε ισχύουν μέχρι σήμερα, με την χρονική εξαίρεση μόνον, του οδυνηρού διαλείμματος που σημειώθηκε κατά την περίοδο της Γερμανο-Βουλγαρικής κατοχής της Μακεδονίας.

Πρέπει να σημειωθεί ότι την τελική συνθήκη του Βουκουρεστίου υπέγραψαν οι κυβερνήσεις της Ελλάδος, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας. Επομένως, νομιμοποιούμαστε να αναφερόμαστε  στο «Μακεδονικό» ζήτημα ή πρόβλημα, εάν εννοούμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις της χρονικής περιόδου από τις τελευταίες δεκαετίες του 19^ου αιώνα, μέχρι την λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Καταχρηστικά ίσως, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην μονόπλευρη αναζωπύρωση του «Μακεδονικού», που σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, με την έμμεση προσπάθεια της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο να δημιουργήσει μια νέα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», η οποία θα περιελάμβανε την ελληνική, την περιοχή των Σκοπίων και την περιοχή του Πιρίν της Βουλγαρίας. Σήμερα όμως, «Μακεδονικό» θα προέκυπτε μόνον και εφ’ όσον έθεταν επισήμως ζήτημα αναδιάταξης των υπαρχόντων συνόρων, οι κυβερνήσεις της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας και επομένως μόνον εάν υπήρχε θέμα κατάργησης ή αναθεώρησης της Συνθήκης του Βουκουρεστίου.

Είναι προφανές πως τέτοιο ζήτημα δεν έχει τεθεί μέχρι τώρα, ούτε και διαφαίνεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο άμεσα προβλεπτό μέλλον.

Για ποιο λοιπόν «Μακεδονικό Ζήτημα» αφελώς συζητάμε;  

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ασφαλώς το σοβαρό θέμα με τους (για πόσο άραγε) βόρειους γείτονές μας και τους υποκινητές τους. Με αυτούς λοιπόν υπάρχει μια Ελληνοσκοπιανή διένεξη, που για λόγους συντομίας μπορούμε να την αποκαλούμε το «Σκοπιανό». Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ακριβολογούμε και να αφήσουμε το «Μακεδονικό» εκεί που ανήκει: Στην Ιστορία.

Η δεύτερη έκφραση που ακούγεται επίσης συχνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους στα «παράθυρα» διαφόρων καναλιών και σε κείμενα εφημερίδων είναι η απίστευτης επιπολαιότητας διατύπωση περί «αλυτρωτισμού» των Σκοπιανών, αντί του σωστού «ψευδο-αλυτρωτισμός».

Επειδή κοντεύουμε να ξεχάσουμε την γλώσσα μας, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι «αλυτρωτισμός» (irredentism = ιρρεντεντισμός) είναι το εθνικο-πολιτικό εκείνο κίνημα σε μια χώρα, που αποσκοπεί να απελευθερώσει τους υπόδουλους ομοεθνείς του σε κάποιο άλλο γειτονικό κράτος, αλλά και τα εδάφη που κατοικούν αυτοί.         

Ποιους λοιπόν αλύτρωτους προσπαθούν να απελευθερώσουν οι Σκοπιανοί; Τους Έλληνες της Μακεδονίας; Τους «εθνικά μακεδόνες» ψηφοφόρους κάποιου  περίεργου φορέα, δηλ. 1000-1500 άτομα; Και σε ποια «αλύτρωτα» εδάφη αναφέρονται; Στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη, στην Καβάλα, στην Φλώρινα, στην Χαλκιδική ή κάπου αλλού;

Τέλος, θεωρούμε πλέον δόκιμη (και αυτήν χρησιμοποιούμε), την διατύπωση «Μακεδόνες  Έλληνες» (κατ’  αντιστοιχία με τις διατυπώσεις «Θεσσαλοί  Έλληνες,», «Κρητικοί  Έλληνες» κ.λπ.) διότι έτσι αποφεύγονται  σκόπιμες  συγχύσεις.

Αναφερόμενοι αντιθέτως  σε  «Έλληνες  Μακεδόνες»   εξυπονοείται  και η ύπαρξη  «Σέρβων  Μακεδόνων», «Βουλγάρων  Μακεδόνων», «Τούρκων  Μακεδόνων» κ.λπ. οι οποίες  είναι  μεν αποδεκτές  ως  γεωγραφικοί προσδιορισμοί και διευκρίνιση προέλευσης κάποιου από τον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας, αλλά όχι βεβαίως ως εθνοτικοί προσδιορισμοί. Εξ άλλου και γραμματικά αν εξετάσουμε την έκφραση, το «Έλληνες» είναι το ουσιαστικό (ο εθνοτικός προσδιορισμός) και το «Μακεδόνες», «Νησιώτες», «Πελοποννήσιοι» κλπ είναι επιθετικοί προσδιορισμοί, οι οποίοι προσδιορίζουν απλώς την γεωγραφική προέλευση.

Πηγή: Νικολάου Α. Βασιλειάδη - Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη
"Από τον Σλαβομακεδονισμό στον Σκοπιανό Μακεδονισμό: Η γενεαλογία μιας εθνολογικής λαθροχειρίας", Θεσσαλονίκη 2017 "Μπαρμπουνάκης"