Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (2)

Εισαγωγικά (β)

Στην διάρκεια αυτής της ταραγμένης και χαοτικής περιόδου, άρχισε να καλλιεργείται εντονότερα το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού», καθώς και η πλαστή εθνοτική ταυτότητα των ανύπαρκτων «Σλαβομακεδόνων», εφευρήματα που αξιοποιήθηκαν αργότερα από την βουλγαρική προπαγάνδα στην εξυπηρέτηση των εδαφικών της βλέψεων.  Όπως έχει επισημανθεί:

«Η σύγχρονη βουλγαρική ιστοριογραφία αντιμετωπίζει όσους "Μακεδόνες Σλάβους" έθεσαν το ζήτημα της χωριστής από την βουλγαρική και σερβική "σλαβικής μακεδονικής" εθνότητας, ως "όργανα του μακεδονισμού της σερβικής εθνικής προπαγάνδας". Τονίζει ότι η σερβική προπαγάνδα κατά την περίοδο 1870-1890 υιοθέτησε ως τακτική τον μακεδονισμό για να καλλιεργήσει στους Μακεδόνες Βούλγαρους την διάθεση απόσχισης από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό και κυρίως να τους απομακρύνει από την βουλγαρική γλώσσα, εκκλησία και εκπαίδευση. […] Οι Βούλγαροι ιστορικοί θεωρούν ότι ο Μακεδονισμός υπήρξε δημιούργημα κυρίως σερβικών επιστημονικών κύκλων και ιδίως του Σέρβου πολιτικού, αλλά και διακεκριμένου λογίου με ιστορικά και φιλολογικά ενδιαφέροντα Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Stojan Novaković, 1842-1915) [ο οποίος διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας – Σημ. ΔΕΕ]. Επισημαίνουν ακόμα ότι η επινόηση της ιδέας του "μακεδονικού έθνους" και η καλλιέργειά της στον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας είχε ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα σχέδια της "μεγαλοσερβικής" πολιτικής για διείσδυση στον νότο και έξοδο στο Αιγαίο, αφού θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της βουλγαρικής επιρροής από τους Σλάβους της Μακεδονίας και στην απόσχισή τους από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό».⁴

Ιδιαίτερα όμως καταστρεπτική, με ανυπολόγιστες συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή της Μακεδονίας, αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα, υπήρξε η ταύτιση το 1924 του ΚΚΕ με τις επιδιώξεις ξένων κέντρων και συγκεκριμένα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν), η οποία για την εξυπηρέτηση δικών της στρατηγικών και τακτικών στόχων αποφάσισε να υποστηρίξει την κατασκευή μιας ανύπαρκτης «σλαβομακεδονικής» εθνότητας, καθώς και την δημιουργία «ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης» με την απόσπασή τους από την ελληνική επικράτεια.

Η απόφαση αυτή ουσιαστικά άνοιξε τον ασκό του Αιόλου διότι οι θέσεις αυτές ταυτίσθηκαν με τις σερβικές και βουλγαρικές θέσεις και εθνικές διεκδικήσεις τους, που είχαν δρομολογηθεί ήδη από το β΄μισό του 19^ου αιώνα για την Μακεδονία. Το σημαντικό αυτό ζήτημα αποτελεί αντικείμενο  ενδελεχούς διαπραγμάτευσης του παρόντος πονήματος, σε ιδιαίτερο κεφάλαιο  (Βλ. Κεφάλαιο 6).

Καταληκτικά, στο εισαγωγικό αυτό μέρος κρίνεται απαραίτητο να επισημανθεί και να διασαφηνισθεί το θέμα της ορολογίας, που κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικό, ώστε να αποφεύγονται παρερμηνείες, παρεξηγήσεις και σύγχυση, αλλά και δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων, αφ’ ενός και, αφ’ ετέρου, να υπάρχει σαφήνεια σε όσα γράφονται και λέγονται ώστε να υπάρχει ένας ενιαίος κώδικας συνεννόησης και επικοινωνίας.

Όπως έχει τονιστεί:⁵

«Η Ιδεολογική σύγχυσι και ο πολιτικός αποπροσανατολισμός, που συστηματικά καλλιεργούνται στις Δυτικές κοινωνίες, είναι φαινόμενα που έχουν αρχίσει να γίνονται ευρύτερα αντιληπτά.

Εκείνο όμως, που σίγουρα διαφεύγει, είναι ο σημαντικός ρόλος που φαίνεται ότι διαδραματίζει στο παιχνίδι αυτό η αλλοίωσι των εννοιών της πολιτικής, κοινωνιολογικής, φιλοσοφικής κλπ ορολογίας.

______________________________________

4.    Βλ. Αγγελοπούλου, Άννα, «Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των “Μακεδονιστών”», Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 39-40  

5.    Βλ. Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη «Πολιτική Ορολογία», Αθήναι, 1979 (Αντί Προλόγου)

Όλες οι ενδείξεις, αλλά και οι σχετικές μελέτες, αποδεικνύουν ότι η διαστρέβλωσι των εννοιών και η χρησιμοποίησι των όρων είτε με άλλο, παραπλήσιο περιεχόμενο είτε ακόμη και με εντελώς αντίθετο του πραγματικού, είναι ένα ανυπολόγιστης αξίας όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χειρισθούν. Πολλοί επεσήμαναν  τον κίνδυνο αυτόν.

Πιο παραστατικός ο George Orwell, στο πολύκροτο πολιτικό μυθιστόρημά του «1984»⁶, μας αποκαλύπτει με όλη την γλαφυρότητα της πέννας του, την φοβερή δύναμι των διαστρεβλωμένων λέξεων και εννοιών, αλλά και τις τρομακτικές δυνατότητες που περικλείει η χρησιμοποίησί τους από μια μικρή ηγετική ομάδα για την διανοητική εξόντωσι και πνευματική υποδούλωσι της υπόλοιπης κοινωνίας.

Η όλη παραπλάνησι στηρίζεται σε μια απλή διαπίστωσι: Ο μέσος πολίτης αντιδρά συναισθηματικά σε ορισμένες λέξεις-κλειδιά, θετικά ή αρνητικά (Θεωρία των λεκτικών στερεοτύπων). Απέναντι όμως στην πληθώρα των υπολοίπων όρων δεν παρουσιάζει ανιχνεύσιμες αντιδράσεις. Αν λοιπόν χρησιμοποιηθεί ο όρος π.χ. «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» πείθεται ευκολώτερα κάποιος, που τις περισσότερες φορές είναι ευνοϊκά τοποθετημένος ως προς το πρώτο συνθετικό του όρου. Ο «δημοκρατικός» όμως «συγκεντρωτισμός», γι’ αυτούς που γνωρίζουν, είναι μια βασική αρχή διοικήσεως των Κομμουνιστικών Κομμάτων, που βεβαίως ουδεμία σχέση έχει με «δημοκρατικές» διαδικασίες. Τα πολυσυζητημένα εξ άλλου παραδείγματα όρων και εννοιών όπως «Ελευθερία», «Δημοκρατία», «Ειρήνη» κλπ που έχουν καταντήσει κενές λέξεις στα χείλη επιτηδείων δημαγωγών αποτελούν τραγική επιβεβαίωσι των ανωτέρω…».

_________________________________

6.     George Orwell «1984», Αθήναι, 1970

Δυστυχώς όχι μόνον εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι κεραίας όλα τα παραπάνω, αλλά η κατάσταση έχει επιδεινωθεί αφάνταστα. Πρωταρχικός στόχος επομένως για την δημιουργία ενός κοινού και κατανοητού κώδικα επικοινωνίας, όπως τονίστηκε ήδη, είναι η διευκρίνιση και το ξεκαθάρισμα όρων και εννοιών.

 Ο σαφής ορολογικός προσδιορισμός άγει στις σωστές προσεγγίσεις, αποφεύγοντας τις στρεβλώσεις και παρανοήσεις. Ενδεικτικά αναφέρονται, για παράδειγμα, δύο εκφράσεις, που τις χρησιμοποιούν αρκετοί «εν τη ρύμη του λόγου» ή σκόπιμα και οι οποίες, όχι μόνον είναι λανθασμένες, αλλά ακυρώνουν και τα ίδια τα επιχειρήματά μας, όταν δεν είναι ακόμα και επικίνδυνες.

Η πρώτη έκφραση, άκρως εσφαλμένη, που ακούγεται όλο και συχνότερα, είναι αυτή περί «Μακεδονικού» ζητήματος ή προβλήματος και εν συντομία «το Μακεδονικό».

Η συγγραφική άποψη κατατείνει στη θέση ότι η ανιστόρητη και αδαής αυτή διατύπωση πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να παύσει να χρησιμοποιείται, για προφανείς λόγους:

Το «Μακεδονικό ζήτημα» έχει κλείσει οριστικά με τις de jure συμφωνίες του Λονδίνου στις 17/30 Μαΐου του 1913 και Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913, με τις οποίες τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι.

Στα κείμενα αυτών των συμφωνιών περιέχεται και ο καθορισμός των λεπτομερειών, που αφορούσαν ειδικότερα στην περιοχή της Μακεδονίας. Οι συνοριακές ρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν τότε ισχύουν μέχρι σήμερα, με την χρονική εξαίρεση μόνον, του οδυνηρού διαλείμματος που σημειώθηκε κατά την περίοδο της Γερμανο-Βουλγαρικής κατοχής της Μακεδονίας.

Πρέπει να σημειωθεί ότι την τελική συνθήκη του Βουκουρεστίου υπέγραψαν οι κυβερνήσεις της Ελλάδος, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας. Επομένως, νομιμοποιούμαστε να αναφερόμαστε  στο «Μακεδονικό» ζήτημα ή πρόβλημα, εάν εννοούμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις της χρονικής περιόδου από τις τελευταίες δεκαετίες του 19^ου αιώνα, μέχρι την λήξη των Βαλκανικών πολέμων. Καταχρηστικά ίσως, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην μονόπλευρη αναζωπύρωση του «Μακεδονικού», που σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, με την έμμεση προσπάθεια της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο να δημιουργήσει μια νέα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», η οποία θα περιελάμβανε την ελληνική, την περιοχή των Σκοπίων και την περιοχή του Πιρίν της Βουλγαρίας. Σήμερα όμως, «Μακεδονικό» θα προέκυπτε μόνον και εφ’ όσον έθεταν επισήμως ζήτημα αναδιάταξης των υπαρχόντων συνόρων, οι κυβερνήσεις της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας και επομένως μόνον εάν υπήρχε θέμα κατάργησης ή αναθεώρησης της Συνθήκης του Βουκουρεστίου.

Είναι προφανές πως τέτοιο ζήτημα δεν έχει τεθεί μέχρι τώρα, ούτε και διαφαίνεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο άμεσα προβλεπτό μέλλον.

Για ποιο λοιπόν «Μακεδονικό Ζήτημα» αφελώς συζητάμε;  

Από την άλλη μεριά, υπάρχει ασφαλώς το σοβαρό θέμα με τους (για πόσο άραγε) βόρειους γείτονές μας και τους υποκινητές τους. Με αυτούς λοιπόν υπάρχει μια Ελληνοσκοπιανή διένεξη, που για λόγους συντομίας μπορούμε να την αποκαλούμε το «Σκοπιανό». Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ακριβολογούμε και να αφήσουμε το «Μακεδονικό» εκεί που ανήκει: Στην Ιστορία.

Η δεύτερη έκφραση που ακούγεται επίσης συχνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους στα «παράθυρα» διαφόρων καναλιών και σε κείμενα εφημερίδων είναι η απίστευτης επιπολαιότητας διατύπωση περί «αλυτρωτισμού» των Σκοπιανών, αντί του σωστού «ψευδο-αλυτρωτισμός».

Επειδή κοντεύουμε να ξεχάσουμε την γλώσσα μας, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι «αλυτρωτισμός» (irredentism = ιρρεντεντισμός) είναι το εθνικο-πολιτικό εκείνο κίνημα σε μια χώρα, που αποσκοπεί να απελευθερώσει τους υπόδουλους ομοεθνείς του σε κάποιο άλλο γειτονικό κράτος, αλλά και τα εδάφη που κατοικούν αυτοί.         

Ποιους λοιπόν αλύτρωτους προσπαθούν να απελευθερώσουν οι Σκοπιανοί; Τους Έλληνες της Μακεδονίας; Τους «εθνικά μακεδόνες» ψηφοφόρους κάποιου  περίεργου φορέα, δηλ. 1000-1500 άτομα; Και σε ποια «αλύτρωτα» εδάφη αναφέρονται; Στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη, στην Καβάλα, στην Φλώρινα, στην Χαλκιδική ή κάπου αλλού;

Τέλος, θεωρούμε πλέον δόκιμη (και αυτήν χρησιμοποιούμε), την διατύπωση «Μακεδόνες  Έλληνες» (κατ’  αντιστοιχία με τις διατυπώσεις «Θεσσαλοί  Έλληνες,», «Κρητικοί  Έλληνες» κ.λπ.) διότι έτσι αποφεύγονται  σκόπιμες  συγχύσεις.

Αναφερόμενοι αντιθέτως  σε  «Έλληνες  Μακεδόνες»   εξυπονοείται  και η ύπαρξη  «Σέρβων  Μακεδόνων», «Βουλγάρων  Μακεδόνων», «Τούρκων  Μακεδόνων» κ.λπ. οι οποίες  είναι  μεν αποδεκτές  ως  γεωγραφικοί προσδιορισμοί και διευκρίνιση προέλευσης κάποιου από τον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας, αλλά όχι βεβαίως ως εθνοτικοί προσδιορισμοί. Εξ άλλου και γραμματικά αν εξετάσουμε την έκφραση, το «Έλληνες» είναι το ουσιαστικό (ο εθνοτικός προσδιορισμός) και το «Μακεδόνες», «Νησιώτες», «Πελοποννήσιοι» κλπ είναι επιθετικοί προσδιορισμοί, οι οποίοι προσδιορίζουν απλώς την γεωγραφική προέλευση.

Πηγή: Νικολάου Α. Βασιλειάδη - Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη
"Από τον Σλαβομακεδονισμό στον Σκοπιανό Μακεδονισμό: Η γενεαλογία μιας εθνολογικής λαθροχειρίας", Θεσσαλονίκη 2017 "Μπαρμπουνάκης"

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (1)

Ιστορική Μακεδονία

Εισαγωγικά (α)

Ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας υπήρξε από αρχαιοτάτων χρόνων η πρώτη γραμμή αμύνης, αλλά και αντεπίθεσης του ελληνισμού, από την εποχή των Περσικών Πολέμων.

Στους νεώτερους χρόνους υπήρξε περιοχή αυξημένου ενδιαφέροντος της τσαρικής ρωσσικής εξωτερικής πολιτικής, της οποίας ομολογημένη επιδίωξη ήταν η έξοδος στο Αιγαίο. Η στρατηγική αυτή επιλογή οδήγησε στην υπόθαλψη και υποκίνηση, από τα μέσα του 19^ου αιώνα (κομβικό σημείο ο Κριμαϊκός Πόλεμος και το αποτύπωμα των επιπτώσεων του στο χώρο της Βαλκανικής) αφενός και πρωτίστως του βουλγαρικού επεκτατισμού και, δευτερευόντως, του σερβικού, με την αξιοποίηση του ιδεολογήματος του πανσλαβισμού, ώστε με την κατοχή της Μακεδονίας να εξυπηρετηθούν, έστω και εμμέσως, οι ίδιοι γεωπολιτικοί της στόχοι.¹

Το σοβιετικό καθεστώς που διαδέχθηκε την τσαρική εξουσία δεν άλλαξε τις στοχεύσεις του. Με το εφεύρημα της «Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας»² επεδίωξε την απόσπαση της Μακεδονίας και της Θράκης από το ελληνικό κράτος, ώστε να επιτευχθεί η προαναφερθείσα επιδίωξη.

 Οι μεθοδεύσεις όμως αυτές οδήγησαν σε μια απροσδόκητη πραγματικότητα, που λειτούργησε αποπροσανατολιστικά σε σχέση με τους αρχικούς σχεδιασμούς: Η διεκδίκηση της Μακεδονίας ενσωματώθηκε στις εθνικές βλέψεις και διεκδικήσεις τόσο των Σέρβων, όσο και των Βουλγάρων, οι οποίοι επιχείρησαν να την υλοποιήσουν με διαφορετικές τακτικές και σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες.³

_______________________________

1.       Βλ. Κωνσταντίνος Α. Βακαλόπουλος, «Επίτομη Ιστορία της Μακεδονίας-Τουρκοκρατία». Θεσσαλονίκη 1988 και αναλυτικά Γ.Α.Λ., «Η κατά της Μακεδονίας επιβουλή», Αθήναι, 1966 και Δημητρίου Διον. Ζάγκλη «Η Μακεδονία του Αιγαίου και οι Γιουγκοσλαύοι» Αθήναι, 1975

2.      Η ιδρυτική συνδιάσκεψη της Β.Κ.Ο. πραγματοποιήθηκε στη Σόφια, στις 15-1-1920. Σύμφωνα με την απόφαση που ελήφθη, οι Βαλκανικοί και ο (Α΄) Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έφεραν την εθνική απελευθέρωση και ένωση των βαλκανικών λαών. Η λύση που προτεινόταν ήταν η προλεταριακή επανάσταση και η δικτατορία του προλεταριάτου, που θα ελευθέρωναν τους βαλκανικούς λαούς από κάθε κυριαρχία, θα τους έδιδαν δικαίωμα αυτοδιάθεσης και θα τους συνένωναν σε μία Βαλκανική Σοβιετική Δημοκρατία. Για λεπτομέρειες βλ. R. P. Grišina, «Η πρώτη φάση της δραστηριότητας της βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (1920-1923) και η Ελλάδα», «Βαλκανικά Σύμμεικτα» 7 Θεσσαλονίκη 1995 σελ. 171-183  και Αλέξανδρος Δάγκας, Γιώργος Λεοντιάδης, «Κομιντέρν και μακεδονικό ζήτημα: Τα ελληνικό παρασκήνιο, 1924», Θεσσαλονίκη, 2008 

3.      Βλ. Βακαλόπουλος Α. Κωνσταντίνος, Το μακεδονικό ζήτημα, Αθήνα, 1993 και Σπυρίδων Σφέτας, Όψεις του Μακεδονικού Ζητήματος στον 20ο αιώνα, Θεσσαλονίκη, 2001

Ως προς την ελληνική πλευρά ο αγώνας για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από την οθωμανική κυριαρχία άρχισε πολύ πριν από την επανάσταση στη νότιο Ελλάδα το 1821 (εξεγέρσεις 1571, 1684-1688, 1705, 1716, 1749, 1788-1792)  όμως δεν είχε αίσιο τέλος, ενώ οι εξεγέρσεις της περιόδου 1830-1860 δεν πρόσφεραν τίποτε περισσότερο από σφαγές, λεηλασίες και τρομοκρατία των χριστιανικών πληθυσμών.   

Το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα χαρακτηρίζεται από την ανάδυση των εθνοτικών ανταγωνισμών. Η αναδιάταξη των γεωπολιτικών συσχετισμών, με την πνέουσα τα λοίσθια Οθωμανική Αυτοκρατορία, με την Ελλάδα να προσαρτάται οριστικά στο άρμα της βρετανικής επιρροής, με τη ρωσοτουρκική σύγκρουση να επηρεάζει σημαντικά τα γεωπολιτικά δεδομένα, η βαλκανική γεγονοτολογία παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Κομβικά σημεία στη διαμόρφωση του νέου status αποτελούν τόσο η αυτονόμηση της Βουλγαρικής Εκκλησίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, όσο και η διαβόητη Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου.  Υπενθυμίζεται ότι μετά από έντονες ρωσσικές πιέσεις, με το σουλτανικό φιρμάνι της 28ης Φεβρουαρίου 1870 ιδρύεται η αυτοκέφαλη Εκκλησία της Βουλγαρίας με επικεφαλής Έξαρχο. Ως περιοχή δικαιοδοσίας της Εξαρχίας ορίσθηκε η περιοχή μεταξύ του ποταμού Δούναβη (βόρεια) και της οροσειράς του Αίμου (νότια) μαζί με την Δοβρουτσά, ενώ στην συνέχεια επεκτάθηκε δυτικά και περιέλαβε την ζώνη Σκοπίων-Κιουστεντίλ-Βελεσών-Αχρίδος.

Αξιοσημείωτη  βέβαια είναι η εξαίρεση υπαγωγής στην Εξαρχία της παραθαλάσσιας περιοχής της Βάρνας, καθώς και και στα ενδότερα, της Φιλιππούπολης, του Στενήμαχου και των γύρω χωριών, όπου εγκαταβίωναν ισχυροί ελληνικοί πληθυσμοί. Η αντίδραση του Πατριαρχείου  Κωνσταντινουπόλεως στη δυσμενή αυτή εξέλιξη, εξ αφορμής της παύσης πλέον της μνημόνευσης του ονόματος του Πατριάρχη στις λειτουργίες των εξαρχικών ναών, υπήρξε άμεση.  Προχώρησε στη σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου το 1872 και κήρυξε σχισματική την Βουλγαρική Εξαρχία. 

Το δεύτερο σημαντικό γεγονός με άμεσο ελληνικό ενδιαφέρον συνιστά ο  Ρωσσο-τουρκικός πόλεμος του 1877-78 και η επιγενόμενη συντριβή του οθωμανικού στρατού. Η διπλωματική αποτύπωση της στρατιωτικής έκβασης υπήρξε η  Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου της 3ης Μαρτίου 1878 μεταξύ Τσαρικής Ρωσίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εκείνη η συνθήκη, που, κατά τα ιστορικά ειωθότα, υπαγόρευσαν οι νικητές, οδηγούσε στην εξαμβλωματική δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας, ένα στην ουσία πελατειακό κράτος - δορυφόρο της Ρωσίας. Οι σφοδρότατες και καθολικές αντιδράσεις που προκλήθηκαν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς η συνθήκη αυτή ανέτρεπε το συσχετισμό δυνάμεων στο βαλκανικό υποσύστημα,   οδήγησαν στην αυτοακύρωση της συνθήκης και στην, ευτυχώς,   μηδέποτε εφαρμογή της. Επακόλουθα των ταυτόσημων αντιδράσεων των λοιπών Μεγάλων Δυνάμεων και της παλλαϊκής εξέγερσης των Ελλήνων της Μακεδονίας, συγκλήθηκε, μερικούς μήνες αργότερα, μια νέα συνδιάσκεψη ειρήνης στο Βερολίνο (13 Ιουνίου – 13 Ιουλίου 1878), όπου με την νέα Συνθήκη (Συνθήκη του Βερολίνου) ανατράπηκαν οι προειλημμένες  αποφάσεις της Συνθήκης του Αγ. Στεφάνου. 

Ήδη βέβαια, ευρισκόμενος σε αυτήν την κατάσταση, ο ελληνισμός της Μακεδονίας είχε δώσει ήδη τη δική του απάντηση. Από τις 18 Φεβρουαρίου 1878 σχηματίσθηκε η  «Προσωρινή Κυβέρνησις της εν Μακεδονία επαρχίας Ελιμείας», στην περιοχή Κοζάνης, όπου και άρχισε ανταρτοπόλεμος, ενώ στο Λιτόχωρο, στις 19 Φεβρουαρίου 1878, υψώθηκε η σημαία της Επανάστασης και στην συνέχεια σχηματίστηκε Προσωρινή Κυβέρνηση, την ίδια ημέρα της υπογραφής της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Και οι δύο προσπάθειες κατεπνίγησαν στο αίμα από τουρκικές δυνάμεις, αλλά η σημασία τους για την αποτροπή των σχεδίων της Ρωσίας εις βάρος του Ελληνισμού υπήρξε σημαντική. 

Δε συνέβη το ίδιο όμως και με την περίπτωση της περιοχής της Βόρειας Θράκης (Ανατολικής Ρωμυλίας). Το έτος 1885 πραγματοποιείται η πραξικοπηματική–δυστυχώς χωρίς σοβαρή αντίδραση– μονόπλευρη προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στο αυτόνομο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας,  όπως αυτό  είχε προκύψει από την Συνθήκη του Βερολίνου (η προσάρτηση οριστικοποιήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1908). Ταυτόχρονα, η νίκη των βουλγαρικών όπλων, στον Σερβο-Βουλγαρικό πόλεμο της ίδιας χρονιάς, αναπτέρωσε τις ελπίδες των Βουλγάρων ότι σύντομα θα πετύχαιναν αυτό που τους στέρησε η Συνθήκη του Βερολίνου: Την «Μεγάλη Βουλγαρία». 

Εκείνη ακριβώς την ιστορική συγκυρία κλιμακώνεται ο εθνοτικός ανταγωνισμός των λαών της βαλκανικής. Ήταν πλέον προφανές, με τη δεδομένη – αργά ή γρήγορα – κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ότι ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας θα αποτελούσε την κατεξοχήν διαφιλονικούμενη περιοχή. Αναμενόμενα, λοιπόν, στις βουλγαρικές επιδιώξεις αντιτάχθηκαν τόσο η Ελλάδα, όσο και η Σερβία, οι οποίες εξόπλισαν αντίστοιχα ανταρτικά σώματα, με στόχο, αφ’ ενός μεν να εξασθενίσουν την οθωμανική εξουσία, αφ’ ετέρου δε να αναχαιτίσουν τις βιαίως κλιμακούμενες βουλγαρικές δραστηριότητες.

Παράλληλα, η ρουμανική προπαγάνδα επιχειρούσε με κάθε μέσον να προσεταιριστεί τους βλαχόφωνους πληθυσμούς γύρω από την Πίνδο, οργανώνοντας αντίστοιχα ένοπλα σώματα. 

Πηγή: Νικολάου Α. Βασιλειάδη - Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη
"Από τον Σλαβομακεδονισμό στον Σκοπιανό Μακεδονισμό: Η γενεαλογία μιας εθνολογικής λαθροχειρίας", Θεσσαλονίκη 2017 "Μπαρμπουνάκης"

Έκτακτη επικαιρότητα: Η επίθεση στο Φύλο και στην Οικογένεια

Η επίθεση στο Φύλο και στην Οικογένεια: 

Η κληρονομιά της Σχολής της Φρανκφούρτης

«Η σεξουαλική ηθική - όπως η την ορίζει κοινωνία - μου φαίνεται άξια μεγάλης περιφρόνησης. Συνηγορώ υπέρ μιας ασύγκριτα πιο ελεύθερης σεξουαλικής ζωής». 

Sigmund Freud, 1908.

«Θα υπάρξουν και άλλες μορφές εκτός του κλασικού σε εμάς γάμου...  Θα βιώσουμε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικά αποδεκτών μορφών σεξουαλικής ζωής». Volkmar Sigusch, 2015.

Ο Volkmar Sigusch (1940-) στους περισσότερους δεν είναι πολύ γνωστό όνομα, αλλά και για όσους ανησυχούν για την επίθεση ενάντια στις παραδοσιακές αντιλήψεις για τα φύλα και τη σεξουαλικότητα, θα έπρεπε να είναι. Ίσως έχετε συναντήσει τον όρο “cisgender”, μια λέξη που δημιούργησε ο Sigusch, και που κερδίζει γρήγορα έδαφος στην ‘καθημερινή’ γλώσσα. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτή την λέξη, αυτή ήρθε να αντικαταστήσει την λέξη «φυσιολογικό» ("νορμάλ") άτομο - που θεωρείται πλέον «τρανσφοβική» (!) - και ακόμη περισσότερο, τον όρο «ετεροφυλόφιλος». Κατά τα «προοδευτικά» μυαλά, “cisgender” είναι ένα άτομο «που νοιώθει πως είναι το φύλο που γεννήθηκε». Θεωρείστε δηλαδή, ‘cisgender’ εάν το πιστοποιητικό γέννησής σας λέει ότι είστε άνδρας και εσείς θεωρείτε τον εαυτό σας άντρα!

Ο στόχος εκείνων που επινοούν και «ρίχνουν» μετά στην καθημερινή ομιλία τέτοιες περίεργες και μπερδεμένες λέξεις, είναι ο στιγματισμός κάθε φυσιολογικού και υγιούς και η περαιτέρω αλλοίωση της ταυτότητας του ανθρώπου, προβάλλοντας στις επόμενες γενιές τον ισχυρισμό, και πείθοντας όλους μας τελικά, ότι δεν υπάρχει «νορμάλ», παρά μόνο διαφορετικές θέσεις μέσα σε ένα όλο και πιο πολύχρωμο φάσμα. 

Με το να υπονομεύεται η έννοια άντρας και γυναίκα, υπονομεύεται η έννοια της οικογένειας. Και όταν υπονομεύεται η έννοια της οικογένειας η οποία προσδιορίζεται από μια συγκεκριμένη ομάδα, η ομάδα αυτή ωθείται όλο και πιο κοντά στην έννοια της γενοκτονίας μέσω της (σύμφωνα με το λεξικό των Ηνωμένων Εθνών) «σκόπιμης πρόκλησης των συνθηκών ζωής που υπολογίζεται ότι θα επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της ομάδας αυτής» και μέσω της «επιβολής μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή των γεννήσεων».

Ο πονηρός νεολογισμός “cisgender”, που με ανησυχητική συχνότητα χρησιμοποιείται από τους "σεξολόγους", βοηθά στο να υποβαθμιστεί ο γάμος μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας και η ανατροφή των παιδιών μέσα σε αυτή την ένωση, και να γίνει (ο γάμος) απλά μια "επιλογή" σε ένα ‘πλούσιο’ κατάλογο πιθανών σεξουαλικοτήτων, έμφυλων ταυτοτήτων και οικογενειακών δομών. Σε αυτόν τον θαυμαστό νέο κόσμο δεν υπάρχει τίποτα το «κανονικό» ή το «ιδανικό», αφού όλα τα «μοντέλα» παρουσιάζονται ως έγκυρα και ίσα. Πρόκειται περί της προώθησης ενός «σχετικισμού» στα φύλα, ενός σχετικισμoύ ο οποίος στην ουσία προσβάλει την ίδια την Δημιουργία! 

Η ετεροφυλοφιλία είναι «ο φυσικός κύκλος ζωής» ανθρώπων και ζώων, ενώ η ομοφυλοφιλία είναι απλώς «ένας τρόπος για μερικούς ανθρώπους με εξωτικές γεύσεις για την επίτευξη του οργασμού», όπως λέει ο F. Roger Devlin (αρθρογράφος στο ‘The Occidental Quarterly’ και στο ‘VDARE’). Κάθε επιχείρημα που προσπαθεί να εξισώσει κάθε είδους σχέση με ατελείωτες αναφορές στο θέμα της «αγάπης», ωθεί την συζήτηση μακριά από αυτή την αδιάψευστη βιολογική πραγματικότητα. 

Κατά τον ίδιο τρόπο που είδαμε το πόσο πολύ προωθήθηκε η λεγόμενη «ισότητα στον γάμο» (δηλ. «γάμο» ομοφυλόφιλων), βλέπουμε επίσης την αγωνιώδη προσπάθεια να «εξυμνηθούν» εκείνα τα άτομα που πάσχουν από την ατυχή αυταπάτη ότι μπορεί να γεννήθηκαν «σε λάθος σώμα».

Όσοι μπορούν να δουν «την όλη εικόνα» τουνεοταξικού επαναπρογραμματισμού της κοινωνίας, αντιλαμβάνονται ότι με τον ίδιο τρόπο που ο "transgenderism" επιχειρείται να προβληθεί ως κάτι απόλυτα «νορμάλ» και υγιής, ο πολιτιστικός σχετικισμός, που αναπτύσσεται ταχύτητα μέσα στη Δύση, πασχίζει να δημιουργήσει μια τεχνητή ισοτιμία μεταξύ του ευρωπαϊκού πολιτισμού και γενικότερα των μεγάλων επιτευγμάτων της Λευκής φυλής και των πενιχρών επιτευγμάτων λιγότερο προηγμένων φυλών και πολιτισμών, δημιουργώντας μια τεχνητή ισοτιμία «όλων των πολιτισμών», ακόμα και των πιο βάρβαρων και διεστραμμένων. Και στις δύο περιπτώσεις, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κάποιου είδους «ισότητα», αλλά η σταδιακή υποβάθμιση του υγιούς και ανώτερου και η αύξηση του άρρωστου και του παρανοϊκού.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί, ότι ενώ ένα βασικό δόγμα της θρησκείας του «προοδευτισμού»είναι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι «ίσοι» (ταυτόχρονα με την καλλιέργεια συναισθημάτων ενοχής στους γηγενείς πληθυσμούς για την ιστορία τους και τον πολιτισμό τους, ώστε να επιτευχθεί η «πολυπολιτισμικότητα»), την ίδια ώρα οι ίδιοι οι κομισάριοι της «διαφορετικότητας» κάνουν μαθήματα στους κατά κύματα εισερχόμενους τριτοκοσμικούς μετανάστες, λαθρομετανάστες και «πρόσφυγες», περί των «αρχών» της Ευρώπης και της «δημοκρατίας», λέγοντάς τους ότι «δεν είναι καλό», να βιάζουν γυναίκες (!), να κάνουν κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια τους, να προβαίνουν σε «εγκλήματα τιμής» και άλλα που είναι βασικά στοιχεία του δικού τους πολιτισμού. 

Στην φωτογραφία αριστερά βλέπετε μια έγκυο γυναίκα που πάσχει από την αυταπάτη ότι είναι «άντρας». Αυτή είναι η «οικογένεια» του μέλλοντος, που ζητά να επιτευχθεί μέσω της «ισότητας», αν όχι της υπεροχής έναντι, της υγιούς οικογενειακής μονάδας (φωτογραφία δεξιά), που είναι το κλειδί για την ύπαρξή μας. 

Αλλά ποιος ακριβώς εισάγει αυτούς τους όρους και τις ιδέες και ως εκ τούτου μηχανεύεται την ριζική αλλαγή στις δυτικές κοινωνίες; Για την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση, θα πρέπει να επιστρέψουμε στον Volkmar Sigusch. 

Volkmar Sigusch 

Ο Sigusch, που ήταν Γερμανός, αυτο-περιγράφεται ως "σεξολόγος," γιατρός και κοινωνιολόγος. Ως ιδρυτής και συνεκδότης του “Zeitschrift für Sexualforschung” (Εφημερίδα Σεξουαλικής Έρευνας) και Διευθυντής του “Institut für Sexualwissenschaft” (Ινστιτούτο για τις Σεξουαλικές Επιστήμες) του Πανεπιστημίου Γκαίτε στη Φρανκφούρτη από το 1973 μέχρι το 2006, ο Sigusch χαρακτηρίζεται από το Der Spiegel ως "ένας από τους κύριους στοχαστές πίσω από την σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 1960". Ο λόγος που αυτός ο νέος που ήθελε να γίνει ιατρός, εξελίχθηκε σε φανατικό του ‘πολιτιστικού πολέμου’ είναι αρκετά εύκολο να τον φανταστεί κανείς. Μετά την φυγή του από την Ανατολική Γερμανία, ο Sigusch σπούδασε ιατρική, ψυχολογία και φιλοσοφία στη Φρανκφούρτη. Ο Sigusch σπούδασε φιλοσοφία υπό τον Μαξ Χορκχάιμερ και τον Τέοντορ Αντόρνο(κι οι δύο εβραϊκής καταγωγής), οι οποίοι είχαν τότε επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και επανίδρυσαν το περιβόητο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης (Frankfurt Institute for Social Research).

Με λίγα λόγια, ο Sigusch, πρωτοπόρος στην συνεχώς εξελισσόμενη σεξουαλική επανάσταση, υπήρξε ένας προστατευόμενος της περιβόητης Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurter Schule) που ιδρύθηκε από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, στην Φρανκφούρτη, το 1920. [Για να εξυπηρετήσει το σκοπό της "αναίρεσης" της παραδοσιακής δυτικής κοινωνίας, που θεωρείτο «καταπιεστική», η Σχολή της Φρανκφούρτης ανέπτυξε ένα ισχυρό εργαλείο που ονομάζεται "Κριτική Θεωρία." Την θεωρία, του να επικρίνεις κάθε παραδοσιακό θεσμό, αρχής γενομένης από την οικογένεια. Βλέπε εκτενέστερα: εδώ κι εδώ]. 

Η Σχολή της Φρανκφούρτης

Ο καθηγητής Kevin MacDonald στο βιβλίο του “Culture of Critique” («Κουλτούρα της Κριτικής»), που ασχολείται με τον διαχρονικό ρόλο Εβραίων διανοούμενων της Δύσης στην προώθηση θεωριών και τάσεων που αποβλέπουν στον κατακερματισμό της δυτικής κοινωνίας, εξηγεί ότι η Σχολή της Φρανκφούρτης στιγμάτισε υγιείς έννοιες, όπως ο εθνικισμός και οι στενές συγγενικές σχέσεις ως ένδειξη «ψυχιατρικής διαταραχής». Εν συνεχεία, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα, Εβραίοι διανοούμενοι άρχισαν να αποθεώνουν τους «απόβλητους» και τους «μη συμβατικούς» της δυτικής κοινωνίας. Έτσι, θα μπορούσαν να πετύχουν την διάσπαση της ομοιογένειας της κοινωνίας και να διεξάγουν μια μυστική εκστρατεία για την αποδοχή του «πλουραλισμού».

Όπως σημειώνει ο MacDonald, η Σχολή της Φρανκφούρτης πρόσφερε μια σημαντική συνταγή στον άρρωστο δυτικό κόσμο: «ένα ριζοσπαστικό ατομικισμό και την αποδοχή του πλουραλισμού. Οι άνθρωποι έχουν ένα εγγενές δικαίωμα να είναι διαφορετικοί από τους άλλους και να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους ως διαφορετικοί. Στην ουσία, με το να διαφοροποιηθείς από τους άλλους ανεβαίνεις στο υψηλότερο επίπεδο της ανθρωπότητας». Κατόπιν αυτών, μια κοινωνία που έχει υποκύψει στην ιδεολογία της Σχολής της Φρανκφούρτης, είναι επόμενο να βρίσκει ατελείωτους όρους για ατελείωτες Ταυτότητες, Φύλα, επιλογές τρόπου ζωής, κλίκες και υποκουλτούρες.

Ένα ηχηρό παράδειγμα αυτού του εφιάλτη που έχει γίνει πραγματικότητα είναι ο όρος “otherkin” (διάβασε εδώ). Σύμφωνα με το Google, otherkin είναι άνθρωποι που ταυτίζονται ως μερικώς ή πλήρως μη-ανθρώπινοι. Μερικοί λένε ότι είναι, κατά το πνεύμα, αν όχι στο σώμα, μη ανθρώπινοι. Σε μία κανονική, υγιή κοινωνία αυτή η ανοησία θα έπρεπε να θεωρηθεί ως παιδαριώδης ή παράφρων, και σίγουρα κανείς δεν θα ενέδιδε σε τέτοιες γελοιότητες. Αλλά σήμερα, στον απόηχο της νίκης της Σχολής της Φρανκφούρτης, η κοινότητα otherkin είναι άλλη μία «κοινότητα» από τις πολλές αυτής της διαλυμένης κοινωνίας.

Είναι επίσης αναμενόμενο, σε μια κοινωνία που έχει πλήρως υποκύψει στην ιδεολογία της Σχολής της Φρανκφούρτης, να βλέπουμε να αποθεώνονται ως «παραδείγματα υψηλότερου επιπέδου ανθρωπότητας», άτομα όπως ο Bruce Jenner, ο οποίος επιλέχθηκε ως «Γυναίκα της Χρονιάς» από το περιοδικό Glamour. Αυτού του είδους η «εξέλιξη» της κοινωνίας δικαίως πρέπει να θεωρείται ως ο θρίαμβος της Σχολής της Φρανκφούρτης. 

Welcome to the Twilight Zone

Η ιστορία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία χρόνια, είναι η ιστορία της μεθοδευμένης αποσύνθεσης μίας κάποτε υγιούς κοινωνίας.

http://ethnologic.blogspot.gr/2017/02/blog-post_10.html

Μεταναστευτικό: Προτάσεις διαχείρισης (2)

Προτάσεις για τη διαχείριση 

του ζητήματος των λαθρομεταναστών

Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο όλοι θα συμφωνούσαν, ότι το ζήτημα της εισροής χιλιάδων ανεξελέγκτων μεταναστών έχει πλέον σχέση με τη φύση και την υπόσταση του Ελληνικού σημερινού κράτους. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν απαιτείται εθνική και πολιτική ομόνοια και σύμπνοια, κοινότητα αποφάσεων προκειμένου να αντιμετωπισθεί το μείζον αυτό πολιτικό πλέον θέμα.

H συνθήκη της Γενεύης δεν καλύπτει αυτή την αθρόα και παράνομη μετανάστευση. Μάλλον από αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκινήσουν όσοι ασχολούνται με το σημαντικό αυτό ζήτημα. Άρα σε κάθε περίπτωση η αθρόα και παράνομη μετανάστευση χαρακτηρίζεται πλέον ως πολιτικό ζήτημα το οποίο και απαιτεί πολιτική λύση. Εάν σκεφθούμε ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πολιτικά, επιβάλλεται να ευρεθεί μία άμεση πολιτική λύση. 

Συγκεκριμένα και με βάση τους διεθνείς κανόνες δικαίου θα πρέπει να ψηφισθεί κοινή συνθήκη ανάμεσα σε Ευρωπαίους εταίρους όπου θα νομοθετηθεί η άμεση επαναπροώθηση στις πατρίδες τους όσων εκ των λαθρομεταναστών δεν πληρούν τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθούν ως πρόσφυγες. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να ακυρωθούν οι συνθήκες του Δουβλίνου, όσοι έχουν έλθει παράνομα και δεν πληρούν τις απαιτήσεις να χαρακτηρισθούν ως πρόσφυγες είναι άμεση ανάγκη να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Επιβάλλεται η Ελληνική κυβέρνηση να συνεργασθεί με τις κυβερνήσεις των κρατών των παράνομων μεταναστών ώστε αυτοί άμεσα να επαναπροωθηθούν σε αυτά. 

Ίσως βέβαια μία επίσης σημαντικότατη πολιτική λύση είναι η διεθνής συνεργασία ώστε στο Αιγαίο να ελεγχθούν τα θαλάσσια Ελληνικά και συγχρόνως Ευρωπαϊκά σύνορα και να παταχθεί το δουλεμπόριο-το κατάφερε ο Καποδίστριας δεν μπορούν οι σημερινοί κυβερνώντες με τόσα μέσα να το επιτύχουν; Ειδικά μετά τις αποδεδειγμένες διασυνδέσεις των δουλεμπόρων με Μ.Κ.Ο;

Το επόμενο βήμα είναι αυτονόητο. Πρέπει να στελεχωθούν πολλές ομάδες έρευνας και απόδοσης ασύλου σε όσους και όσες το δικαιούνται. Σε κάθε περίπτωση όσοι πραγματικά δικαιούνται ασύλου, όσοι έχουν νόμιμα χαρτιά και είναι πραγματικοί οικονομικοί μετανάστες κατ΄ αρχήν να οδεύσουν νομίμως προς τις όμορες θρησκευτικά και πολιτιστικά χώρες (Σαουδική Αραβία κλπ). Κάποιοι από αυτούς εάν εκφράσουν την ανάλογη επιθυμία ας κατανεμηθούν με λογικά κριτήρια (πληθυσμιακά και οικονομικά) στις Ευρωπαϊκές χώρες.

Επιβάλλεται να αποκατασταθεί το διεθνές δίκαιο και να ισχύσουν τα Εθνικά και Ευρωπαϊκά συντάγματα δικαίου και εννόμου τάξεως. Όσοι εκ των μεταναστών εμπλέκονται με εγκληματικές οργανώσεις τύπου ISIS και έχουν διασπαρεί στην Ευρώπη σκορπώντας το θάνατο θα πρέπει άμεσα να ανακαλυφθούν και να τιμωρηθούν. 

Ίσως το πλέον βασικό βήμα προς τη λύση του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης είναι η ενημέρωση των νομίμων και γηγενών Ελλήνων και Ευρωπαϊκών πολιτών, οι οποίοι είναι νομοταγείς πολίτες ,πληρώνουν τους φόρους και θέλουν έναν κόσμο ειρήνης και ανάπτυξης γι αυτούς και τα παιδιά τους. Οι κυβερνώντες θα πρέπει να ενημερώσουν τους πολίτες για το τι πραγματικά συμβαίνει με τους παράνομους μετανάστες, ποιοι δημιούργησαν αυτό το ιστορικό φαινόμενο, πού αποσκοπούν, τι κόσμος ετοιμάζεται, ειδικότερα ποια Ευρώπη επιθυμείται και ετοιμάζεται. Επειδή όλα είναι θέμα παιδείας οι πολίτες της Ελλάδος και της Ευρώπης δικαιούνται να γνωρίζουν και τα φαινόμενα αλλά και τις εξηγήσεις τους. Θα πρέπει οι εκλεγμένες κυβερνήσεις σε αυτό το μείζον εθνικό θέμα πλήρως να συμπλεύσουν με τους πολίτες και να μην υπάρχουν κρυφές ατζέντες διότι διακυβεύεται το μέλλον Πατρίδων και πολιτών.

Β.Μ. - ΚΕΜΕΘΑ

Μεταναστευτικό: Προτάσεις διαχείρισης

ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΧΕΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ 

ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Η παράνομη είσοδος αλλοδαπών στην χώρα μας δεν είναι καινούριο φαινόμενο, αλλά τον τελευταίο καιρό μονοπωλεί την επικαιρότητα λόγω της έξαρσής της. Στην πραγματικότητα όλες οι κυβερνήσεις από την δεκαετία του 1990 μέχρι και σήμερα ακολουθούν πολιτική ανοιχτών συνόρων είτε το έχουν διακηρύξει επίσημα είτε όχι. Η διακήρυξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ περί ανοιχτών συνόρων έχει τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα με την γνωστή πρόσκληση του πρώην Υπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης ΝΔ, Προκόπη Παυλόπουλου, προς τους αλλοδαπούς να προτιμήσουν την Ελλάδα και να μας «γονιμοποιήσουν» και με την γενικότερη απροθυμία όλων των κυβερνήσεων να φυλάξουν τα σύνορα.

Για να αποτραπεί ή έστω να μειωθεί η παράνομη μετανάστευση προς την χώρα μας χρειάζεται πολιτική βούληση προς τούτο και λήψη μέτρων, που θα αναλυθούν παρακάτω, με κύριο στόχο την δημιουργία των συνθηκών που θα κάνουν την Ελλάδα μη ελκυστικό προορισμό για τους λαθρομετανάστες.

Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να γίνεται άμεση σύλληψη, καταγραφή και ταυτοποίηση των αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην χώρα. Ακολούθως, όλοι πρέπει τοποθετούνται σε κέντρα κράτησης κατόπιν έκδοσης διοικητικών αποφάσεων περιορισμού της ελευθερίας μετακίνησης για λόγους δημοσίας τάξης ή και δημόσιας υγείας. Στα κέντρα κράτησης πρέπει να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των αλλοδαπών οι οποίοι υποβάλουν αίτηση για να τους χορηγηθεί το νομικό status του πρόσφυγα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και των υπολοίπων που επιθυμούν να παραμείνουν στην Ελλάδα ή να μεταβούν σε άλλες χώρες χωρίς να αιτούνται την αναγνώρισή τους ως πρόσφυγες και συνήθως πρόκειται για οικονομικούς λαθρομετανάστες.

Όσοι τελικά θα αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες από τις αρμόδιες κρατικές επιτροπές - και όχι γιατί έτσι τους «βαφτίζει» συλλήβδην με δηλώσεις του ο εκάστοτε υπουργός ή οι δημοσιογράφοι - θα αφήνονται ελεύθεροι, κατόπιν άρσεως των διοικητικών μέτρων περιορισμού της ελευθερίας μετακίνησης, και πλέον θα απολαμβάνουν τα δικαιώματα του πρόσφυγα (δικαίωμα διαμονής, εργασίας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κλπ). Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα θα εκπληρώνει στο έπακρον τις διεθνείς δεσμεύσεις της και θα δείχνει έμπρακτη αλληλεγγύη και ανθρωπισμό προς συγκεκριμένη κατηγορία αλλοδαπών που έχει ανάγκη διεθνούς προστασίας.

Οι υπόλοιποι, δηλαδή όσοι δεν κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι είναι πρόσφυγες και όσοι ουδέποτε αιτήθηκαν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες, θα παραμένουν στα κέντρα κράτησης μέχρι να δηλώσουν ότι επιθυμούν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Παράλληλα, θα υπάρχει επικοινωνία με τα κράτη προέλευσης των αλλοδαπών και έλεγχος του ποινικού μητρώου τους, ώστε να εκδίδονται στην χώρα τους όσοι καταζητούνται για εγκλήματα. Επίσης, θα γίνεται έλεγχος για τυχόν εκκρεμή διεθνή εντάλματα σύλληψης που θα οδηγούν στην έκδοση των λαθρομεταναστών σε τρίτα κράτη.

Στα κέντρα κράτησης των παρανόμως εισελθόντων αλλοδαπών οι συνθήκες διαβίωσης πρέπει να είναι τέτοιες ώστε να πληρούνται τα ελάχιστα διεθνή πρότυπα και να μην καταπατώνται τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων. Κάθε αλλοδαπός πρέπει να λαμβάνει τροφή και νερό, να έχει στέγη, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να δαπανά τεράστια ποσά για την συντήρησή τους. Ουδείς θα κατηγορήσει την χώρα μας αν κάθε αλλοδαπός λαμβάνει καθημερινά την μερίδα φαγητού που λαμβάνει ο Έλληνας στρατιώτης. Ομοίως, οι αλλοδαποί θα διαμένουν σε θαλάμους, όπως διαμένει ο Έλληνας στρατιώτης, ή σε δωμάτια με τις ίδιες διαστάσεις και ανέσεις που έχει ο κρατούμενος σε σωφρονιστικό κατάστημα (φυλακή). Καλύτερες συνθήκες διαβίωσης πρέπει να προσφέρονται σε πρόσωπα που χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας (παιδιά, ηλικιωμένοι, ασθενείς κλπ). 

Περαιτέρω, θα είναι δυνατή η ελεγχόμενη πρόσβαση των Μ.Κ.Ο. στα κέντρα κράτησης λαθρομεταναστών. Οι Μ.Κ.Ο. που επιθυμούν να βοηθήσουν τους λαθρομετανάστες θα ελέγχονται εξονυχιστικά - με έμφαση στους σκοπούς, τον τρόπο λειτουργίας τους και την χρηματοδότησή τους - και θα τους επιτρέπεται η επίσκεψη στα κέντρα κράτησης, η διανομή αποκλειστικά ειδών πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, ρουχισμός κλπ) και η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους λαθρομετανάστες πάντοτε υπό την εποπτεία υπαλλήλων του κράτους. Ομοίως, θα γίνεται αποδεκτή οποιαδήποτε βοήθεια τρίτων κρατών που επιθυμούν να συνδράμουν στην αντιμετώπιση των λαθρομεταναστευτικών ροών με την προσφορά χρημάτων, ανθρωπιστικής βοήθειας κλπ, εφόσον αυτή συνάδει με τον τρόπο που έχει επιλέξει η ελληνική κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και πάντοτε υπό τον έλεγχο, την εποπτεία και την διαχείριση από υπαλλήλους του κράτους.

Ένα τέτοιο περιβάλλον απομόνωσης και λιτής ζωής θα έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση αισθημάτων απογοήτευσης στους λαθρομετανάστες που ήλπιζαν ότι στην Ελλάδα θα βρουν τον επίγειο παράδεισο, την εύκολη ζωή ή μία κατάσταση ανομίας και ασυδοσίας. Είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή κάθε αλλοδαπός θα ζητήσει να επαναπροωθηθεί στην πατρίδα του ή να μεταβεί σε τρίτο κράτος. Εφόσον υποβληθεί τέτοιο αίτημα, οι ελληνικές αρχές θα επικοινωνούν με τις αρχές του κράτους προέλευσης (π.χ. με την πρεσβεία του στην Αθήνα) ή με τρίτα κράτη που προτίθενται να δεχθούν τον λαθρομετανάστη, προκειμένου να ρυθμιστεί εξατομικευμένα ο τρόπος επαναπατρισμού ή μετάβασής του στο τρίτο κράτος αντίστοιχα, με έξοδα του ιδίου, της οικογένειάς του ή της χώρας του. 

Από την πρώτη στιγμή της τοποθέτησης των λαθρομεταναστών σε κέντρα κράτησης, θα υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας τους με τους συγγενείς τους, ώστε να είναι δυνατή η αποστολή σ’ αυτούς χρημάτων ή αεροπορικών εισιτηρίων, ώστε άμεσα με έξοδα της οικογένειάς τους, να μπορούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ή να μεταβούν σε οποιοδήποτε τρίτο κράτος τους δέχεται. Υπό αυτές τις συνθήκες, η δαπάνη για την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών στα κράτη προέλευσής τους ή σε τρίτα κράτη θα είναι ανέξοδη για το ελληνικό κράτος, που θα επιβαρύνεται μόνο με το κόστος συντήρησής τους (διατροφή κλπ). 

Εναλλακτικά, όσοι λαθρομετανάστες δεν είναι δυνατό να καταβάλουν τα έξοδα επαναπατρισμού τους - είτε οι ίδιοι είτε οι συγγενείς τους - θα μπορούν εθελοντικά, ήτοι μόνο εφόσον οι ίδιοι το ζητήσουν, να προσφέρουν εργασία ως ανειδίκευτοι εργάτες σε εργοστάσια, δημόσια έργα, αγροτικές εργασίες και αλλού, υπό τις ίδιες συνθήκες που ισχύουν για τον Έλληνα εργάτη και λαμβάνοντας το ελάχιστο νόμιμο ημερομίσθιο μέχρις ότου συγκεντρώσουν το χρηματικό ποσό που απαιτείται για τον επαναπατρισμό τους ή μετάβασης σε τρίτα κράτη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δίνεται η δυνατότητα στους λαθρομετανάστες να αποκτήσουν πάλι την ελευθερία τους επιστρέφοντας στις πατρίδες τους ή μεταβαίνοντας σε τρίτα κράτη και κανείς δεν θα μπορεί να κατηγορήσει το ελληνικό κράτος για καταναγκαστική εργασία των λαθρομεταναστών. Μάλιστα, από το προϊόν της εργασίας τους θα προκύπτουν πόροι που θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την λειτουργία των κέντρων κράτησης λαθρομεταναστών. 

Για την αποτροπή της απόδρασης των λαθρομεταναστών από τα κέντρα κράτησης πρέπει αυτή να ποινικοποιηθεί, με αποτέλεσμα όσοι αποδράσουν ή αποπειραθούν να αποδράσουν να τιμωρούνται με αυστηρές ποινές φυλάκισης, οι οποίες θα εκτίονται σε σωφρονιστικά καταστήματα, ήτοι σε χώρους λιγότερο ελκυστικούς από τα κέντρα κράτησης. Επίσης, για την διατήρηση της τάξης και ασφάλειας εντός των κέντρων κράτησης πρέπει να προβλεφθούν ιδιώνυμα εγκλήματα που επισύρουν αυστηρές ποινές στους λαθρομετανάστες που θα επιδείξουν βίαιη και παραβατική συμπεριφορά (επίθεση κατά υπαλλήλων ή άλλων λαθρομεταναστών, επεισόδια, καταστροφές κλπ), οι οποίες επίσης θα εκτίονται σε σωφρονιστικά καταστήματα. Οι ανωτέρω προτάσεις πιθανόν να θεωρηθούν ακραίες από διάφορους δήθεν ανθρωπιστές. Στην πραγματικότητα μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς το ελληνικό κράτος να καταπατήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των λαθρομεταναστών. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις ανωτέρω προτάσεις δεν περιλαμβάνεται το δικαίωμα του κράτους να ασκήσει ποινική δίωξη σε βάρος των λαθρομεταναστών για την παράνομη είσοδο και διαμονή στην χώρα και να επιβάλει σ’ αυτούς ποινές φυλάκισης, οι οποίες θα εκτίονται σε σωφρονιστικά καταστήματα. 

Στην πραγματικότητα, εδώ και αρκετά χρόνια, οι εισαγγελείς κάνοντας χρήση της διακριτικής ευχέρειας που τους παρέχει η σχετική νομοθεσία απέχουν από την άσκηση ποινικής δίωξης κατά των λαθρομεταναστών για παράνομη είσοδο και διαμονή στην χώρα και εφαρμόζεται – όποτε είναι δυνατό να εφαρμοστεί – μόνο η διαδικασία της διοικητικής απέλασής τους με απόφαση των αρμοδίων οργάνων της ΕΛ.ΑΣ. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αποφάσεις διοικητικής απέλασης δεν εκτελούνται και οι παρανόμως εισελθόντες αλλοδαποί αφήνονται ελεύθεροι να μετακινούνται οπουδήποτε στην Ελλάδα με την υποχρέωση εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Τελικά πολύ λίγοι αποχωρούν οικειοθελώς, ενώ η μεγάλη πλειονότητα συνεχίζει να διαμένει παράνομα στην Ελλάδα. 

Μεταξύ της απόλυτης απραξίας ή αναποτελεσματικότητας του κράτους και της επιβολής αυστηρών μέτρων ποινικού κολασμού των λαθρομεταναστών, υπάρχει η μέση λύση της διαχείρισης των λαθρομεταναστευτικών ροών με τον τρόπο που αναλύθηκε ανωτέρω. Όταν γίνει διεθνώς γνωστό ότι όποιος εισέρχεται παράνομα στην Ελλάδα τυγχάνει της μεταχείρισης που αναλύθηκε ανωτέρω, είναι βέβαιο ότι ουδείς θα επιθυμεί να εισέλθει παράνομα στην Ελλάδα. 

Προϋπόθεση για να εφαρμοστεί ένα τέτοιο σχέδιο είναι να υπάρξει κυβέρνηση που θα λαμβάνει αποφάσεις ερειδόμενες στο νόμο και στην κοινή λογική.

του Χρήστου Μπίσδα

ΚΕ.Μ.ΕΘ.Α

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Μεταναστευτικό (24) Τελευταίο

Κλείνουμε το πρώτο μέρος του αφιερώματος με μια τελευταία ανάρτηση-αποτίμηση της σημερινής κατάστασης, στο οποίο παραθέσαμε άρθρα, κείμενα και αναλύσεις από αξιόπιστες πηγές διαφορετικών προελεύσεων, ώστε να υπάρχει μια πλήρης εικόνα των δεδομένων του προβλήματος. Θα ακολουθήσουν προτάσεις και θα διατυπωθούν στο τέλος οι θέσεις του ΚΕΜΕΘΑ.

577.359 νόμιμοι μετανάστες από 150 

διαφορετικά κράτη ζουν στην Ελλάδα

Άρθρο του δημοσιογράφου Γιώργου Θεολογά

Σύμφωνα με στοιχεία που συγκεντρώθηκαν μέχρι το τέλος Νοεμβρίου 2016 έχουμε τον ακριβή αριθμό νομίμων μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα. 

Και όταν σκεφτόμαστε και τους μη νόμιμους μας πιάνει πονοκέφαλος... 

Κοντά στους 600,000 οι νόμιμοι μετανάστες στην Ελλάδα - Όλα τα στατιστικά στοιχεία 

Περισσότεροι από 577.000 νόμιμοι μετανάστες, από περίπου 150 διαφορετικά κράτη προέλευσης, ζουν στην Ελλάδα, σύμφωνα με καταγραφή στις 30 Νοεμβρίου του 2016 και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών που πέρασε στις 18 Δεκεμβρίου. 

Σύμφωνα με στοιχεία του Φόρουμ Μεταναστών, οι πέντε πολυπληθέστερες κοινότητες μεταναστών είναι: 

1) οι Αλβανοί (401.402), 

2) οι Ουκρανοί (19.850), 

3) οι Γεωργιανοί (19.196) 

4) οι Πακιστανοί (16.964) 

5) και οι Ρώσοι (15.207). 

Οι 210.167 μετανάστες κατέχουν άδειες διαμονής μακράς διάρκειας. Από αυτούς, μόνο 18.500 έχουν υπαχθεί στο καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, που παρέχει αυξημένη προστασία και ίση μεταχείριση με τους πολίτες της ΕΕ.

Περίπου 100.000 μετανάστες κατέχουν επισφαλή τύπο άδειας διαμονής. Από αυτούς, οι 25.000 κατέχουν άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους. Αρκετοί είχαν απολέσει το δικαίωμα νόμιμης διαμονής το προηγούμενο χρονικό διάστημα και πλέον τους δίνεται η δυνατότητα νομιμοποίησής τους αν υποβάλουν αίτηση στις αποκεντρωμένες διοικήσεις. 

Περίπου 131.000 μετανάστες είναι ανήλικοι. Μεγάλο μέρος από αυτούς έχει το δικαίωμα για την απόκτηση άδειας διαμονής δεύτερης γενιάς, όταν ενηλικιωθεί. Επίσης, έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια πριν και μετά την ενηλικίωσή τους. Περίπου 33.000 έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 60 ετών, ενώ 77.868 είναι μεταξύ 50-59 ετών. 

Αναφορικά με τους πρόσφυγες που βρίσκονται στην Ελλάδα με τις πρόσφατες ροές, το ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών δηλώνει ότι "η πρόσφατη πρόταση της ΕΕ για την επαναφορά της Συνθήκης του Δουβλίνου 2, επιβεβαιώνει πως η Ευρώπη χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως μοχλό πίεσης προς την Ελλάδα, αντί να φροντίσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους ανθρώπους που παραμένουν αυτή τη στιγμή εγκλωβισμένοι στη χώρα". 

Το ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, σε συνεργασία με το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών του δήμου Αθηναίων, διοργάνωσε μάλιστα και εκδήλωση για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Μεταναστών. 

Στη συζήτηση παρευρέθησαν, ο επίκουρος καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και βοηθός Συνηγόρου του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ανδρέας Τάκης, ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Άγγελος Συρίγος, ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας, Κωστής Παπαϊωάννου, ο νομικός, Βασίλης Παπαδόπουλος, και ο αντιδήμαρχος του δήμου Αθηναίων, Λευτέρης Παπαγιαννάκης. Περιείχε και πολιτιστικό πρόγραμμα από μεταναστευτικές κοινότητες.

http://www.alright.gr/daily-first-page/item/29294-kai-aftoi-einai-oi-nomimoi-577-359-nomimoi-metanastes-apo-150-diaforetika-krati-zoun-stin-ellada

Συμπληρωματικά, παραθέτουμε και τον ακόλουθο Πίνακα:

«ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ»

ΚE.Μ.ΕΘ.Α.

"Center for National Reconstruction Studies"

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Μεταναστευτικό (23) Πρόσφυγες ή εισβολείς;

Πώς οι Λευκοί κατέκτησαν την Αμερική...

Πριν διαβάσετε παρακάτω διαθέστε μερικά λεπτά να παρακολουθήσετε αυτό το εκπληκτικό βιντεάκι κινούμενων σχεδίων κάνοντας κλικ εδώ: 
https://www.youtube.com/watch?v=7zNyTpi2b7g

Ο διάλογος μεταξὺ Ἰνδιάνου Ἀρχηγοῦ καὶ Λευκῶν προσφύγων ποὺ μόλις ἀποβιβάστηκαν γιὰ πρώτη φορὰ στὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τῆς Ἀμερικῆς εἶναι συγκλονιστικός.

Ὁ Ίνδιάνος Ἀρχηγὸς ἀποστομώνεται μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ πρόσφυγα Εὐρωπαίου. Δὲν ἔχει τίποτα νὰ ἀπαντήσει στὰ εὐρωπαϊκὰ ἀντιρατσιστικὰ ἐπιχειρήματα, ὅτι ἡ «Γῆ ἀνήκει σὲ ὅλους»· ὅτι εἴμαστε ὅλοι ἄνθρωποι καταγόμενοι ἀπὸ τὸν ἴδιο πρόγονο· ὅτι ὁ «Ἰνδιάνος» εἶναι ἁπλῶς μιὰ κοινωνικὴ κατασκευή· ὅτι κακῶς ὁ Ἀρχηγὸς σκέφτεται μὲ ὅρους «Ἐμεῖς-Ἐσεῖς»· ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει πρόβλημα ἂν ζήσουν κι οἱ Λευκοὶ στὴν ἰνδιάνικη γῆ· ὅτι ἡ «πολύτιμη κουλτούρα του» δὲν θὰ πάθει τίποτα μὲ τὴν ἐγκατάσταση Λευκῶν· ὅτι περισσότερο μετράει τὸ τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος μέσα του· ὅτι ἀκόμη κι ἂν οἱ Λευκοὶ καταλάβουν τὴν Ἀμερικὴ αὐτὸ θὰ γίνει τουλάχιστον 80 χρόνια μετά, ὅταν ὁ Ἰνδιὰνος θὰ ἔχει πεθάνει -ἄρα, τί τὸν νοιάζει;- ὁπότε καλύτερα ὁ Ἰνδιάνος Ἀρχηγὸς νὰ ζήσει τὴν ὑπόλοιπη ζωή του χωρίς μίσος· ὅτι ὑπάρχει Μία Ἀνθρωπότητα· ὅτι «ὁ μετανάστης εἶναι ἁπλὰ ἕνας ἄγνωστος φίλος»· ὅτι ἀφότου οἱ Λευκοὶ ἐγκατασταθοῦν καὶ ἀρχίσουν νὰ πληρώνουν φόρους θὰ γίνουν Ἰνδιάνοι ἀκριβῶς σὰν κι αὐτόν· ὅτι δὲν ἔγινε καὶ τίποτα ἂν τελικὰ χαθεῖ τὸ «πολύτιμο ἰνδιάνικο ἔθνος του» ἀφοῦ αὐτὸ λέγεται ἁπλῶς Ἐξέλιξη.

«Γιατί μισεῖς τόσο πολύ;» ρωτᾶ ὁ Λευκὸς τὸν Ἰνδιάνο. Καὶ δείχνοντάς του μιὰ δακρυσμένη εὐρωπαία προσφυγοπούλα, τὸν ρωτᾶ ἂν ἔχει κάτι ἐναντίον τῆς μικρῆς προσφυγοπούλας ποὺ ἔφυγε γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς διώξεις στὴν Εὐρώπη. 

Ὁ Ἰνδιάνος Ἀρχηγὸς ἀπαντᾶ ὅτι δὲν ἔχει τίποτα ἀλλὰ κουράστηκε μὲ ὅλα αὐτὰ καὶ δὲν θέλει τοὺς Λευκοὺς στὴ γῆ του. Τότε οἱ Λευκοὶ μὲ ἰαχὲς No racists on our streets (όχι ρατσιστές στους δρόμους μας, παραπέμποντας στο σύνθημα που ακούγεται από τους επαγγελματίες αντιρατσιστές) τουφεκίζουν ὅλους τοὺς Ἰνδιάνους. Ὁ Ἀρχηγὸς Ἰνδιάνος ξεψυχᾶ μονολογώντας ὅτι δὲν εἶναι ρατσιστής!

Ἡ παρωδία τῶν antifa ἀντιρατσιστικῶν ἐπιχειρημάτων τοποθετημένη ἱστορικὰ στὴν εἰσβολὴ τῶν πρώτων μεταναστῶν-προσφύγων Εὐρωπαίων στὴν Ἀμερική.

Προφανῶς, ἡ εἰρωνία ἔγκειται στὸ ὅτι οἱ Ἰνδιάνοι ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς κατατρεγμένους εὐρωπαίους Πρόσφυγες. Ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ Παλαιστίνιοι στὴν Παλαιστίνη ἀπὸ ἑβραίους Πρόσφυγες. Ἢ οἱ Ρωμαῖοι, στὴν Δυτικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ἀπὸ Γότθους καὶ Βάνδαλους Πρόσφυγες.

Διασκεδαστικό. Πῶς ἀλλάζουν οἱ καιροί, καὶ τὰ ἐπιχειρήματα ἐπαναχρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τὸν καθένα -ἀκόμη καὶ τὸν ἀρχικὰ ἐνάντιο σὲ αὐτά. Γιατὶ φαντάζομαι ὅτι δὲν θὰ εἶναι κι ὁ πιὸ ἀντιρατσιστὴς αὐτὸς ποὺ ἔφτιαξε τὸ παραπάνω καρτούν. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἔχει γίνει τὰ προηγούμενα χρόνια εἶναι τὸ «ξεχείλωμα» τῆς ἔννοιας ρατσισμὸς ἔτσι ὥστε αὐτὴ νὰ σημαίνει ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα κατηγορεῖται ὁ Ἰνδιάνος Ἀρχηγὸς ἀπὸ τὸν Εὐρωπαῖο μετανάστη –τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ρατσισμός. Ὅταν μιὰ ἔννοια ξεχειλώνεται καὶ διευρύνεται νοηματικὰ τόσο πολύ, τελικὰ κερδίζουν οἱ ἀρχικοὶ ἀντίπαλοί της.

Παρὰ ταῦτα, ἄσχετα μὲ τὸ ποιὸς ἔφτιαξε τὸ παραπάνω κινούμενο σχέδιο, οἱ Εὐρωπαῖοι ἦρθαν ὡς πρόσφυγες στὴν Ἀμερική, καὶ οἱ πρόσφυγες ξεπάτωσαν τοὺς γηγενεῖς. Ἡ ἰδιότητα τοῦ πρόσφυγα δὲν ἐγγυᾶται τίποτε γιὰ τὴ μελλοντική συμπεριφορά του.

https://chronographiae.wordpress.com/2016/02/25/how-whites-took-over-america-%CF%80%CE%B5%CF%81%E1%BD%B6-%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%E1%BF%A6/