Αλώθηκε η Εκκλησία;

Εμωράνθη το άλας;

"Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες. Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς".

Και δεύτερο κρούσμα, μέσα σε λίγες μέρες, από τον Δεσπότη Σύρου αυτήν την φορά, που προπαγανδίζει ανοιχτά υπέρ των λαθροεισβολέων και κατηγορεί όσους διαφωνούν ότι δεν είναι καλοί χριστιανοί! Το θέμα προβάλλεται από συστημική «ειδησεογραφική» ιστοσελίδα με τον προκλητικό τίτλο: «Ράπισμα» Μητροπολίτη Σύρου κατά χριστιανών: Είμαστε όλοι μετανάστες – Και ο Ιησούς ήταν!

Την ίδια αιρετική προσέγγιση προωθεί εδώ και καιρό ο Δεσπότης Βόλου και αρκετοί ακόμη μεγαλόσχημοι εκκλησιαστικοί παράγοντες με αποτέλεσμα να προκύπτει το σοβαρότατο ερώτημα: Έχει αλωθεί η Εκκλησία; Γιατί δεν ομιλούν οι άξιοι Ιεράρχες που γνωρίζουμε ότι υπάρχουν; Τι κάνουν τα χριστιανικά σωματεία και οργανώσεις ανά την Ελλάδα; Γιατί σιωπούν;

Δημοσιεύουμε την τεκμηριωμένη απάντηση ενός απλού Συνέλληνα, του Εκδότη Δημήτρη Σωτηρόπουλου, στον Δεσπότη Σύρου:

Παράνομη μετανάστευση: 

Απάντηση στον Μητροπολίτη Σύρου

Ο τίτλος του άρθρου δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Κανένα «ράπισμα» σε Χριστιανούς δεν δίνει ο Μητροπολίτης Σύρου με όσα γράφει, απλά φροντίζει να δώσει κι εκείνος τα...διαπιστευτήριά του στους «προοδευτικούς» (=σκοταδιστικούς) κύκλους, όπως άλλοι συνεπίσκοποί του. Μερικές παρατηρήσεις λοιπόν:

Άλλο πράγμα είναι η φιλανθρωπία και ο ανθρωπισμός κι άλλο η ωμή πραγματικότητα και ο ρεαλισμός. Εντάξει, να δώσουμε και φαγητό και στέγη προσωρινά, ακόμα και σε όσους έρχονται παράνομα (δηλαδή όλους). Ας το παραβλέψουμε αυτό, χάριν του Χριστιανισμού («επείνασα και δώκατέ μοι φαγείν») και του ανθρωπισμού («δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι»).

Μπορεί ο Σεβασμιώτατος να απαντήσει σε μερικά απλά ερωτήματα σχετικά με το θέμα, όπως:

- Για πόσο θα συνεχιστεί αυτό; Ή αλλιώς, πόσους παράνομους μετανάστες χωρά η Ελλάδα;

- Μετά την παροχή στέγη και φαγητού, τι θα γίνει; Δεν πρέπει όλοι αυτοί κάπου να δουλέψουν; Να βγάλουν τίμια το ψωμί τους;

- Έχουν σκοπό να το κάνουν; Ή ήρθαν για να κάθονται και να εισπράττουν επιδόματα, όπως κάνουν σε άλλες, πιο πλούσιες χώρες (Γερμανία, Σουηδία κλπ);

- Αν υποθέσουμε ότι είναι όλοι τίμιοι και εργατικοί, πού θα δουλέψουν; Υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα; Σε μια χώρα με πραγματική ανεργία κοντά στο 30% κι άλλο τόσο ποσοστό κακοπληρωμένων/σκληρά εργαζομένων, πόσοι ακόμα μπορούν να εργαστούν;

Όταν μάλιστα οι ντόπιοι μεταναστεύουν νόμιμα διαρκώς στο εξωτερικό, πώς θα αντικατασταθούν από τους παράνομους μετανάστες; Θα δημιουργηθούν ξαφνικά εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας;

- Αν υποθέσουμε ότι το χρεωκοπημένο ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο (!) να τους δίνει επιδόματα και δωρεάν παροχές, μέχρι πότε μπορεί να το κάνει και για πόσους;

- Ίσως το σημαντικότερο: Η θρησκεία τους, το Ισλάμ, μπορεί να συνυπάρξει με τον Χριστιανισμό, άλλες θρησκείες ή τους μη θρησκευόμενους; Διότι η εμπειρία από άλλες χώρες που τους έχουν δεχτεί εδώ και δεκαετίες, μόνο θετική δεν είναι.

- Με απλά λόγια: Μπορούν να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία ομαλά και να ζήσουμε αρμονικά όλοι μαζί;

Ας μας απαντήσει ο Μητροπολίτης Σύρου και όσοι θέτουν ως πρόσταγμα έναν νεφελώδη ανθρωπισμό στο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης. Ναι, συμφωνούμε απολύτως ως Χριστιανοί και ως άνθρωποι να προσφέρουμε βοήθεια, ακόμα και σε όσους εισέρχονται παράνομα και με πλαστά έγγραφα στη χώρα. Μετά, όμως, τι θα κάνουμε;

Αυτό το «μετά» είναι που μας ενδιαφέρει. Όλα τα υπόλοιπα, είναι φτηνός λαϊκισμός που όταν δεν γίνεται για ιδιοτελείς και ύποπτους σκοπούς (βλέπε μπίζνα δισεκατομμυρίων ΜΚΟ) τότε απλά αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα που δεν λύνονται ούτε με κροκοδείλια δάκρυα ούτε με γενικόλογα ευχολόγια.

ΔΕΕ  4-1-2020

Να αποσχηματισθεί άμεσα και να αποβληθεί από την Εκκλησία, ο ακραίος εθνομηδενιστής Δεσπότης Αλεξανδρούπολης

Ένα απίστευτο κήρυγμα που ακόμη και φανατικοί νεοταξίτες και διεθνιστές δεν θα τολμούσαν να υποστηρίξουν δημοσίως, εκφώνησε την Κυριακή 29/12/2019 από άμβωνος ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, το οποίο μάλιστα φρόντισε να το διαφημίσει με μορφή κειμένου μέσω Διαδικτύου.

Σε ένα παραλήρημα εθνομηδενισμού, ανθελληνισμού και υστερικού ενδοτισμού, σε μια ιδιαίτερα εθνικά ευαίσθητη περιοχή όπως είναι ο Έβρος, υποστηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι λαθροεισβολείς πρέπει να είναι καλοδεχούμενοι και θα πρέπει να τους αγκαλιάσουμε διότι «το μεταναστευτικό γεγονός» έχει δίκαιες αιτίες και μπορεί να φέρει καλά αποτελέσματα διότι «θά μεγαλώσουν οἱ πόλεις μας, θὰ κατοικηθοῦν τὰ ἔρημα χωριά μας καὶ θὰ γεμίσουν παιδικὲς φωνὲς οἱ χορταριασμένες αὐλὲς τῶν σχολείων μας. Στὴ βόρεια Ἑλλάδα οἱ βαλκανικοὶ λαοὶ θὰ βγοῦν στὴν «Ἄσπρη θαλασσα» ἐκπληρώνοντας ἔτσι εἰρηνικὰ τὸν παλαιό τους πόθο»!

Ακολουθεί αυτούσιο ένα μεγάλο τμήμα του κειμένου:

«…Τὸ βλέπουμε ὅλοι, ὅτι ἡ ὁμοιογένεια τῆς Πατρίδος μας χάνεται μὲ τοὺς χιλιάδες ἀλλοεθνεῖς ποὺ ἔρχονται καὶ θὰ μείνουν ἐδῶ. Σᾶς ὁμιλῶ γιὰ τὸ μεταναστευτικὸ γεγονός, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτραπεῖ, εἶναι παγκόσμιο. Ἔχει δίκαιες αἰτίες καὶ μπορεῖ (ἂν ἀξιοποιηθεῖ σωστά) νὰ φέρει καλὰ ἀποτελέσματα. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ θὰ μείνουν καὶ θὰ ριζώσουν ἐδῶ, τὰ παιδιά τους θὰ νιώθουν τὴν γῆ μας Πατρίδα τους (ὅπως ριζώσαμε κι ἐμεῖς σὲ τόσες ἄλλες Πατρίδες τῆς γῆς). Θὰ τοὺς ἀγκαλιάσουμε, ὅπως ἀγκαλιάσαμε τοὺς ὁμογενεῖς ἀπὸ τὴν πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση, τοὺς ἀλβανοὺς καὶ τόσους ἄλλους. Θὰ πάρουν γιὰ νύμφες καὶ γαμπρούς, τὰ παιδιά μας• θὰ μᾶς κάνουν ὑπερήφανους ὅταν φέρουν ἔπαθλα καὶ πρωτειὲς (ὅπως ὁ Ἀντετοκούμπο), θὰ ἐργάζονται καὶ μὲ τὶς εἰσφορές τους στὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα μας θὰ ἐξασφαλίζονται οἱ δικές μας συντάξεις.

Θά μεγαλώσουν οἱ πόλεις μας, θὰ κατοικηθοῦν τὰ ἔρημα χωριά μας καὶ θὰ γεμίσουν παιδικὲς φωνὲς οἱ χορταριασμένες αὐλὲς τῶν σχολείων μας. Στὴ βόρεια Ἑλλάδα οἱ βαλκανικοὶ λαοὶ θὰ βγοῦν στὴν «Ἄσπρη θαλασσα» ἐκπληρώνοντας ἔτσι εἰρηνικὰ τὸν παλαιό τους πόθο. Ἡ κατάργηση τῶν συνόρων (ὡς εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο) καὶ τὸ ἑλληνικὸ ὄνειρο (ὁ χαλαρὸς τρόπος τῆς ζωῆς μας) θὰ βοηθήσει στὴν γρήγορη ὁλοκλήρωση τῆς ὑφισταμένης πιὰ παγκοσμιοποίησης στὴν περιοχή μας. Μικρὰ καὶ μεγάλα νησιὰ τοῦ Αἰγαίου θὰ πλημμυρίσουν ἀπὸ γειτονικοὺς μέχρι ἀπώτατους τουρίστες ποὺ θὰ ἀπολαμβάνουν τὸ εὔκρατο κλῖμα μας στηρίζοντας, βεβαίως, τὶς τοπικὲς οἰκονομίες. Στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα, ἡ ἐγκαταλελειμμένη σήμερα χέρσα γῆ, θὰ καλλιεργεῖται ἀπὸ νιόφερτους γεωργοὺς ποὺ θὰ ἀξιοποιοῦν τὰ εὔφορα χώματά μας καὶ ζῶα, βοοειδὴ καὶ αἰγοπρόβατα, θὰ καταναλώνουν τὸ θαλερὸ χορτάρι τῆς ὑπαίθρου μας ποὺ σήμερα τὸ καίει ἀνεκμετάλλευτο ὁ ἥλιος.

Αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ στὴν ἀνθρωπογεωγραφία τῆς Πατρίδος μας, φυσικὸ εἶναι, νὰ φέρει ἀλλαγὴ καὶ στὴν πολιτισμικὴ εἰκόνα της. Τὰ μαθήματα στὰ σχολεῖα (κυρίως τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν), οἱ ἐθνικὲς γιορτὲς καὶ παρελάσεις, οἱ ἐθνικὲς ἀργίες καὶ τὰ σύμβολα, τὰ συνταγματικῶς κατοχυρωμένα, τὰ ἐργασιακῶς δεδομένα καὶ τὰ δημοσιονομικῶς κεκτημένα θὰ τροποποιηθοῦν, ἀπὸ πολὺ μέχρι καὶ ἄρδην. Αὐτὲς οἱ ἀλλαγὲς θὰ εἰσχωροῦν ἀργά, διάσπαρτα, ἀλλὰ μὲ σταθερὴ ροὴ μέσα σὲ κάθε κοινωνικὴ διαστρωμάτωση τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς μας, γι’ αὐτὸ καὶ θὰ «χωνεύονται» εὔκολα. Θὰ γίνονται ἀβίαστα ἀποδεκτὲς ἀπὸ ὅλους μας, ὡς κατανοητὲς καὶ φυσιολογικές…».

Δυστυχώς ο κατήφορος δεν έχει σταματημό. Γεμίσαμε Εφιάλτες, Πηλιογούσηδες και Νενέκους που συναγωνίζονται ποιος θα ξεπουλήσει τα περισσότερα από αυτά που διαφύλαξαν οι πρόγονοί μας με αγώνες και αίμα. Αντί να υπερασπίζονται «Θερμοπύλες», ανοίγουν «Κερκόπορτες», επιβεβαιώνοντας έτσι την λαϊκή ρήση «τα κάστρα πέφτουν από μέσα».

Απαιτούμε από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, πριν το θέμα λάβει διαστάσεις, να αποβάλει άμεσα αυτό το προκλητικό άτομο από τους κόλπους της, πριν μολύνει με τις αρρωστημένες του ιδεοληψίες τους ευσεβείς Χριστιανούς και Έλληνες Πατριώτες.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης 3-1-2020

Ένας αγώνας ζωής ή θανάτου του Ελληνισμού...

Παρεπόμενο του ιδεολογικού παρασιτισμού της χώρας είναι η απώθηση της μακράς εθνικής συλλογικής μνήμης και η, συνακόλουθη, απουσία στέρεων κριτηρίων στην προσέγγιση της οικείας πραγματικότητας. Το κενό συμπληρώνεται με την πρόσληψη εξωγενών εργαλειακών θεωρήσεων που μοιραία οδηγούν σε επαναλαμβανόμενες αυτοδιαψεύσεις. Αυτό αποτυπώνεται κατ’ εξοχήν στις σχέσεις μας με τη Τουρκία, οι οποίες βρίσκονται για ακόμη μια φορά σε τροχιά ευθείας σύγκρουσης. Τα διάφορα εισαγόμενα ιδεολογικά σχήματα οικονομικο-πολιτικής και πολιτισμικής προσέγγισης με την γείτονα, που προβλήθηκαν και επιβλήθηκαν κατά κόρον στο παρελθόν αποτελώντας την πυξίδα των εγχώριων ελίτ, αποδείχθηκαν αυτοκαταστροφικές πλάνες. Κι αυτό διότι επιμένουν να αγνοούν τις βαθύτερες αιτίες του φαινομένου, προτιμώντας ουτοπικές προβολές του «τέλους της ιστορίας», που προσδίδουν την ανακουφιστική αίσθηση της διαιώνισης των κοινωνικών και οικονομικών προνομίων των φορέων τους.

Γράφει ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ (Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου & Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Εργάζεται ως Πολιτικός Αναλυτής )

Η ελληνοτουρκική διένεξη δεν είναι μια συγκυριακή συνθήκη, ούτε απότοκο εσωτερικών φαντασιακών φανατισμών, που μπορούν να απαλειφθούν με την εξάλειψη των αφορμών της. Πρόκειται για μια σταθερά επαναλαμβανόμενη εκδήλωση της μακροϊστορικής αντιπαράθεσης του ελλαδικού κορμού με την μικρασιατική υποήπειρο, που εμπεριέχει διαστήματα επιφανειακής νηνεμίας ή χαμηλής / λανθάνουσας αντιπαλότητας, ιδιαίτερα όταν και στις δυο πλευρές του Αιγαίου κυριαρχεί μια ενιαία εσωτερική ή εξωτερική εξουσία.

Ως εκ τούτου, το αβυσσαλέο βάθος της ανιχνεύεται όχι μόνον την επαύριον του Ματζικέρτ, αλλά πολύ παλαιότερα, όπως, τουλάχιστον, καταδεικνύουν οι περσικές εκστρατείες, η αντεπίθεση του Αλεξάνδρου και τα αλλεπάλληλα «αιρετικά» κύματα που απείλησαν την ενότητα και την φυσιογνωμία του Βυζαντίου, ως εύθραυστη αλλά και υπεργόνιμη σύζευξη του ανατολικού μυστικισμού με την ελληνικό σκέψη, που γέννησαν την Ορθοδοξία.

Κύματα τα οποία, τελικώς, υπό κεντροασιατική οθωμανική ηγεσία και το λάβαρο του Ισλάμ πέτυχαν όχι μόνον την ανατροπή της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας αλλά και τον σφετερισμό της, υποβιβάζοντας σε υπηκόους δεύτερης κατηγορίας όσους παρέμειναν πιστοί στις χριστιανικές αρχές και στην μνήμη της απωλεσθείσας ηγεμονίας τους.

Μια ήττα που επήλθε σχεδόν μοιραία, καθόσον η εναλλακτική δυτική στροφή σωτηρίας προς την «λατινικήν καλύπτραν» είχε αποκλεισθεί λόγω της αρπακτικής διάθεσης του αναδυόμενου νέου ευρωπαϊκού, αποικιοκρατικού, κόσμου, και του εύλογου φόβου του ελληνισμού για την ταχεία και απόλυτη αλλοτρίωσή του.

Η διαρκής ελληνική επανάσταση, από τον 18ο αιώνα μέχρι το 1922, ως Μεγάλη Ιδέα, επανέφερε τον ελληνισμό ως αυτόνομο διεθνή δρώντα και, συνάμα, το αρχέγονο σχίσμα στις δυο πλευρές του Αιγαίου, το οποίο θα μπορούσε να κλείσει μόνον εάν πετύχαινε η μικρασιατική εκστρατεία. Τόσο, όμως, η δεδομένη διεθνής συγκυρία, όσο και η αναμενόμενη συμμαχία που συγκρότησε η τουρκική ελίτ με τις μάζες στις εχθρικές για τον παλαιοελλαδικό στρατό αχανείς εκτάσεις της Ανατολίας, δεν επέτρεψαν την συγκρότηση ενός νέου αυτοκρατορικού χώρου με ελληνική ταυτότητα.

Εν συνεχεία, η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση επιβραδύνθηκε για μερικές δεκαετίες λόγω των αναταράξεων που έφερνε και στις δύο χώρες η εμπέδωση των νέων εσωτερικών πραγματικοτήτων, ο παγκόσμιος πόλεμος και η μετέπειτα ένταξη στον ίδιο στρατιωτικό συνασπισμό. Πολύ σύντομα, ωστόσο, με αφορμή την Κύπρο, θα εκδηλωθεί μια νέα μακρά συγκρουσιακή φάση, με τον ελληνισμό αμυνόμενο απέναντι στις σταθερά διευρυνόμενες τουρκικές διεκδικήσεις.

Η πίεση εξ ανατολών θα καταλήξει στη συγκρότηση ενός διακριτού και ισχυρού στην επιρροή του ρεύματος ελληνικού ενδοτισμού, αδέξια κεκαλυμμένου υπό την αύρα είτε του αριστερού διεθνισμού είτε του φιλελεύθερου κοσμοπολιτισμού. Οι στόχοι αυτής της τάσης δεν θα επιτευχθούν λόγω της ενστικτώδους αντίδρασης του εθνικού σώματος σε Ελλάδα και Κύπρο, που εξακολουθεί να φέρει, έστω και ως μακριά ανάμνηση, ριζωμένες τις αντιοθωμανικές μνήμες.

Ο θρίαμβος των Ανατολιτών και η επιστροφή του οθωμανισμού

Η αυγή του 21ου αιώνα θα φέρει την οριστική νίκη των μαζών της Ανατολίας, που στο μεσοδιάστημα της ύπαρξης της τουρκικής δημοκρατίας θα σημειώσουν ραγδαία δημογραφική αύξηση. Στην ουσία έλαβε χώρα μια πραγματική «ειρηνική» επανάσταση, και όχι μια απλή πολιτική μεταβολή. Η κατίσχυση των Ανατολιτών έναντι της κεμαλικής ελίτ θα είναι πλήρης, που θα εφαρμόσουν όχι μόνον τον εσωτερικό μετασχηματισμό της χώρας αλλά και την «μεγάλη ιδέα» τους για την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που υπερβαίνει κατά πολύ τις φιλοδοξίες των αντιπάλων τους.

Μπορεί για την εκπλήρωση του οράματός τους να απώλεσαν τον κουρδικό πληθυσμό, που συμμετείχε ενεργά στις εκκαθαρίσεις των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα κατά των χριστιανών γειτόνων τους, αλλά διαθέτουν ένα τεράστιο βάθος δυνητικών συμμάχων που ξεκινά από το Πακιστάν και το κινεζικό ανατολικό Τουρκεστάν και φθάνει στις Ηράκλειες Πύλες, κυρίως ανάμεσα σε προλεταριακά σουνιτικά στρώματα.

Η συνείδηση αυτής της ισχύος ώθησε τους νέους ηγεμόνες της Τουρκίας να επιδιώξουν την διάσπαση του πλαισίου που από τη Δύση προοριζόταν να παίζει η χώρα στο διεθνές και περιφερειακό ισοζύγιο. Δηλαδή, α) να παραμένει ανάχωμα στην ρωσική κάθοδο στις θερμές θάλασσες και στη Μέση Ανατολή, β) να λειτουργεί ως πρότυπο κοσμικού μουσουλμανικού κράτους, τοποτηρητής του ατλαντισμού, για όλο τον ισλαμικό κόσμο, γ) να προσφέρει ασπίδα προστασίας στο Ισραήλ και δ) να λειτουργεί ως κερδοφόρα αγορά για τα δυτικά οικονομικά συμφέροντα.

Αντιθέτως, αντικατέστησαν και τα 4 αυτά δομικά χαρακτηριστικά του νέου τουρκικού κράτους – μια διαδικασία με μακρύτερη, ασφαλώς, προϊστορία από αυτήν της επικράτησης των νέο-οθωμανών, αλλά που πήρε σάρκα και οστά μόνον υπό την δική τους εξουσία.

Κατά πρώτον, αντί η Τουρκία να συνιστά τείχος αποτροπής της ρωσικής καθόδου την μετέτρεψαν σε διάδρομο εφόδου της αναπτερωμένης ρωσικής αυτοκρατορίας προς ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο, αλλά και υπονομευτικό εργαλείο της παραπαίουσας ατλαντικής συμμαχίας.

Δεύτερον, εγκαταλείπεται ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους, με κυνηγημένους τους εκπροσώπους του που δεν υποτάχθηκαν, για να επιβληθεί η ισλαμική νεο-οθωμανική ιδεολογία, ενώ επιχειρείται η κατάληψη του θρόνου της παγκόσμιας αντι-δυτικής ηγεμονίας για ολόκληρο τον σουνιτικό ισλαμικό κόσμο, ακόμη και εντός της Ευρώπης.

Τρίτον, ήλθαν σε ρήξη με το Ισραήλ, σε βαθμό μάλιστα που αποτελούν άμεση απειλή για την ασφάλειά του, και, ίσως, μόνον η προτεραιότητα του Ιράν έχει καθυστερήσει μια ευθεία σύγκρουση μεταξύ τους. Τέλος, αν και η σύνδεση με τα οικονομικά δυτικά συμφέροντα εξακολουθεί να είναι ισχυρή, η Τουρκία αποκτά σταδιακά μια δική της οικονομική αυτοτέλεια, με πολυδιάστατο προσανατολισμό.

Η τουρκική απειλή και το ελληνικό δίλημμα

Οι συγκεκριμένες επιλογές αντανακλούν τον ριζικό μετασχηματισμό του τουρκικού κράτους, και δεν περιορίζονται σε συγκυριακές, τακτικές κινήσεις, αλλά άπτονται στον πυρήνα της ταυτότητας των κυρίαρχων στρωμάτων της παρούσας Τουρκίας. Τούτο σημαίνει ότι σχεδόν αποκλείεται πλέον η στροφή της τουρκικής πολιτικής προς ένα δυτικό, κοσμικό πρότυπο, μια αναβίωση κεμαλικού τύπου.

Ο δρόμος δεν έχει επιστροφή, ακόμη κι αν υπάρξουν συμφωνίες τακτικού χαρακτήρα, προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων επιδιώξεων. Η Τουρκία θα συνεχίζει να διεκδικεί τον φαντασιακό οθωμανικό της χώρο για τις επόμενες δεκαετίες, εκτός κι αν βιώσει μια πολεμική ήττα μεγάλων διαστάσεων, που θα προκαλέσει εσωτερικό ρήγμα στη συμμαχία «κεμαλιστών» και νεο-οθωμανών και πιθανή εδαφική διάσπαση.

Αλλά πριν φθάσουμε εκεί, τίθεται το ερώτημα, για ποιο λόγο η Δύση και, κυρίως, η Ευρώπη δείχνουν να υποτιμούν την απειλή που αποτελεί η Τουρκία όχι μόνον για τα συμφέροντά της αλλά και για την ίδια την συνοχή της.

Πέρα από το σοβαρό οικονομικό διακύβευμα, οπωσδήποτε προβάλει πάντα ο φόβος της ρωσικής άρκτου. Το αμερικανικό βαθύ κράτος, βασικός προαγωγός της άνευ όρων παγκοσμιοποίησης, εξακολουθεί να θεωρεί την Μόσχα ως τον βασικό εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων του και τη διατήρηση ενός είδους μονοπολικού κόσμου.

Ολόκληρη η Ευρώπη και οι κατεστημένες ελίτ ζεύονται στον ίδιο στόχο, σε μια περιττή, αντιπαραγωγική και βαθιά αντιευρωπαϊκή επανάληψη του ψυχρού πολέμου. Ο εμμονικός αυτός διχασμός, που πυροδοτήθηκε καταλυτικά με την εξέγερση της Μαϊντάν του Κιέβου για να λάβει την εκκωφαντική απάντησή της στα πολεμικά πεδία της Συρίας, συνιστά τον ευνοϊκότερο χώρο δράσης και ελιγμών του Ερντογάν και των νεο-οθωμανών.

Αντιθέτως, σε συνθήκες ύφεσης και συνεργασίας μεταξύ του ατλαντικού και του ρωσικού πόλου, με χειραφετημένη την ευρωπαϊκή συνιστώσα, η τουρκική αξία θα μειωνόταν ραγδαία, όπως και οι δυνατότητες της Άγκυρας να κινείται εκβιαστικά μεταξύ των δύο αντιπάλων στρατοπέδων.

Ο κυριότερος, όμως, λόγος της δυτικής ανοχής έναντι της Τουρκίας είναι πλέον η αλλαγή της ίδιας της ταυτότητας της Δύσης. Τα παραδοσιακά ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά έχουν ατονήσει και έχουν αντικατασταθεί από αποδομητικές αντιλήψεις, που επί δεκαετίες υπονομεύουν τον αυθεντικό της χαρακτήρα.

Η επιδείνωση προκαλείται από την ασφυκτική ατλαντική επιρροή επί των θεσμών παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής, καθώς και από την αθρόα μεταναστευτική ροή μουσουλμανικών πληθυσμών στον ευρωπαϊκό χώρο. Οι απλουστευτικές αντιχριστιανικές, αντεθνικές ιδέες λειαίνουν το έδαφος για την έφοδο της τουρκο-ισλαμικής επιρροής στην Ευρώπη και αφοπλίζουν τα αμυντικά της αντανακλαστικά.

Συμπερασματικά, επομένως, μπορούμε με βεβαιότητα να υποστηρίξουμε ότι, ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα έχει η σοβούσα κρίση με την Τουρκία, αυτή δεν θα επιφέρει παρά μια παροδική ισορροπία, μέχρι την επόμενη. Η ψευδαίσθηση που καλλιεργείται για την πιθανότητα συνδιαλλαγής, συνιστά, όπως και στο παρελθόν, ευσεβή πόθο που εκ νέου θα διαψευσθεί οικτρά.

Για τον ελληνισμό η στάση του απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα θα καθορίσει και την πιθανότητα επιβίωσής του ως διακριτή ταυτότητα. Και αυτό συνεπάγεται έναν ριζικό επαναπροσανατολισμό των κρατικών δομών και των κοινωνικών και ιδεολογικών προτεραιοτήτων του, που δεν περιορίζεται σε τακτικές διπλωματικές κινήσεις ή κάποια επισπεύδουσα εξοπλιστική ενίσχυση.

Αν δεν συμβεί αυτό ήδη στον 21ο αιώνα είναι σοβαρή η πιθανότητα να επαναληφθεί η επιβολή της Ανατολίας στον ελλαδικό χώρο, και, ίσως αυτήν την φορά χωρίς ιστορική δυνατότητα επαναστατικής αποκατάστασης του ελληνισμού, λόγω της πληθυσμιακής αντικατάστασής του από ασιατικά φύλα.

https://www.defence-point.gr/news/enas-agonas-zois-i-thanatoy-toy-ellinismoy-me-ti-dysi-na-ypotima-tin-toyrkiki-apeili?fbclid=IwAR1zy6Pmneugdo0dpKSKinbkqwCgiRLzMVYTcAAfTwtWnrH5VOa5WO9YAww#.XgxdW5L5Ovo.facebook

Ευχές

Ευχόμαστε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στα στελέχη, μέλη, συνεργάτες και φίλους του ΚΕΜΕΘΑ και καλή χρονιά! Είθε να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για την Πατρίδα μας!

Η Συντονιστική Επιτροπή 

Θα υπερασπιστούμε τα σύνορά μας;

Ένα καίριο ερώτημα από έναν αξιόπιστο και σοβαρό δημοσιογράφο προς τους πολιτικούς, αλλά και προς τους πολίτες αυτής της χώρας.

Γεώργιος Π. Μαλούχος 15 Δεκεμβρίου 2019

Χρειάστηκαν μόλις λίγες ημέρες και μία έωλη συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και της Λιβύης για να διολισθήσουμε, παρά την πανθομολογούμενη ακυρότητα, σε μία νέα πραγματικότητα. Μέσα στα λίγα αυτά 24ωρα οι τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας έφτασαν από το Καστελλόριζο στην Κρήτη. Και εμείς τρέχουμε τώρα να δείξουμε στη διεθνή κοινότητα το αυτονόητο: ότι η συμφωνία είναι παράνομη. Ομως, εν τω μεταξύ, η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει ένα πρώτο τετελεσμένο επί του οποίου και ενεργεί.

Συνεπώς, το πρώτο ερώτημα σήμερα είναι αν θα προχωρήσει και στο δεύτερο: αν δηλαδή και πότε θα στείλει τελικά τρυπάνι στην περιοχή.

Το ότι η Ελλάδα απευθύνεται στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και όπου αλλού, καλό είναι και μπράβο. Είναι όμως αποτελεσματικό; Ειδικά αν προχωρήσουν οι Τούρκοι στο δεύτερο στάδιο; Ασφαλώς όχι. Εκτός κι αν κάποιοι φαντάζονται ότι ο ΟΗΕ ή η ΕΕ μπορούν να σταματήσουν την Τουρκία. Αποκλείεται και το γνωρίζουν άπαντες: οι οργανισμοί, η κυβέρνηση, οι Τούρκοι, οι άλλες χώρες.

Όλα αυτά καλώς γίνονται, μα η αξία τους είναι περιορισμένη. Το ουσιώδες είναι αλλού: όταν απαιτηθεί θα είμαστε έτοιμοι εμείς οι ίδιοι να υπερασπιστούμε στρατιωτικά την επικράτεια, τα σύνορα, τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας; Η απάντηση περνάει μέσα από τρεις παράγοντες: τη στρατιωτική επάρκεια, την αποφασιστικότητα και τη σύναψη πραγματικών συμμαχιών με κράτη. Όχι με δαιδαλώδη πολυεθνικά σχήματα. Αν πάντως δεν το πράξουμε η Τουρκία θα επιβληθεί. Και αυτό θέλει.

Βρισκόμαστε ήδη πολύ πέρα από το σημείο που μπορούσαμε να πιστεύουμε ότι η εθνική ακεραιότητα της χώρας δεν απαιτεί δύσκολες αποφάσεις και απτές θυσίες, αλλά προστατεύεται με διαβήματα προς τρίτους.

Μα και αν υπάρξουν τρίτα μέρη με πραγματικό ρόλο στην υπόθεση του Αιγαίου την ώρα που θα είναι αναγκαίο, δεν θα είναι οργανισμοί καμιάς μορφής, αλλά κράτη που θα έχουν δικούς τους λόγους να εμπλακούν. Αποφάσεις μπορεί να εκδοθούν από τον ΟΗΕ ή την ΕΕ, αλλά θα είναι πρακτικά αδιάφορες για την Τουρκία. Είτε θα πρόκειται για προειδοποιήσεις χωρίς επαρκές αντίκρισμα, είτε για καταδίκες που έτσι κι αλλιώς έχει ήδη αρκετές και δεν την πτοούν. Ποιοι μετράνε; Η Γαλλία, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος.

Με αυτές τις χώρες πρέπει να επιχειρήσει να επιτύχει συμφωνίες για εμπλοκή σε πραγματικό χρόνο η Ελλάδα. Αυτές έχουν σημασία. Όμως, ακόμα κι αν έχουν αποστείλει ναυτικές μονάδες στις κρίσιμες περιοχές όπως λ.χ. η Γαλλία, αυτές δεν πρόκειται να ενεργήσουν πέρα από τη στενή προστασία των εθνικών τους συμφερόντων.

Αν θα το κάνουν θα συμβεί μόνον αν η Ελλάδα πείσει ότι πρώτη η ίδια είναι αποφασισμένη να κινηθεί στρατιωτικά. Και αν επιτύχει να συνάψει προγενέστερες συμφωνίες. Αν παραμείνει άπραγη ουδείς τρίτος πρόκειται να κινηθεί.

Τα ελληνοτουρκικά είναι πλέον μονόδρομος. Το επιβάλλει η Τουρκία. Γιατί άλλο είναι η ψυχραιμία για την οποία διαρκώς μιλάμε και άλλο η αυτοκτονία τού να προχωρά η Αγκυρα σε αυτές τις ενέργειες και εμείς απλώς να διαμαρτυρόμαστε. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε τόσο μεγαλώνουν οι πιθανότητες να αποφευχθεί η καταστροφή να περιοριστούν να σύνορά μας.

Όπως και η (μικρή) πιθανότητα η Τουρκία να κάνει πίσω. Πρέπει όμως πριν από όλα να ορίσουμε τι σημαίνει καταστροφή: σημαίνει τις θυσίες και τη διακινδύνευση μιας σύγκρουσης για να προασπιστούμε την ακεραιότητα της Ελλάδας; Ή σημαίνει το να αποδεχθούμε τα τετελεσμένα που ήδη άρχισαν και επιβάλλονται; Και που αν δεν τα σταματήσουμε δεν θα έχουν τέλος;

https://www.in.gr/2019/12/15/apopsi/tha-yperaspistoume-ta-synora-mas/?fbclid=IwAR1Xxan8SuiA2bJq4bH4h90kujiiL3TIFDgNWrfZvAychDvbuWOd6FWgSHs

Τα απομεινάρια δύο ημερών...

Γεώργιος Π. Μαλούχος  10 Δεκεμβρίου 2019

Με την τουρκική επιθετικότητα να κλιμακώνεται διαρκώς, έχουμε τρία νέα δεδομένα μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Το πρώτο αφορά στις συνομιλίες Μητσοτάκη και Ερντογάν. Το δεύτερο, στη στάση του Πρωθυπουργού έναντι του προέδρου της Γαλλίας Μακρόν. Και το τρίτο, συναφές με το προηγούμενο, στη διαμόρφωση των δύο «στρατοπέδων» στο διεθνές περιβάλλον έπειτα από τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης για την ΑΟΖ.

Η κυβέρνηση δηλώνει διαρκώς ότι η ουσία της συνομιλίας μεταξύ των δύο συνοψίζεται στη φράση «συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε». Αυτό αφορά πρωτίστως το οξύ ζήτημα της ΑΟΖ όσο και άλλα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Εν πρώτοις ακούγεται «καλά». Ομως τι πραγματικά σημαίνει αυτή η φράση; Τι σημαίνει «διαφωνούμε»; Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο να διαφωνούμε εμείς με την Τουρκία.

Η Τουρκία είναι εκείνη που διαφωνεί, αλλά όχι με την Ελλάδα. Διαφωνεί με το διεθνές γραπτό και εθιμικό δίκαιο, διαφωνεί με την εθνική ακεραιότητα της Ελλάδας, άρα και με τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ και με πολλά άλλα δεσμευτικά κείμενα, διαφωνεί με το Δίκαιο της Θάλασσας, με τη λογική, ακόμα και με τη… γεωγραφία. Οχι όμως με την Ελλάδα. Δεν τίθεται εδώ ζήτημα διαφωνίας. Τίθεται ζήτημα οξυμένης παράνομης επιθετικότητας. Δεν διαφωνείς με κάποιον που ρίχνει μπετά στο οικόπεδό σου. Είναι παράνομος. Γιατί όταν πεις ότι διαφωνείς, έχεις κάνει αμέσως το πρώτο βήμα για να «συμφωνήσεις». Και αυτό είναι το αληθινό εξαγόμενο της συνάντησης: ότι η Ελλάδα αποδέχθηκε ότι όλα αυτά είναι αντικείμενα διαφωνίας ή, σε κάποια άλλη μορφή, συμφωνίας. Αρα, είναι αντικείμενα διαπραγμάτευσης. Δεν είναι. Δεν υπάρχει διαφωνία. Υπάρχει κατάφωρη έννομη προσβολή. Όμως στη συνάντηση δεν υπήρξε «απορρίπτουμε». Υπήρξε «διαφωνούμε». Η επίμονη επίκληση «διαφωνίας» δείχνει ξεκάθαρα προς μία και μόνη κατεύθυνση: ότι βαδίζουμε προς κυριαρχική διαπραγμάτευση με την Τουρκία.

Στο δεύτερο σημείο: Ο γάλλος πρόεδρος ήταν ο μοναδικός ηγέτης που καταδίκασε ρητά την τουρκική συμφωνία με τη Λιβύη για την ΑΟΖ και στήριξε κατηγορηματικά την Ελλάδα. Χωρίς περιστροφές. Δεν απαιτείται συνεπώς ευφυΐα για να αντιληφθεί κανείς ότι η κριτική Μητσοτάκη στον Μακρόν στη συνέντευξη του πρώτου στους «Financial Times» ήταν σοβαρή αστοχία. H Γαλλία είναι η κύρια σύμμαχος της Ελλάδας σε πολύ μια κρίσιμη στιγμή. Ο Πρωθυπουργός επέλεξε να εγκαλέσει τον Μακρόν τόσο για τη φράση του «εγκεφαλικός θάνατος του ΝΑΤΟ», όσο, κυρίως, για την άρνησή του στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων Βόρειας Μακεδονίας και Αλβανίας στην ΕΕ. Γιατί έπρεπε να το κάνει έναντι του μόνου ξεκάθαρου συμμάχου της Ελλάδας; Τι νόημα είχε; Εκείνος ξέρει.

Στο τρίτο σημείο: Η Γερμανία, με τις θέσεις της οποίας ταυτίστηκε πλήρως ο Πρωθυπουργός στην προαναφερθείσα συνέντευξή του, κράτησε απολύτως ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Παραμένει ουδέτερη. Και αυτό πρακτικά λειτουργεί υπέρ της Τουρκίας.

Η ΕΕ στο σύνολό της τοποθετήθηκε μεν, αλλά με περίπου μηδενική πιθανότητα αυτό να σημαίνει κάτι ουσιώδες. Οι ΗΠΑ καταδίκασαν σε επίπεδο State Department, αλλά τα μηνύματα από τον πρόεδρο Τραμπ δεν έχουν ακόμα γίνει πλήρως γνωστά και, ως εκ τούτου, η αμερικανική στάση δεν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί πλήρως. Η Ρωσία έχει ενοχληθεί επίσης και το έδειξε καθαρά, στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει με την Αγκυρα. Η Αίγυπτος δεν μάσησε τα λόγια της. Πολύ περισσότερο δεν τα μάσησε το Ισραήλ, ο άλλος, πέραν της Γαλλίας, καθοριστικής σημασίας σύμμαχος της Ελλάδας.

Εκεί βρισκόμαστε σήμερα, όσο εμείς «διαφωνούμε» με την Αγκυρα, ενώ εκείνη «υπενθυμίζει» ότι μας πέταξε στο Αιγαίο. Μετά τα διπλωματικά η Τουρκία προαναγγέλλει και στρατιωτικά τετελεσμένα. Και εμείς φοβισμένοι απλώς κοροϊδευόμαστε.

https://www.in.gr/2019/12/10/apopsi/ta-apomeinaria-dyo-imeron/

Εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη

Δελτίο Τύπου

Εκδήλωση για το Μεταναστευτικό στην Θεσσαλονίκη

Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου, στις 18:30, στην Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Βενιζέλου 30, Στη Θεσσαλονίκη, η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ και το Κέντρο Μελετών Εθνικής Ανασυγκρότησης (ΚΕ.Μ.ΕΘ.Α) οργανώνουν εκδήλωση με θέμα: «Μεταναστευτικό ή εισβολή στα πλαίσια υβριδικού πολέμου από την Τουρκία;»

Την εκδήλωση θα ανοίξει ως εισηγητής ο Νικόλαος Βασιλειάδης, Δικηγόρος-Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Ομιλητές:

Στέλιος Παπαθεμελής, Δικηγόρος-π. Υπουργός

Γεώργιος Αδαλής, Οικονομολόγος-Μηχανικός Η/Υ

Νικόλαος Ταμουρίδης, Αντιστράτηγος (ε.α)-π. Υπαρχηγός ΓΕΣ

Θα χαιρετίσουν οι Ιωάννης Νασιούλας, Κοινωνιολόγος–Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης και Αναστάσιος Καραφουλίδης, Διεθνολόγος-Επιχειρηματίας

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Την όλη εκδήλωση θα συντονίσει ο Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης, Συγγραφέας-Πολιτικός Αναλυτής και αντιπρόεδρος του ΚΕΜΕΘΑ

Προσκαλούνται οι πολίτες της Θεσσαλονίκης που ανησυχούν για το μέλλον του τόπου να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση.

Οι Διοργανωτές

Για την λαθρομετανάστευση και πάλι...

Σχόλια της Σώτης Τριανταφύλλου με αφορμή τις δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά περί λαθρομεταναστών

Οι δηλώσεις του κ. Σαμαρά περί λαθρομεταναστών προκάλεσαν όξυνση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος: η αριστερά καραδοκεί στη γωνία για να καταγγείλει την «ακροδεξιά», τους «ρατσιστές» και τους «φασίστες». Καταντάει κάπως βαρετό. Ανέκαθεν το αριστερό λεξιλόγιο ήταν αποκομμένο από την πραγματικότητα: θυμηθείτε τον Μίμη Φωτόπουλο στην κωμωδία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» όπου βγάζει κομμουνιστικό λογύδριο περί «προτσές» και «μπουρζουαζίας» μπροστά στο απορημένο βλέμμα του ταλαίπωρου συνομιλητή του. Ο οποίος αναφωνεί: «Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;». Ο κ. Σαμαράς μίλησε με ένταση κι ίσως αυτή η ένταση να λυτρώνει πολλούς συμπατριώτες μας που ανησυχούν, δικαίως, για την είσοδο πλήθους μουσουλμάνων στην Ελλάδα, ίσως όμως και να επιδεινώνει τον αναβρασμό. Δεν είμαι σίγουρη για τον αντίκτυπο των λόγων του. Επισημαίνω ωστόσο τα εξής: 

Πρώτον, ο καθένας από μας έχει δικαίωμα να εκφράζεται όπως κρίνει. Μερικοί άνθρωποι στρογγυλεύουν τις γωνίες πιστεύοντας ότι ο λόγος τους θα είναι έτσι πιο πειστικός· άλλοι μιλούν με περισσότερη ευθύτητα. Η απαίτηση για ενιαία εκφορά του δημόσιου λόγου είναι κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ορθότητας που έχει καταστροφικά αποτελέσματα στους διεθνείς συσχετισμούς: το backlash, η αντίδραση σ’ αυτή την αριστερή τυραννία, είναι η επιστροφή μιας λαϊκής δεξιάς από την οποία λείπει η αστική ευγένεια και η ευγένεια γενικά. 

Η αριστερά, πιο κραυγαλέα και πιο αυταρχικά από τη δεξιά, θέλει να επιβάλει την οπτική της για τον κόσμο και, στην περίπτωση αυτή, την οπτική της για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ποια είναι συγκεκριμένα αυτή η οπτική δεν ξέρει ούτε η ίδια: δεν έχει μελετήσει τις εμπειρίες άλλων χωρών, δεν κατανοεί τις δυνάμεις και τη στρατηγική που συνυπάρχουν στα μεταναστευτικά κύματα των μουσουλμάνων και εμφορείται από μια πρωτοχριστιανική ψευτοηθική με θύματα, μάρτυρες και πρότυπα «homo sacer». Όποιος προσπαθεί να βρει γρήγορες και πρακτικές λύσεις χαρακτηρίζεται «ακροδεξιός», πράγμα που, περιέργως, δυσαρεστεί τους πάντες. Λες κι αν η αριστερά στιγματίσει κάποιον, σπιλώνει τη φήμη του. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να δίνουμε σημασία στους αριστερούς μύδρους: ο καθένας κάνει αυτό που πιστεύει κι αυτό που μπορεί. 

Το Ισλάμ φθείρει την Ευρώπη: κατ’ αρχάς μέσω των μαζικών αφίξεων και της μη ένταξης ακόμα και παλιότερων μουσουλμανικών πληθυσμών. Ο γενικός μουσουλμανικός πληθυσμός στις ευρωπαϊκές χώρες έχει ξεπεράσει, μέσω της αναπαραγωγής του κυρίως, το σημείο θραύσης, ένα 10% ας πούμε grosso modo. Υπό αυτή την έννοια απειλεί σοβαρά την κοινωνική συνοχή, το κράτος δικαίου, την εφαρμογή των νόμων. Ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό –όποιος δεν το βλέπει, είτε του λείπει η εμπειρία, είτε του λείπει η όραση– έχει οξυνθεί το κοινωνικό μίσος, η εχθροπάθεια: τόσο μεταξύ Ευρωπαίων και μουσουλμάνων όσο και μεταξύ αριστεράς και δεξιάς που προβάλλουν αντίθετες στάσεις έναντι του Ισλάμ. H ισλαμοαριστερά τροφοδοτεί την ακροδεξιά: η σχέση τους είναι διαλεκτική. Αν δεν υπάρξει συμφωνία ως προς την προώθηση του ευρωπαϊκού πολιτισμού κι από την προστασία του από τoν πειρασμό του σκοταδισμού, ο σκοταδισμός θα θριαμβεύσει και η αριστερά θα είναι υπεύθυνη. 

Το Βrexit και όλες οι αντιευρωπαϊκές τάσεις οφείλονται, πρωτίστως, στην «εισβολή» του Ισλάμ. Δεν πρόκειται για στρατιωτική εισβολή και πρέπει να διατηρούμε το μέτρο και την ψυχραιμία που αντιστοιχεί σ’ αυτό το μέτρο. Αλλά είναι εισβολή. Πολλοί αριστεροί ουτοπιστές ζητούν την κατάργηση των συνόρων, τη διαμόρφωση ενός παγκόσμιου φεντεραλισμού, λες και οι άνθρωποι είναι τέλεια όντα που επιθυμούν την ειρηνική συνύπαρξη. Οι ουτοπιστές, το λέει η λέξη, ονειρεύονται κάτι που δεν υπάρχει με τον πόθο και την ανάγκη να είναι καλοί, να είναι αγαπητοί. Έτσι προσφέρουν κακές υπηρεσίες στις κοινωνίες μας – τις οδηγούν σε κακόηθες άνοιγμα, σε άνοιγμα που τις απειλεί οικονομικά και πολιτισμικά, που υποβαθμίζει ή ακόμα και καταργεί τα κεκτημένα. 

Η Ευρώπη, η Δύση γενικά, πρέπει να επιμείνει στα αδιαπέραστα σύνορά της μόνο και μόνο επειδή είναι ο μοναδικός χώρος στον κόσμο όπου υπάρχει δημοκρατία και πολιτισμός. Τούτου λεχθέντος, πρέπει να δούμε όχι πώς θα βασανίσουμε σε κλειστά κέντρα όσους ανθρώπους ξεβράστηκαν στις ακτές μας, ούτε πώς θα τους διώξουμε κλωτσηδόν από στεριά κι από θάλασσα. Χρειάζεται καλύτερη οργάνωση στη διαχείρισή τους ώστε να δεχτούμε ένα μέρος αυτών, ή και όλους, με μια σειρά πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις αυτονόητες για τους περισσότερους ανθρώπους –υπακοή στους νόμους, σεβασμό ηθών και κανόνων, ατομική προσπάθεια ένταξης– αλλά όχι για την αριστερά η οποία υπονομεύει συστηματικά τις ευρωπαϊκές αξίες. Πώς θα γίνει αυτό –το να πεισθούν οι εισερχόμενοι να ζήσουν με τον δικό μας τρόπο– δεν ξέρω. Η πείρα που έχουμε από άλλες χώρες δεν είναι πηγή αισιοδοξίας, αλλά εξαιτίας της ίδιας της γεωγραφικής μας θέσης, του περιβάλλοντος της παγκοσμιοποίησης και της μόνιμης ταραχής στην Ανατολή, δεν νομίζω ότι έχουμε πολλές επιλογές. 

Η εθελοτυφλία είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη ρητορική που προσβάλλει τα ευαίσθητα αυτιά μερικών. Αλλά και η επιθετική ρητορική δεν μας βοηθάει αν θέλουμε να εντάξουμε ξένους πληθυσμούς: αν είχαμε τη δυνατότητα να απαλλαγούμε από όλους τους μουσουλμάνους που πιθανώς μας εχθρεύονται και δεν έχουν καμιά διάθεση να ενταχθούν ίσως η επιθετική ρητορική να ήταν ανώδυνη. Δεν την έχουμε αυτή τη δυνατότητα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση τηρεί αμυντική στάση και η ηγεμονική κουλτούρα είναι αριστερή: η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί το προεπιλεγμένο ευρωπαϊκό καθεστώς. Και σωστά όσον αφορά το οικονομικό σύστημα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αριστεροσύνη –δακρύβρεχτη και ανεδαφική– καθορίζει την πολιτική σε κοινωνικά προβλήματα. Η υπερευαισθησία ως προς τον ρατσισμό, η υποδαύλιση των ρατσιστικών κινημάτων εναντίον των λευκών Ευρωπαίων (και των Εβραίων), καθώς και η συμμαχία του Ισλάμ με την αριστερά δεν είναι φυσικά μόνο ελληνικά φαινόμενα – έχουν, όπως προανέφερα, ενισχύσει αναχρονιστικά και αντιευρωπαϊκά κινήματα και κόμματα. Αυτά τα κινήματα και τα κόμματα επηρεάζουν την πολιτική ολόκληρων χωρών (όπως συμβαίνει στην Ουγγαρία) και συνεργάζονται, από διαφορετικά μέτωπα, με το Ισλάμ, για τη διάλυση της Ευρώπης. 

Αν δεν καταλάβουμε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα και συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με το αν ο κ. Σαμαράς ξεστόμισε την επάρατη λέξη «λαθρομετανάστες», ή με το να κραυγάζουμε δήθεν ανθρωπιστικά συνθήματα («κανείς άνθρωπος δεν είναι λαθραίος»), σε λίγες δεκαετίες η Ευρώπη θα έχει εξισλαμιστεί. Χαίρομαι που είμαι ήδη μεγαλούτσικη και δεν θα βρίσκομαι ανάμεσά σας για να το δω.

https://www.athensvoice.gr/politics/602370_gia-ti-metanasteysi-pali?fbclid=IwAR0tj56v_VjEkVXY54Q0t5KIur68fincWUyF2ouqksvYZHGgvecJr1BrETY

Εμείς οι λίγοι και αμόρφωτοι...

Εμείς οι Έλληνες κάνουμε λίγα παιδιά. Όταν κάθε δύο Έλληνες γονείς γεννάμε ενάμισι παιδί, σε βάθος χρόνου λιγοστεύουμε. Παραλλήλως φροντίζουμε κι αυτά τα (λίγα) παιδιά μας να μπαίνουν άοπλα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχούν οι πολυπληθείς και κυρίως οι μορφωμένοι, εμείς καθόμαστε μακάριοι και ευδαίμονες σε μια γωνιά, με τα λιγοστά παιδάκια μας να προετοιμάζονται για υπηρέτες των Σιγκαπουριανών, των Κινέζων και των Εσθονών.

Στην πιο αξιόπιστη παγκοσμίως μελέτη για τις επιδόσεις των μαθητών 77 ανεπτυγμένων και υπό ανάπτυξη χωρών του πλανήτη (δείτε την εδώ) τα αποτελέσματα είναι απλώς φρικαλέα για τα βλαστάρια μας. Είμαστε στην θέση 43, πάει να πει σε μια θέση που παράγει τους μελλοντικούς σερβιτόρους, ταξιτζήδες ή εργάτες αυτών που είναι στην κορυφή της γνώσης και θα κυριαρχούν στον σκληρό αυριανό μας κόσμο.

Η έρευνα έγινε σε 5.500 Έλληνες μαθητές, δηλαδή αριθμό που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για την αξιοπιστία των ευρημάτων. Και τα αποτελέσματα λένε ότι ένας δικός μας 15χρονος μαθητής, έχει τις γνώσεις και τις δεξιότητες ενός 12χρονου μαθητή της Σιγκαπούρης. Τόσο απλά, τόσο δραματικά. Και τι μας νοιάζει εμάς για τα τζιμάνια της Άπω Ανατολής θα ρωτήσετε, όμως και μόνο που γίνεται η ερώτηση αυτή δείχνει ότι εμείς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε περιβάλλον 19ου άντε 20ου αιώνα, ενώ οι άλλοι τα έχουν ήδη στείλει στα μέσα του 21ου.

Τα προεφηβικά μαθητούδια μας έχουν εύκολη την λεκτική αντίρρηση στον καθηγητή ή στον γονιό και στο δικαίωμα τους στην πορεία και στην κατάληψη του σχολειού τους, όταν όμως εξετάστηκαν στα τρία βασικά γνωστικά αντικείμενα (φυσικές επιστήμες, μαθηματικά, κατανόηση κειμένου), την πάτησαν άσχημα. Διότι ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι στο 3,7, η Εσθονία είναι στο 6,1, η Γαλλία στο 4,5, η Πορτογαλία στο 3,3 και η Ελλάδα στο φρικαλέο 0,9. Αφήνω την Άπω Ανατολή για να μην πέσετε στα αντικαταθλιπτικά.

Κοντολογίς, στο μέλλον θα είμαστε λιγοστοί και αμόρφωτοι. Τα παλικαράκια μας και τα κορίτσια μας θα μπουν σε ελληνικό πανεπιστήμιο και θα διαπρέψουν στην εφεύρεση επιχειρημάτων για να μην μπαίνει αστυνομία στο άσυλο, μόλις όμως αποφοιτήσουν θα βρεθούν αντιμέτωποι με έναν Κινέζο που έβγαλε το πανεπιστήμιο του Πεκίνου που έχει 100.000 φοιτητές, αλλά έχει άυλη γραμματεία. Το τεράστιο αυτό πανεπιστήμιο δεν έχει ούτε έναν υπάλληλο στην γραμματεία του, όλα γίνονται ψηφιακά. Εκεί, και να θέλει να μπει η αστυνομία δεν γίνεται. Που θα μπει;

Σας παρακαλώ να ρίξετε μια έστω φευγαλέα ματιά στην έρευνα PISA 2015 όπως την επεξεργάστηκε η Dianeosis. Και μετά αποφασίστε για το αν θα συνεχίσετε να τσακώνεστε για τις ώρες των θρησκευτικών, για το ποιο κόμμα κυριαρχεί στις εκλογές των 15μελών ή για το πόσους στέλνει κάθε παράταξη στην Βουλή των εφήβων. Σκεφτείτε, έχοντας επίγνωση ότι στις φυσικές επιστήμες μόνο το 0,1% των 5.500 Ελλήνων μαθητών κατατάχθηκε στην ανώτατη βαθμίδα, ενώ στα μαθηματικά το 35,8% δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά ούτε στα πιο απλά προβλήματα.

 Του Δημήτρη Καμπουράκη

https://www.liberal.gr/apopsi/emeis-oi-ligoi-kai-amorfotoi/277057?fbclid=IwAR3j3RtYOjcqxpONLdd936jgX29DjuD7DFPYtc52_bxGaIubdS2p12-CFlU

Παιδεία-Εκπαίδευση

 «Μετεξεταστέοι» οι Ελληνες μαθητές     25.11.2019 : 21:12

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

Περισσότεροι από τους μισούς 15χρονους στην Ελλάδα δεν καταφέρνουν να αναλύσουν και να αξιολογήσουν ένα κείμενο και να το συσχετίσουν με την καθημερινή ζωή. Το ίδιο συμβαίνει στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Αδυνατούν να οργανώσουν ένα σχέδιο επίλυσης ενός προβλήματος, που απαιτεί συνδυασμό γνώσεων και πηγών. Ο διαγωνισμός PISA του ΟΟΣΑ, που διοργανώνεται ανά τριετία, σκιαγραφεί με μελανά χρώματα το επίπεδο του ελληνικού σχολείου. Από τον πρώτο διαγωνισμό το 2000 έως και εκείνον του 2015 η Ελλάδα βρίσκεται καθηλωμένη σταθερά μεταξύ των χωρών με μέτριες επιδόσεις. Ενδεικτικά, με βάση τα αποτελέσματα στον διαγωνισμό του 2015 η γενική επίδοση των Ελλήνων μαθητών είναι χειρότερη από σχεδόν όλες τις χώρες της Ε.Ε. Οι μαθητές στη Σιγκαπούρη έχουν τις καλύτερες επιδόσεις από όλους. Ο μέσος 15χρονος Ελληνας μαθητής έχει τις γνώσεις και τις ικανότητες του μέσου 12χρονου μαθητή της Σιγκαπούρης. Η ίδια γενική εικόνα μέτριων αποτελεσμάτων εκτιμάται να επαναληφθεί και στον διαγωνισμό του 2018, τα αποτελέσματα του οποίου αναμένονται στις αρχές Δεκεμβρίου. Ποιος λοιπόν είναι ο στόχος του ελληνικού σχολείου, και πώς υπηρετείται στην πράξη; Η «Κ» παρουσιάζει μια ενδελεχή μελέτη του Οργανισμού Ερευνας και Ανάλυσης διαΝΕΟσις, πάνω στα ποσοτικά και ποιοτικά αποτελέσματα του PISA του 2015, τα πιο πρόσφατα πλήρη δεδομένα που είναι διαθέσιμα.

Ειδικότερα, ο PISA έχει ορίσει έξι επίπεδα εγγραμματισμού για τις δεξιότητες που πρέπει να έχουν οι μαθητές στην κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Το πρώτο επίπεδο είναι το χαμηλότερο και το έκτο το υψηλότερο. Στον τελευταίο διαγωνισμό, τα αποτελέσματα των Ελληνόπουλων ήταν τα εξής:

• Στην κατανόηση κειμένου, στα δύο χαμηλότερα επίπεδα κατετάγη το 52,6%, ενώ στα δύο υψηλότερα μόλις το 4,1%. Οι αντίστοιχοι μέσοι όροι του ΟΟΣΑ είναι 43,3% και 8,3%.

• Στις φυσικές επιστήμες, στα δύο χαμηλότερα επίπεδα κατετάγη το 64,1% (46% ο μ.ό. του ΟΟΣΑ) των Ελληνόπουλων και στα δύο υψηλότερα το 2,1% (7,8% του ΟΟΣΑ).

• Στα μαθηματικά, στα δύο χαμηλότερα επίπεδα κατετάγη το 61,8% (45,9% του ΟΟΣΑ) των Ελλήνων μαθητών, ενώ στα δύο υψηλότερα το 3,9% (10,7% του ΟΟΣΑ).

Βέβαια, όπως παρατηρεί στην «Κ» η κ. Χρύσα Σοφιανοπούλου (επίκουρη καθηγήτρια στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, εθνική συντονίστρια του PISA, και συντονίστρια της πολυσέλιδης μελέτης της διαΝΕΟσις) σημαντικό στοιχείο για να διαπιστωθεί το εύρος των ανισοτήτων –με βάση τους κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες– που αναπαράγονται μέσω του σχολείου είναι να σκιαγραφηθεί το προφίλ του Ελληνα μαθητή που πετυχαίνει εξαιρετικά καλές επιδόσεις. Σύμφωνα με την κ. Σοφιανοπούλου, «είναι μαθητής από αστική περιοχή, με μορφωμένους γονείς και υψηλό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Πήγε σε προνήπιο και παιδικό σταθμό. Είναι πολύ ευαίσθητος για τα περιβαλλοντικά θέματα, αλλά δεν είναι αισιόδοξος και ανησυχεί πολύ για το μέλλον του πλανήτη. Πηγαίνει σε ιδιωτικό σχολείο, που έχει καλό εξοπλισμό και δασκάλους που προσαρμόζονται ευκολότερα ανάλογα με τις ανάγκες της διδασκαλίας. Δεν παρακολουθεί μαθήματα σε φροντιστήριο!».

Η στόχευση

Η έρευνα PISA διεξάγεται ανά τριετία στις 35 χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ και χώρες-εταίρους, με σκοπό να αξιολογήσει αν και κατά πόσον μαθητές που πλησιάζουν στο τέλος της υποχρεωτικής εκπαίδευσής τους έχουν αποκτήσει τις γνώσεις και τις ικανότητες για να συμμετάσχουν αποτελεσματικά στις σύγχρονες κοινωνίες και να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες της εποχής. Στην έρευνα του 2015 συμμετείχαν συνολικά περίπου 540.000 μαθητές από 72 χώρες. Από την Ελλάδα συμμετείχαν 5.532 μαθητές ηλικίας 15-16 ετών, από 212 δημόσια και ιδιωτικά σχολεία.

«Το ότι έχουν πια περάσει τέσσερα χρόνια από το 2015 και το ότι τα παιδιά που έλαβαν μέρος τότε είχαν το δικαίωμα να ψηφίσουν στις φετινές εκλογές δεν έχει, βεβαίως, μεγάλη σημασία. Τα δεδομένα τέτοιων μεγάλων εκπαιδευτικών ερευνών δεν χρησιμεύουν για την καταγραφή στιγμιαίων επιδόσεων, αλλά για την αξιολόγηση βασικών, διαχρονικών χαρακτηριστικών ενός εκπαιδευτικού συστήματος, και αυτά στη χώρα μας εδώ και αρκετά χρόνια παραμένουν λίγο-πολύ αναλλοίωτα», λέει ο Editorial Director της διαΝΕΟσις κ. Θοδωρής Γεωργακόπουλος.

«Η έρευνα της διαΝΕΟσις δεν εξαντλεί τα ευρήματα που μπορούν να εξαχθούν από τα δεδομένα του PISA, αλλά φιλοδοξεί για πρώτη φορά να φέρει στη δημόσια συζήτηση μερικά από τα σημαντικά θέματα που αναδεικνύονται από αυτές τις έρευνες, θέματα που αφορούν τα σχολεία μας, τους μαθητές μας και όλες τις ελληνικές οικογένειες. Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, που μεταφέρονται στο εκπαιδευτικό σύστημα και αποτυπώνονται στις γνώσεις και στις ικανότητες των μαθητών μας, είναι ένα τέτοιο θέμα. Αυτό, μάλιστα, το αντιμετωπίζουν και άλλες χώρες, πολλές σε μεγαλύτερο βαθμό, αλλά είναι υπαρκτό και στη δική μας», τονίζει ο ίδιος.

Χαμηλά οι «μη προνομιούχοι», σημαντική η προσχολική αγωγή

Τα θέματα στα οποία καλούνται να αξιολογηθούν είναι γενικότερης φύσεως, με στόχο να αποτυπώσουν όχι τόσο το τι γνωρίζουν οι μαθητές, αλλά το αν και κατά πόσον μπορούν να σκεφτούν αναλυτικά και συνδυαστικά, προκειμένου να ανταποκριθούν σε καθημερινά προβλήματα. Για παράδειγμα, στην εξέταση των φυσικών επιστημών το 2006 ένα θέμα έδειχνε στους μαθητές μια φωτογραφία των Καρυάτιδων, εξηγώντας πως τη δεκαετία του ’80 είχαν μεταφερθεί στο εσωτερικό του Μουσείου της Ακρόπολης για να αποφύγουν τη φθορά από την όξινη βροχή. Ακολουθούσαν ερωτήσεις στις οποίες το θέμα ζητούσε από τους μαθητές να εξηγήσουν από πού προέρχονται τα οξείδια του αζώτου και του θείου στην ατμόσφαιρα, και να αξιολογήσουν/μαντέψουν τα αποτελέσματα ενός πειράματος κατά το οποίο κομμάτια μαρμάρου τοποθετούνται σε ξίδι. Σε ένα άλλο θέμα, οι μαθητές καλούνταν να εξηγήσουν γιατί τα αστέρια φαίνονται λαμπρότερα στην ύπαιθρο αντί για τις πόλεις, και γιατί ένα τηλεσκόπιο μεγαλύτερης διαμέτρου δείχνει καλύτερα αστέρια χαμηλής φωτεινότητας.

Αν και από τους ερευνητές του PISA το επίπεδο 2, από τα έξι στα οποία κατατάσσονται οι επιδόσεις των μαθητών, θεωρείται επαρκές, είναι ανησυχητικό το ποσοστό, περί το 20%, όσων βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο. Ενας στους πέντε Ελληνες μαθητές είναι στην κατώτατη κατηγορία από τις έξι του PISA και στα τρία γνωστικά αντικείμενα. Λιγότερο από 1% των Ελλήνων μαθητών είναι στην ανώτερη κατηγορία και στα τρία γνωστικά αντικείμενα. Αναλύοντας τα αποτελέσματα του PISA στις έρευνες που έγιναν στους μαθητές και στους διευθυντές των σχολείων, η μελέτη εντοπίζει τους παράγοντες που σχετίζονται με την επίδοση των μαθητών. Σταχυολογώντας ενδεικτικά:

• Μαθητές που είχαν λάβει προσχολική αγωγή για πολλά χρόνια πριν ξεκινήσουν το σχολείο, πετυχαίνουν καλύτερες επιδόσεις από τον μέσον όρο, ή από αυτούς που είχαν λιγότερα χρόνια προσχολικής αγωγής.

• Οι μισοί «μη προνομιούχοι» ως προς το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμό τους υπόβαθρο μαθητές πετυχαίνουν πολύ κακή επίδοση και κατατάσσονται στην κατώτερη κατηγορία κατάταξης.

• Μόνο το 18% των Ελλήνων «μη προνομιούχων» μαθητών κατατάσσεται στο ανώτατο 25% των επιδόσεων του PISA.

• Οι μαθητές των ιδιωτικών σχολείων έχουν σημαντικά καλύτερη επίδοση από τους μαθητές δημόσιων σχολείων.  Το 9,2% των Ελλήνων μαθητών ιδιωτικών σχολείων πετυχαίνει εξαιρετικά υψηλή επίδοση στις φυσικές επιστήμες. Μόνο το 1,8% των μαθητών των δημοσίων πετυχαίνει αντίστοιχες επιδόσεις.

• Η παρακολούθηση εξωσχολικών μαθημάτων φαίνεται ότι δεν σχετίζεται με τις επιδόσεις των μαθητών στον PISA. Ισα ίσα, μαθητές που κάνουν φροντιστήριο σε ομάδες άνω των οκτώ ατόμων τα πηγαίνουν χειρότερα στις φυσικές επιστήμες και από τον μέσον όρο και από τα παιδιά που δεν πηγαίνουν καθόλου φροντιστήριο.

• Οι μαθητές που δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν ελάχιστα ή καθόλου το Ιντερνετ εκτός σχολείου τα πηγαίνουν χειρότερα από ό,τι ο μέσος όρος. Αντίθετα, τα παιδιά που δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν το Ιντερνετ από μισή ώς τέσσερις ώρες την ημέρα εκτός σχολείου, τα πηγαίνουν καλύτερα από τον μέσον όρο.

• Τα ελληνικά σχολεία υπολείπονται κατά πολύ στον αριθμό διαθέσιμων ηλεκτρονικών υπολογιστών ανά μαθητή στο σχολείο. Στη χώρα μας αντιστοιχεί ένας υπολογιστής για κάθε τέσσερις μαθητές, την ώρα που στην Πορτογαλία είναι σχεδόν ένας υπολογιστής για κάθε δύο μαθητές και σε χώρες όπως η Εσθονία ή η Γαλλία σχεδόν ένας υπολογιστής για κάθε μαθητή.

• Τo 16,7% των Ελλήνων μαθητών δήλωσε πως έχει υποστεί κάποιας μορφής bullying κατά τη διάρκεια του τελευταίου μήνα πριν από την έρευνα (ποσοστό λίγο μικρότερο από τον μέσον όρο των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ, που είναι στο 18,7%), ενώ το 4,3% δηλώνει πως έχουν δεχθεί σωματική βία τον τελευταίο μήνα στο σχολείο (ακριβώς ίδιο ποσοστό με τον μέσον όρο του ΟΟΣΑ).

Πηγή: https://www.kathimerini.gr/1053209/gallery/epikairothta/ellada/mete3etasteoi-oi-ellhnes-ma8htes?fbclid=IwAR0_dfDV9EMw1WT4z-VBdVWJq0S45WFKAKItnKmAZ6zNLgH7ryKVpPyiaHE