Η ΕΥΡΩ-ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Άρθρο του Francesco Lamendola 

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Τρεις ειδήσεις προερχόμενες από τη Γερμανία, την πατρίδα της 'υποδοχής' και το κέντρο που κατευθύνει τις μεταναστευτικές πολιτικές, δηλαδή την έλευση των μαζών από την Αφρική και την Ασία προς την Ευρώπη: τρεις ειδήσεις μόνο μεταξύ των εκατοντάδων που θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε.

A) Bad Kreuznach, κοντά στο Mainz, στις 15 Ιανουαρίου 2019, ένας Αφγανός 25 ετών μαχαιρώνει στην κοιλιά μία Πολωνή γυναίκα έγκυο και σκοτώνει το έμβρυο. Προσπαθεί να ξεφύγει αλλά τελικά συλλαμβάνεται κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό.

B) Φρανκφούρτη, 29 Ιουλίου 2019, ένας Αφρικανός από την Ερυθραία 40 ετών, σπρώχνει μία μητέρα και το παιδί της 8 ετών κάτω από το τρένο με αποτέλεσμα το παιδί να βρει φρικτό θάνατο. Δεν τους γνώριζε επρόκειτο για αμόκ. 

Γ) Στουτγάρδη, 31 Ιουλίου 2019. Στο τέλος ενός καυγά, ένας Σύρος πρόσφυγας 28 ετών έσφαξε και τεμάχισε με ένα σπαθί ένα Γερμανό στη μέση του δρόμου (προσοχή, το βίντεο είναι ιδιαίτερα σκληρό). 

Επαναλαμβάνουμε πως αυτές είναι μόνο τρεις περιπτώσεις, από τις εκατοντάδες άλλες που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε. Αυτό που τις συνδέει είναι η χαμηλή ηχώ που είχαν στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης αλλά και σε αυτά της υπόλοιπης Ευρώπης. Η τελευταία και πιο φρικιαστική περίπτωση, εκείνη του μετανάστη που τεμαχίζει έναν άνθρωπο σε φέτες με ένα σπαθί στη μέση του δρόμου, σαν να επρόκειτο για μία ταινία τρόμου, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων απλώς ξέχασαν να μας πληροφορήσουν για τα συμβάντα. Αλλά και τις λίγες φορές που το κάνουν, θέτουν αμέσως έναν τίτλο στην είδηση: Τρέλα. Θέλουν δηλαδή να πείσουν τον κόσμο ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά που δεν μπορεί να εξηγηθούν και οφείλονται σε ελάχιστους ανισόρροπους. Δεν μπορούμε να μην διερωτηθούμε τι θα συνέβαινε στις εφημερίδες και στα κανάλια, εάν επρόκειτο για ένα επεισόδιο με αντίθετους πρωταγωνιστές: δηλαδή μετανάστες που σκοτώνονται από Γερμανούς πολίτες οπλισμένους με σπαθιά ή ρίχνονται κάτω από τις ρόδες του τρένου. Γνωρίζουμε τι θα έκαναν γιατί το βλέπουμε κάθε ημέρα: θα έδιναν σε εκείνα τα γεγονότα μία τεράστια έμφαση. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας, οι αρχές, ο δήμαρχος, η αστυνομία, οι κοινωνιολόγοι, οι 'φιλόσοφοι', οι θεολόγοι, όλοι θα άρχιζαν τα κηρύγματα ενάντια στο ρατσισμό, στον εγωισμό, στο λαϊκισμό, που ‘δηλητηριάζουν το κλίμα στην Ευρώπη και ευθύνονται για κάθε επεισόδιο βίας εναντίον των μεταναστών’. Αλλά επειδή, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, τα θύματα ήταν Γερμανοί φιλήσυχοι πολίτες, ενώ οι θύτες ήταν ‘φτωχοί μετανάστες που το σκάνε από τους πολέμους’, τα μέσα ενημέρωσης, υπηρέτες πάντα της εξουσίας και του κεφαλαίου, έβγαλαν το σκασμό.

Υπάρχει η εντύπωση, παρατηρώντας την συχνότητα με την οποία οι αιτούντες άσυλο τελούν βαρύτατα εγκλήματα, ότι πολλοί από αυτούς διακατέχονται από μία τερατώδη οργή, ένα απόλυτο μίσος προς μία κοινωνία στην οποία θέλησαν να εισέλθουν ζητώντας φιλοξενία και κατανόηση. Κάτι παρόμοιο με το ένστικτο του θανάτου που ωθεί το σκορπιό να τσιμπήσει το βάτραχο που τον μεταφέρει σώζοντάς τον πάνω στο ρεύμα του ποταμού, εναντίον κάθε λογικής και εναντίον της πιο στοιχειώδους ευγνωμοσύνης. Είτε οι προσδοκίες τους ήταν υπερβολικές και εντελώς εξωπραγματικές και απογοητεύτηκαν από την πραγματικότητα, είτε το πολιτισμικό σοκ ήταν πολύ δυνατό και απότομο (το πέρασμα από μία φονταμενταλιστική ισλαμική κοινωνία βασισμένη πάνω στην αυστηρή τήρηση του κορανίου, σε μία ελεύθερη και μεταμοντέρνα κοινωνία, δεν είναι βέβαια λίγο πράγμα), είναι σαν να έγινε ένα βραχυκύκλωμα στα μυαλό τους. Σαν κάτι να τρελάθηκε και παρήγαγε μία καταιγίδα καταστροφικών συναισθημάτων, ξυπνώντας αταβιστικές βιαιότητες και μία σκοτεινή ανάμειξη μίσους, ζήλειας και περιφρόνησης. Στους βιασμούς της Κολωνίας, για παράδειγμα, την πρωτοχρονιά του 2016, υπήρξε κάτι πιο απλό, τρόπος του λέγειν, η βία του παραδοσιακού βοριοαφρικανού αρσενικού προς τη γερμανίδα γυναίκα, ελεύθερη και χειραφετημένη στο τρόπο της ενδυμασίας, της συμπεριφοράς κλπ. 

Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι επρόκειτο για μία γιγάντια μαζική επίθεση, στην οποία φανερώθηκε μία επιθετική φόρτιση που πάντως είναι εγγενής σε εκείνα τα πρόσωπα και παραμένει εν υπνωσει μέχρι να παρουσιαστεί η ευκαιρία για να εκφραστεί. Για τον άνδρα από την Ερυθραία που έσπρωξε την μητέρα με το παιδί της κάτω από το τραίνο, για παράδειγμα, οι αρχές είπαν ότι θεωρούνταν ένα μοντέλο επιτυχημένης ένταξης: ήταν στην Ευρώπη ήδη μερικά χρόνια και δεν είχε δημιουργήσει προβλήματα. Τότε τι μπορεί να τον έσπρωξε να κάνει μία τέτοια τρομακτική πράξη και φαινομενικά χωρίς λόγο; Θεωρούμε ότι όλοι έχουν υποτιμήσει αυτό που επιφέρει, με όρους ψυχολογικού και πνευματικού στρες, ένα πέρασμα από τους αφρικανικούς και ασιατικούς τρόπους ζωής, στο πλαίσιο της σημερινής ευρωπαϊκής κοινωνίας. Η εξάρτηση αυτών των ατόμων από τα κινητά τηλέφωνα και από την μουσική που ακούνε μέσω των ακουστικών συνεχώς, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Προφανώς, το σοκ που επιφέρει αυτό το πέρασμα είναι τέτοιο που θέτει σε κρίση όλες τις βεβαιότητες και τα σημεία αναφοράς τους και προκαλεί σε αυτά μία τεράστια διαταραχή με απρόβλεπτες συνέπειες. Ποιος μπορεί να πει τι συμβαίνει μέσα σε εκείνα τα μυαλά, εμπρός από ένα τέτοιο σοκ;

Μένει εκείνη η εκκωφαντική σιγή από μέρους των μέσων μαζικής ενημέρωσης όσον αφορά τα εγκλήματα που γίνονται καθημερινά από μετανάστες. Οι πιο αδίστακτοι υποστηρικτές της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης όπως ο κύριος που ντύνεται σαν Πάπας, αλλά Πάπας δεν είναι, δηλώνουν ότι και οι Ευρωπαίοι κάνουν εγκλήματα: σαν σε ένα τέτοιο επιχείρημα να υπάρχει μία ελάχιστη λογική. Αλλά είναι ένας τρόπος σκέψης συνεπής με τις προϋποθέσεις. Και η βασική προϋπόθεση αυτών είναι η ίδια με αυτή του αιρετικού προτεστάντη θεολόγου Thomas Müntzer (1489- 1525) [ενδιαφέρον βιβλίο] ο οποίος υποστήριζε ότι όλη η γη ανήκει σε όλους τους ανθρώπους. Η κομμουνιστική ιδέα της απόλυτης υλικής ισότητας παντρεύεται και συγχωνεύεται με την καπιταλιστική ιδέα πως ο καθένας μπορεί να πάει όπου θέλει και να εγκατασταθεί στο μέρος όπου του αρέσει περισσότερο, χωρίς να πρέπει να δώσει εξηγήσεις. Διότι η γη είναι για όλους και η ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων και των προσώπων σημαίνει επίσης ελεύθερη μαζική μετανάστευση για τους λαούς: μία απόρροια της καπιταλιστικής ιδέας ότι τίποτε δεν πρέπει να αντιτίθεται στους νόμους της οικονομικής προόδου, στην πραγματικότητα στους νόμους του μέγιστου πλουτισμού για τους χρηματοοικονομικούς κερδοσκόπους, με το υψηλότερο κοινωνικό κόστος για τους λαούς.

Η φράση 'Hannibal ante portas' (Ο Αννίβας προ των πυλών) έγινε πλέον, Ο Αννίβας εντός των πυλών. Το όνομά του σήμαινε, να το υπενθυμίσουμε, 'η χάρη του Βάαλ' και ήταν εξαίρετος στρατηγός. Διότι και εδώ, για μία στρατηγική πρόκειται, που έχει ως τελικό σκοπό τη θυσία της Ευρώπης στο Βάαλ-Μαμωνά…

Πολλοί μιλούν για τον 'πλήρως αυτοματοποιημένο μπολσεβικισμό πολυτελείας' - υπό την έννοια ότι η περιορισμένη ολιγαρχία των διαδικτυακών δισεκατομμυριούχων καταλαμβάνει την ίδια θέση με τη νομενκλατούρα στο μπολσεβίκικο κράτος, που ζούσε στην αφθονία και χρησιμοποιούσε καταστήματα αποκλειστικά για την ίδια, νομιμοποιώντας τα προνόμιά της και την καταπίεση της κοινωνίας με τον 'επιστημονικό' χαρακτήρα της Μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας της.

Ένας από αυτούς, ο δισεκατομμυριούχος και επενδυτής νέων τεχνολογιών Naval Ravikant, έχει πράγματι εκθέσει τον τελικό στόχο της νέας τάξης που καθιερώθηκε ακριβώς με τους όρους που θα έκανε ένας παλαιο-Μαρξιστής: η καταστροφή της οικογένειας και της θρησκείας. Λέει επακριβώς: «Η τεχνολογία των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης δίνει στο άτομο τη μεγαλύτερη δύναμη. Και αυτό σημαίνει την κατάρρευση της οικογενειακής δομής και της θρησκείας... γενικά, η τεχνολογία οδηγεί τον κόσμο προς τα αριστερά.» Και συνεχίζει: «Οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο σήμερα είναι οι άνθρωποι που γράφουν τους αλγορίθμους για το Twitter, το Facebook και το Instagram επειδή ελέγχουν την εξάπλωση των πληροφοριών. Κυριολεκτικά ξαναγράφουν τα μυαλά των ανθρώπων. Προγραμματίζουν τον πολιτισμό».

Και ο Naval Ravikant καταλήγει: «Η αριστερά έχει κερδίσει τον πολιτισμικό πόλεμο. Τώρα αυτά (δηλ. τα μέσα κοινωνικής ενημέρωσης) τριγυρνούν και απλά πυροβολούν τους επιζώντες».

http://theodotus.blogspot.com/2019/09/blog-post.html#more

Η "ειρηνική" εισβολή: Δεδομένα και αντιμετώπιση (3)

Φραγή στον «ελκυστικό προορισμό»

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Οπως εξελίσσεται το προσφυγικό - μεταναστευτικό αποτελεί θανάσιμη απειλή για την Ελλάδα, καθώς το αδιέξοδο του προβλήματος είναι εμφανές. Από τη μια πλευρά οι προσφυγικές ροές χρησιμοποιούνται ως εργαλείο από το καθεστώς Ερντογάν, για να ασκήσει πίεση τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα προκειμένου να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του, αλλά και γιατί η παρουσία ενός τεράστιου αριθμού προσφύγων στην Τουρκία προκαλεί πλέον δυσαρέσκεια και αντιδράσεις στο εσωτερικό. Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας κινδυνεύει να μεταβληθεί σε αποθήκη συνεχώς αυξανόμενων προσφύγων και μεταναστών, αφού οι περισσότεροι Ευρωπαίοι «εταίροι» αρνούνται πεισματικά να αναλάβουν μέρος του συγκεκριμένου ανθρώπινου φορτίου.

Το χειρότερο, η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη λόγω γεωγραφικής θέσης. Η κατάσταση επιδεινώθηκε αναμφίβολα εξαιτίας του καφενειακού οπορτουνισμού, της ιδεολογικής ασυναρτησίας και της παροιμιώδους ανικανότητας των Συρανέλ επί 4,5 χρόνια, σε συνδυασμό με το σέρβις που πρόσφερε στο προσφυγικό - μεταναστευτικό ο Αλ. Τσίπρας στο Βερολίνο για να εξασφαλίσει ανοχή και στήριξη. Ομως, η πραγματικότητα λέει επίσης ότι τα «θαλάσσια σύνορα» δεν είναι δυνατόν να σφραγιστούν όπως τα χερσαία και τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα λόγω της εγγύτητας των ελληνικών νησιών στα τουρκικά παράλια. Η μικρή απόσταση δεν δίνει χρόνο για αναχαίτιση των προσφυγικών λέμβων, περιορίζοντας τα σκάφη του Λιμενικού και του Frontex σε διασωστικό ρόλο.

Τα πράγματα θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο αν ξεσπάσει νέα σύρραξη στη Μέση Ανατολή, εξέλιξη πολύ πιθανή με τη συμπεριφορά του Ντ. Τραμπ στην περιοχή. Για την Ελλάδα ο έλεγχος τείνει ήδη να χαθεί γιατί εδώ καταλήγουν, εκτός των προσφύγων, και μετανάστες από το Αφγανιστάν, το Ιράν, το Πακιστάν, τη Σομαλία, τη Βόρεια Αφρική (η Τουρκία έχει καταργήσει τη βίζα για τις χώρες του Μεγάλου Μαγκρέμπ και επιδοτεί τα αεροπορικά εισιτήρια). Το ερώτημα λοιπόν είναι τι μπορεί να κάνει η Αθήνα για να συγκρατήσει αυτά τα κύματα. Και ο ρεαλισμός λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να παύσει να είναι «ελκυστικός προορισμός» γι’ αυτές τις ροές.

Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των προσφύγων - μεταναστών έχει ξεπεράσει πια τις 100.000 και η χώρα αδυνατεί να απορροφήσει πολύ περισσότερους. Ο φόβος ανεξέλεγκτων και βίαιων αντιδράσεων με μεγάλες δόσεις ρατσισμού είναι πραγματικός!

https://www.kathimerini.gr/1045173/opinion/epikairothta/politikh/fragh-ston-elkystiko-proorismo

Η "ειρηνική" εισβολή: Δεδομένα και αντιμετώπιση (2)

Αν έκλειναν τα σύνορα;

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  01.10.2019 

Όσο κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ η Μόρια δεν υπήρχε παρά μόνον για τους φιλοξενούμενούς της. Υπήρχε και για τους κατοίκους της Μυτιλήνης, όμως αυτοί δεν μετράνε στους ανθρωπιστικούς λογαριασμούς. Την κατάσταση που επικρατούσε «εκεί μέσα» τη μαθαίναμε από τα ρεπορτάζ των ξένων μέσων ενημέρωσης. Απαγορευόταν η είσοδος στους Eλληνες δημοσιογράφους. Οι μόνοι που είχαν ελεύθερη πρόσβαση ήσαν οι «αλληλέγγυοι» και οι ΜΚΟ. Οι λόγοι είναι μάλλον προφανείς. Δεν χρειαζόταν να ξέρουμε πόσοι ακριβώς συνωστίζονται εκεί μέσα και ποια είναι η πραγματική τους ιδιότητα. Είναι πρόσφυγες ή μετανάστες; Πληροφορηθήκαμε ότι είναι πάνω από 7.000, πριν τα νέα κύματα του φετινού καλοκαιριού, και ότι εκκρεμούν γύρω στις 75.000 αιτήσεις ασύλου μετά τις εκλογές. Επιτέλους η κυβέρνηση ομολόγησε το προφανές: οι περισσότεροι είναι μετανάστες απ’ το Αφγανιστάν, το Πακιστάν ή την Αφρική και ελάχιστοι πρόσφυγες από τη Συρία.

Όσοι υποστήριζαν ότι η Μόρια είναι ανθρώπινη πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί με το παραμικρό χρεώνονταν με ρατσισμό, ισλαμοφοβία και λοιπές ασθένειες. Hταν πολύ πιο ανθρώπινο να γράφεις εκθέσεις ιδεών περί εντάξεως των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Η πολιτική στηριζόταν σε μια ιδεατή αντίληψη περί προσφυγιάς και μετανάστευσης που εκμεταλλευόταν αταβιστικά χαρακτηριστικά. Συνέκριναν τους Αφγανούς με τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής ή τους Eλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ. Κοινώς δεν έβλεπαν αυτό που έβλεπαν τα μάτια τους. Για τους επαγγελματίες του μεταναστευτικού, αλληλέγγυους και ΜΚΟ, μπορούμε να μιλήσουμε για δόλο. Eφτασαν να εκβιάζουν και να απειλούν τους ντόπιους. Για τους υπόλοιπους, τους καλοθελητές αβρόχοις ποσί, μόνον η λέξη ευήθεια ταιριάζει. Οι τελευταίοι πραγματικοί πρόσφυγες ήσαν οι Τούρκοι φυγάδες του απολυταρχικού καθεστώτος του Ερντογάν που πνίγηκαν έξω από τις Οινούσσες. Oμως ο τραγικός χορός των «αλληλέγγυων» δεν βρήκε ούτε μια λέξη αγανάκτησης ή θρήνου. Ποιος είπε ότι η υποκρισία έχει όρια; Θράσος χρειάζεται.

Η αποσυμφόρηση της Μόριας είναι μια λύση ανάγκης. Η επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου δεν λύνει το πρόβλημα αν συνεχιστούν οι ροές. Ο Ερντογάν εκβιάζει την Ευρωπαϊκή Eνωση κρατώντας όμηρο την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν κανέναν οι φωνές της αντιπολίτευσης. Eχει αποδείξει και την υποκρισία της και την ανευθυνότητά της. Ενδιαφέρει αντιθέτως η προοπτική το μεταναστευτικό να εξελιχθεί στο μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Κι αν έκλειναν τα θαλάσσια σύνορα ώσπου η Ευρωπαϊκή Eνωση να αποδείξει ότι η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» δεν είναι μια συμβολική πατέντα αλλά πραγματικότητα; Διότι προς το παρόν τα σύνορά μας προς την υπόλοιπη Ευρώπη είναι κλειστά, όμως τα θαλάσσια σύνορά μας είναι σουρωτήρι.

https://www.kathimerini.gr/1045170/opinion/epikairothta/politikh/an-ekleinan-ta-synora

Έντυπη

Η "ειρηνική" εισβολή: Δεδομένα και αντιμετώπιση (1)

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΡΥΜΙΩΤΗΣ   29.09.2019

Το θέμα κυριαρχεί στην επικαιρότητα μετά τις δηλώσεις του Σουλτάνου ότι θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες, ανοίγοντας τα σύνορά του. Όλοι προβληματίζονται με το τι θα γίνει αν όλοι αυτοί βρεθούν ξαφνικά στην Ελλάδα, αλλά δεν είδα κανένα να προβληματίζεται με το ερώτημα «γιατί να έλθουν αυτοί όλοι στην Ελλάδα;».

Εντελώς συμπτωματικά το τεύχος Αυγούστου του National Geographic ασχολείται με το θέμα των προσφύγων και των μεταναστών, από όπου άντλησα ενδιαφέροντα στοιχεία. Το θέμα των προσφύγων είναι ιδιαίτερα λεπτό και πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να παρεξηγήσει τις προθέσεις μου, γι’ αυτό θέλω να κάνω μια μικρή προσωπική παρένθεση.

Η οικογένειά μου έζησε την προσφυγιά από την Κύπρο. Ο τάφος του Πατέρα μου (πέθανε το 1972 πριν από την εισβολή) βρίσκεται στην πράσινη ζώνη που χωρίζει τη Λευκωσία. [...] Η αδελφή μου Ειρήνη ζούσε μέχρι το 1974 με τον άντρα της και τα τέσσερα παιδιά της στην πανέμορφη Αμμόχωστο. Οταν έγινε η εισβολή στην Κύπρο εγκατέλειψαν τα υπάρχοντά τους, μπήκαν όλοι σε ένα αυτοκίνητο, πέρασαν μέσα από τις Αγγλικές Βάσεις και βρέθηκαν τελικά στο Λονδίνο. [...] Δύσκολα, αντιμετωπίζουμε τη ζωή έτσι, αλλά δυστυχώς πολλές φορές η ζωή μάς επιφυλάσσει δυσάρεστες και απίθανες εκπλήξεις. Κλείνει η παρένθεση.

Πάμε τώρα στο θέμα μας. Γιατί έρχονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα; Παρακαλώ, αφιερώστε λίγο χρόνο να δείτε το διάγραμμα. Αυτό δημοσιεύθηκε στις 18 Ιουνίου 2017 στο περιοδικό ΒΗΜΑgazino, αλλά είμαι βέβαιος ότι πολύ λίγοι το πρόσεξαν και ακόμα λιγότεροι το κατάλαβαν. Το διάγραμμα αυτό δίνει τη μοναδική εξήγηση γιατί οι πρόσφυγες γέμισαν την Ελλάδα το 2015. Είναι η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση του «μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις».

Τα στοιχεία του διαγράμματος προέρχονται από τις πλέον αξιόπιστες πηγές: Την Google και την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, η δε επεξεργασία έγινε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Ερευνών Pew. Η κίτρινη γραμμή δείχνει το πλήθος (σε χιλιάδες) των αφίξεων προσφύγων στην Ελλάδα, η οποία κορυφώνεται τον Οκτώβριο του 2015 με 212.000 πρόσφυγες. Η μπλε γραμμή παριστάνει τη σχετική μεταβολή των αραβόφωνων αναζητήσεων με τη λέξη «Ελλάδα» από την Τουρκία και κορυφώνεται τον Αύγουστο του 2015. Η συσχέτιση είναι απόλυτη, αποδεικνύοντας ότι πριν αποφασίσουν οι πρόσφυγες να έλθουν στην Ελλάδα διερευνούσαν τις συνθήκες που θα αντιμετωπίσουν. Οσο λοιπόν έβλεπαν ότι η Ελλάδα είναι ξέφραγο αμπέλι (ελέω Σύριζα) τόσο πιο πολλοί έπαιρναν το ρίσκο να έλθουν στη χώρα μας, προκειμένου να βρουν διάδρομο προς την Ευρώπη! Για θυμηθείτε την Τασία που μας έλεγε ότι οι πρόσφυγες έρχονται στην Ελλάδα, λιάζονται στην Ομόνοια και μετά… εξαφανίζονται. Αυτά διάβαζαν στο Google οι πρόσφυγες στην Τουρκία και έτσι κατέφθαναν εδώ προκειμένου να… εξαφανιστούν στην Ευρώπη. Ακόμα, θυμηθείτε τις πρώτες ενέργειες του Σύριζα που κατάργησε τις κλειστές δομές όπου διέμεναν οι πρόσφυγες, υποτίθεται για λόγους ανθρωπιστικούς. 

Το 2015 πέρασαν στην Ελλάδα 800.000 πρόσφυγες. Πολλοί εγκλωβίστηκαν όταν έκλεισαν τα βόρεια σύνορά μας, τον Μάρτιο του 2016. Το αποτέλεσμα ήταν ότι παράλληλα περιορίστηκαν δραματικά οι αφίξεις, όπως ακριβώς αποδεικνύεται από το διάγραμμα. Σας καλώ να προβληματιστείτε: Η πολιτική που εφάρμοσε ο Σύριζα έκανε καλό ή κακό στους πρόσφυγες; Η δική μου θέση είναι ότι έκανε πολύ περισσότερο κακό σε αυτούς, αλλά και στη χώρα μας. Ρίσκαραν τη ζωή τους και τα χρήματά τους για να βρεθούν σε άθλιες συνθήκες σε καταυλισμούς που δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε τέτοια μεγέθη, γιατί πίστεψαν ότι η Ελλάδα είναι ο εύκολος δρόμος για την Ευρώπη. Αν γνώριζαν εκ των προτέρων ότι δεν μπορούν να πάνε πουθενά, αμφιβάλλω αν θα επιχειρούσαν το επικίνδυνο ταξίδι. 

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.

Στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip 1, στην Τουρκία, όπου ζουν 30.000 πρόσφυγες από τη Συρία, οι συνθήκες διαβίωσης είναι υποφερτές. Οι πρόσφυγες ζούνε σε τέντες. Σε κάθε τέντα υπάρχουν κρεβάτια, μια μικρή κουζίνα και τηλεόραση. Μάλιστα, δορυφορική τηλεόραση προκειμένου να ενημερώνονται για την πατρίδα τους αλλά και για τον προορισμό τους. Κοινόχρηστες είναι μόνο οι τουαλέτες και το ντους. Κάντε μια σύγκριση με τη Μόρια για να αντιληφθείτε τη διαφορά και το κίνητρο να αφήσει κάποιος την «πολυτέλεια» του Nizip 1, για να καταλήξει στη Μόρια!

Το διάγραμμα παρουσιάζει το πρόβλημα αλλά αποκαλύπτει και τη λύση. Αν οι πρόσφυγες αντιληφθούν ότι ερχόμενοι στην Ελλάδα θα εγκλωβιστούν ή θα γυρίσουν πίσω και έτσι δεν θα μπορούν να πάνε πουθενά, να είσαστε βέβαιοι ότι δεν θα προσπαθήσουν καν να διασχίσουν τη θάλασσα ρισκάροντας τη ζωή τους και πληρώνοντας τους δουλέμπορους.

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν αυθαίρετος αφορισμός, αλλά σκοπεύω να τεκμηριώσω την άποψή μου αυτή.

Στοιχεία από το National Geographic. Η Σαουδική Αραβία που βρίσκεται πολύ πλησίον στη Συρία και το Πακιστάν, δεν έχει κανένα πρόσφυγα, γιατί απλούστατα δεν δέχεται πρόσφυγες. Μια χώρα με την ίδια θρησκεία, την ίδια γλώσσα δεν δέχεται πρόσφυγες από πουθενά και φυσικά κανένας δεν θέλει να πάει σε μια χώρα όπου είναι ανεπιθύμητος. Αντίθετα, δέχεται μετανάστες προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους. Το 37% του πληθυσμού, δηλαδή 12,2 εκατομμύρια εργάτες, είναι μετανάστες που απασχολούνται σε υπηρεσίες και την οικοδομή. Στην Κύπρο επίσης το 16% του πληθυσμού είναι νόμιμοι μετανάστες που εργάζονται στο νησί. Υπάρχουν πολύ λίγοι πρόσφυγες, παρά το γεγονός ότι η Κύπρος απέχει ελάχιστα από την Τουρκία και τον Λίβανο.

Μπορεί να ακούγεται κυνικό και απάνθρωπο, αλλά δυστυχώς ο μοναδικός τρόπος για να αφοπλίσει κανείς την απειλή του Σουλτάνου να πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες, είναι να κάνει τους πρόσφυγες να μη θέλουν να έλθουν στην Ελλάδα και να εγκλωβιστούν εδώ. Δυστυχώς, για όσο διάστημα θα εξακολουθήσουμε να είμαστε ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου όποιος θέλει έρχεται και μετά έχει ο Θεός, θα εξακολουθήσουμε να συντηρούμε το πρόβλημα και να συμμετέχουμε στην περαιτέρω δυστυχία των ήδη δυστυχισμένων προσφύγων.

Για να συνειδητοποιήσουμε τη ζημιά που έκανε ο Σύριζα στο θέμα αυτό, μια απλή σύγκριση είναι αρκετή. Το 2015 ήλθαν στην Ελλάδα 800.000 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ η Ισπανία, μια χώρα 46,7 εκατομμυρίων κατοίκων, το 2017, που ήταν ο χειρότερος χρόνος της για τις προσφυγικές ροές, δέχτηκε μόλις 28.300 πρόσφυγες και μετανάστες (πηγή: UNHCR The UN Refugee Agency).

Είναι σκόπιμο να τα γνωρίζουμε όλα αυτά γιατί ο Σύριζα με την ανικανότητα και την ασχετοσύνη που χαρακτηρίζει τα στελέχη του, δημιούργησε ένα τεράστιο πρόβλημα τόσο στη Χώρα μας όσο και στους δυστυχισμένους πρόσφυγες.

* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

https://ethnologic.blogspot.com/2019/10/1.html

Αφιέρωμα: Παιδεία-Εκπαίδευση (14)

Υποκρισία στα προαύλια

Αγγελος Κωβαίος, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Ο τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει την Παιδεία, διαχρονικά και σε όλες τις βαθμίδες, φανερώνει μία εθνική ψύχωση. Διατείνεται ότι οτιδήποτε σχετικό με αυτήν είναι μείζων προτεραιότητα και την ίδια στιγμή δεν μπορεί ούτε να διορθώσει, ούτε να κρύψει τα χάλια της. 

Παρ’ όλα ταύτα, η διεξαγωγή πανελλαδικών εξετάσεων για την είσοδο στα Πανεπιστήμια είναι ασυζητητί πρώτη είδηση. 

Τα θέματα στα οποία εξετάζονται οι υποψήφιοι για τα Πανεπιστήμια, επίσης. 

Εν συνεχεία πρώτη είδηση είναι τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Οι βάσεις των σχολών. Οι πρώτοι επιτυχόντες. 

Είδηση είναι όμως και η έναρξη της σχολικής χρονιάς. Σύσσωμη η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία παρελαύνει στους αγιασμούς των σχολείων, πρωθυπουργοί, πρόεδροι, επίσκοποι, αρχηγοί της αντιπολίτευσης, βουλευτές, παρατρεχάμενοι και λοιποί τρέχουν ανά την επικράτεια να συμμετάσχουν στην χαρά (ή την λύπη…) για το «πρώτο κουδούνι». 

Τα γραφεία Τύπου όλων των πολιτικών δυνάμεων υπερφορτώνονται κάθε χρόνο την ημέρα έναρξης του σχολικού έτους. Συντάσσουν βαρετές και τετριμμένες ανακοινώσεις και μηνύματα προς γονείς, μαθητές και δασκάλους, μοιράζουν φωτογραφικό υλικό από τις επισκέψεις στα σχολεία και τα χειροφιλήματα… 

Γίνονται όλα αυτά, ενώ η Παιδεία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε παρακμή. Τα σχολεία ακόμη ψάχνουν προσανατολισμό, η κάλυψη θέσεων εκπαιδευτικών εξακολουθεί να είναι μείζον ζήτημα, δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τι Ιστορία θα διδάξουμε και γιατί την διδάσκουμε, ψαχνόμαστε με το πώς θα διδάσκονται τα Θρησκευτικά, δεν μπορούμε να αποφασίσουμε αν και πώς θα διδάσκονται τα αρχαία. 

Δεν μπορούμε επίσης να αποφασίσουμε τι θα γίνει με τα Πανεπιστήμιά μας, πώς θα αναπτυχθούν, πώς θα ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της νέας εποχής, ποια είναι η χρήσιμη σπουδή, ποια είναι η αναγκαία, τι χρειαζόμαστε ως χώρα από την ανώτατη εκπαίδευση και πώς θα επιτευχθεί αυτό. 

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι παρελάσεις πολιτικών από τα σχολεία την ημέρα του αγιασμού, είναι άλλη μία εκδήλωση ακραίας υποκρισίας. Η σπουδαιότητα που υποτίθεται ότι αποδίδεται, διαψεύδεται από την ίδια την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος. 

Εχει έλθει ο καιρός να σταματήσουν τα βαριά τα λόγια και εν τέλει η καθημερινή εξαγγελία και ανακοίνωση μέτρων, αποφάσεων και εγκυκλίων για κάποιο εκπαιδευτικό ζήτημα. 

Όλα πρέπει να σχεδιαστούν επιτέλους σε μία νέα βάση και με νέους όρους. Πρέπει να γίνει αυτό έπειτα από συνεννόηση ευρεία, με συμβιβαστικές διαθέσεις και μακροχρόνιο ορίζοντα. Πρέπει να γίνει με τρόπο οριστικό. Με τρόπο που θα διακόψει τον γελοίο κύκλο αλλαγών, από κάθε κυβέρνηση ή υπουργό που αναλαμβάνουν να… τακτοποιήσουν την Παιδεία. 

Μέχρις ότου γίνουν αυτά, καλό θα είναι να σταματήσει και η άγρα ψήφων στα σχολικά προαύλια. Θα είναι μία κάποια πρόοδος.

https://www.in.gr/2019/09/12/apopsi/ypokrisia-sta-proaylia/

Αφιέρωμα: Παιδεία-Εκπαίδευση (13)

Η εγκύκλιος 1010/1965

Η εγκύκλιος 1010/1965 ήταν μια εμπιστευτική εγκύκλιος που έστειλε στους γενικούς επιθεωρητές της εκπαίδευσης ο τότε υπουργός Παιδείας της ουσιαστικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1964 και πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Παπανδρέου, ο «Γέρος της Δημοκρατίας», όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί του. Είχε διαβλέψει από τότε την μόλυνση από την κομμουνιστική προπαγάνδα και ήταν απολύτως σαφής:

«…Ο Εθνικός φρονηματισμός, καθώς και η ηθική και πολιτική αγωγή των μαθητών είναι η πρώτη αποστολή του Διδασκάλου. Και εις αυτή οφείλουν να επιδοθούν. Τα ιδικά μας ιδανικά είναι τα ιδανικά του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού. Ελευθερία (Εθνική και Πολιτική) και Δικαιοσύνη. Αγάπη και θυσία. Αυτά είναι τα ιδεώδη μας και με αυτά πρέπει να εμποτιστεί η Νέα Γενεά. Ελλάς και Δημοκρατία. Αληθής Δημοκρατία. Πάσα εκτροπή πρέπει να κολάζεται αυστηρότατα. Και αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες, αλλά και απλώς συμπαθούντες, ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκπαίδευσιν…»

Αφιέρωμα: Παιδεία-Εκπαίδευση (12)

Πώς αλώθηκε η ελληνική Παιδεία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ  - 18/10/2018

Ο Δημήτριος Στεργίου είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας το 1942 από αγρότες γονείς. Μετά την αποφοίτησή του με άριστα (πρώτος) από το Γυμνάσιο της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου το 1961, σπούδασε πολιτικές και οικονομικές και, στη συνέχεια, φιλοσοφικές επιστήμες. Από το 1966 έως το 1970 ήταν μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού "Τραπεζική και Οικονομοτεχνική Επιθεώρηση" και μελετητής-αναλυτής στο ομώνυμο "Οικονομοτεχνικό Κέντρο", που κατήρτιζε μελέτες χρηματοδότησης από τις τράπεζες επιχειρήσεων για την πραγματοποίηση μεγάλων επενδύσεων. Το 1971 προσελήφθη στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη ως συντάκτης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου", ενώ παράλληλα έγραφε μεγάλες κοινωνικοοικονομικές έρευνες στις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Το 1978 έγινε αρχισυντάκτης και στη συνέχεια διευθυντής Σύνταξης του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" και αρθρογράφος-σχολιογράφος στα "Νέα" καθώς και υπεύθυνος της στήλης "Μικρο-Μακροοικονομικά" στο "Βήμα της Κυριακής". Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών και έχει βραβευθεί από φορείς και οργανώσεις.

Επιτέλους! Ο σημερινός αριστερός υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου ολοκλήρωσε τις προσπάθειες εισαγωγής του Κομμουνιστικο-σοσιαλιστικού «ιδεώδους» στην ελληνική εκπαίδευση. 

Η ιστορία μετάλλαξης της ελληνικής Παιδείας 

Αυτές βέβαια, άρχισαν επιμόνως, με στόχο της άλωση της ελληνικής παιδείας, πριν από 140 περίπου χρόνια. Τότε ήταν, οι αριστερομαρξιστές Γληνός, Φιλήντας, Γιοφύλης και Κούστας. Ακολούθησε το 1977 η «φιλελεύθερη» Νέα Δημοκρατία με τον «δεξιό» υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη. Κατόπιν, η ΕΚΟΝ «Ρήγας Φεραίος» κυρίως μετά τη μεταπολίτευση. Το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ με υπουργό Παιδείας τον Γιώργο Παπανδρέου το 1987. Ο Αριστείδης Μπαλτάς, πρώτος υπουργός Παιδείας της «αριστεροδεξιάς» κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου. Ο Νίκος Φίλης, δεύτερος αριστερός υπουργός Παιδείας και στέλεχος της ΕΚΟΝ «Ρήγας Φεραίος». Και η λεγόμενη εκπαιδευτική πρωτοπορία μετά τη μεταπολίτευση. 

 

 

Το τρίο Στούτζες: Μπαλτάς, Φίλης, Γαβρόγλου

Η ιστορία του «Ρήγα Φεραίου» αρχίζει τον Δεκέμβριο του 1967. Ως Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών Ρήγας Φεραίος συνδέεται μετά τη διάσπαση του 1968, με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Και συνεχίζει με σημαντική δράση στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. 

Το καλοκαίρι του 1974 θα ονομαστεί Πολιτική Οργάνωση Νέων Ρήγας Φεραίος. Και το 1976 θα πάρει την ονομασία Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία (ΕΚΟΝ) Ρήγας Φεραίος. Το 1978 θα διασπαστεί. Αυτοί που θα αποχωρήσουν θα δημιουργήσουν την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β΄ Πανελλαδική. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 θα αποκτήσει νέα οργανωτική ανάπτυξη. Ενώ στη διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού, το 1986-87, η πλειοψηφία του Ρήγα θα ταχθεί κατά της μετεξέλιξης που οδήγησε στη δημιουργία της ΕΑΡ. Από τότε ο Ρήγας θα γίνει ουσιαστικά νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού / Ανανεωτική Αριστερά… 

Η …εθνοκεντρική ελληνική παιδεία 

Με νέα εγκύκλιό του το υπουργείο Παιδείας υπενθύμισε ότι η επιλογή σημαιοφόρων, παραστατών και υπευθύνων κατάθεσης στεφάνου κατά τις εθνικές εορτές, (28η Οκτωβρίου, 25η Μαρτίου) πραγματοποιείται με κλήρωση ανάμεσα στο σύνολο των μαθητών της τάξης και με βάση τη βαθμολογία τους. Υπογραμμίζοντας ότι έτσι αποφεύγονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μαθητών και οι διενέξεις. 

Επίσης, ο εκκλησιασμός στο δημοτικό σχολείο, η χρονική διάρκεια και το περιεχόμενο του εορτασμού των εκδηλώσεων καθορίζονται με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων. Σημειώνεται ακόμα ότι, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 79/2017, ο εκκλησιασμός δύναται να πραγματοποιείται κατά την κρίση του Συλλόγου Διδασκόντων. Και εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν! 

Έτσι, με πολιορκητικό κριό τη μαρξιστική ή εθνομηδενιστική λογική, ολοκληρώνεται η άλωση της συνεχώς καταγγελλόμενης ως …«εθνοκεντρικής» ελληνικής παιδείας. Με την κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Την αλλοίωση της ιστορίας και της κατακρήμνισης θεσμών που κράτησαν όρθιο το έθνος σε χαλεπούς καιρούς επί αιώνες. 

Ρετσινιά η αριστεία 

Η επιλογή της κληρωτίδας για τον ορισμό των σημαιοφόρων συντρίβει τη χαρακτηρισθείσα ως «ρετσινιά» αριστεία. Την ευγενή άμιλλα και τον παραγωγικό ανταγωνισμό. Αποθεώνει την ισοπέδωση και της ήσσονα προσπάθεια στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και όχι μόνο. Ήδη, έχουν ανακοινωθεί κι άλλες «καταργήσεις». Όπως η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και προωθούνται κι άλλες. Όπως η κατάργηση των λατινικών. Σχεδόν όλης της ελληνικής ιστορίας. Σχεδόν όλου του μαθήματος των Θρησκευτικών και άλλων «εθνοκεντρικών»! 

Υπενθυμίζεται ότι ο πρώην μαρξιστής, όπως αυτοχαρακτηριζόταν, υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς, στην ομιλία του στη Βουλή στις 11 Φεβρουαρίου 2015 χαρακτήρισε την αριστεία ως ρετσινιά. 

Στη συνέχεια, σε δηλώσεις του, εξήγησε ότι εννοούσε πως η απονομή αριστείας –μέσω της επιτυχίας σε εξετάσεις εισαγωγής σε ένα σχολείο – σε ένα μαθητή σε τόσο μικρή ηλικία, όπως τα 12 ή 13 του, μπορεί να μετατραπεί σε βαρύ φορτίο (σε πολλαπλά επίπεδα) στο οποίο ο αριστεύσας θα νιώθει ότι πρέπει να ανταποκρίνεται σε κάθε κρίσιμες εξετάσεις στη μετέπειτα ζωή του. Σημειώνεται ότι λίγους μήνες αργότερα, το Μάϊο του 2015 ομολόγησε ότι ήταν λάθος του ο χαρακτηρισμός της αριστείας ως ρετσινιάς. 

Ρετσινολόγοι 

Πάντως, σε πείσμα όλων αυτών «βιωμάτων», στoν χαιρετισμό του πριν από λίγο καιρό κατά τη συνάντησή του με τους Ολυμπιονίκες Έλληνες αθλητές, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος εξήρε την αριστεία. Και ράπισε εμμέσως πλην σαφώς όλους τους «ρετσινολόγους». Όλους εκείνους που θεωρούν τις άριστες επιδόσεις ως «βαρύ φορτίο” (σε πολλαπλά επίπεδα). “Φορτίο” στο οποίο ο αριστεύσας θα νιώθει ότι πρέπει να ανταποκρίνεται σε κάθε κρίσιμες εξετάσεις στη μετέπειτα ζωή του». 

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας υπενθύμισε τα ακόλουθα μισητά «εθνοκεντρικά» (Ιλιάς Ζ 208): «Είσθε η ζωντανή έκφραση της Αριστείας γι” αυτό που πετύχατε». Προσθέτοντας ότι «πριν απ΄ όλα είμαστε υπερήφανοι για εσάς γιατί με το ήθος σας και τις επιδόσεις σας αποδείξατε ότι εσείς, οι Αθλητές της Ελλάδας, εκφράζετε όσο κανένας άλλος το Ολυμπιακό Πνεύμα που κατάγεται ευθέως από το Αρχαιοελληνικό Πνεύμα και συνδυάσατε υπέροχα το «ευ αγωνίζεσθαι» και το «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων». 

Το ξόρκι της αριστείας 

Όμως, οι ρίζες αυτής της εμμονής για το ξόρκισμα της αριστείας είναι βαθιές και παλιές. Αναζητούνται στις επίμονες προσπάθειες για κατάργηση της βαθμολογίας και αξιολόγησης. Και θεωρούνταν ως εισαγωγή του σοσιαλιστικού ιδεώδους στο σχολείο. Ως …προστασία του παιδιού από την… καπιταλιστική αγριότητα! Και ως εξασφάλιση μιας όασης δημιουργικής συμμετοχής στο μη… καταναγκαστικό σχολείο. Η σχετική ανακοίνωσή της η ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος το 1988 σημείωνε. 

“Το σχολείο αντιμετωπίζεται ως εξεταστικό κέντρο. Και όλες οι εξαγγελλόμενες ρυθμίσεις διαιωνίζουν το ρόλο του. Παραμένει η αντιπαιδαγωγική βαθμολογική αξιολόγηση, επανέρχεται η αντίληψη του “μαθητή – κουμπούρα” στο δημοτικό. Δεν αναζητούνται εναλλακτικές μορφές ελέγχου της γνώσης, αλλά προκρίνεται η εντατικοποίηση των εξετάσεων (π.χ. εξετάσεις τον Φεβρουάριο). Όπως συνέβη και με παλαιότερες υπουργικές εξαγγελίες, το σχολείο θα συνεχίσει να βουλιάζει στην υποβάθμισή του. Στα χέρια των εκπαιδευτικών, των μαθητών και όλων των πολιτών που ενδιαφέρονται για μια ουσιαστική μόρφωση σ” ένα νέο αντιαυταρχικό σχολείο, είναι ο αγώνας για την κατάργηση του νόμου 1566 και την απόκρουση των επιπλέον αυταρχικών ρυθμίσεων”. 

Η δικαίωση της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος 

Πλήρης, λοιπόν, «δικαίωση» της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και των στελεχών της, σημερινών μελών της κυβέρνησης και, φυσικά, όλων εκείνων, οι οποίοι ήδη από τις αρχές του εικοστού αιώνα επεδίωκαν να επιβάλουν την «ιστορική ανορθογραφία» ή το… λατινικό αλφάβητο. Όλοι αυτοί «έβλεπαν» και «βλέπουν» να επιτυγχάνονται οι στόχοι τους ήδη από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960. Στη συνέχεια από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με τις γνωστές «ιδέες» για ολοκλήρωση της «εκπεδεφτικής» μεταρρύθμισης, που οδήγησαν στην ολοκληρωτική αποχαύνωση της ελληνικής παιδείας. 

Υπενθυμίζεται ότι οι αριστερομαρξιστικές επιθέσεις στην ελληνική παιδεία άρχισαν από μερικούς πρωτοπόρους ολετήρες της. Οι οποίοι, όπως με στοιχεία καταδεικνύεται, είναι ακόμη εν δόξη και τιμή. Ή κοσμούν τα γραφεία συλλόγων Ελλήνων εκπαιδευτικών. Οι προσπάθειές τους για την εισαγωγή του αριστερομαρξιστικού «ιδεώδους» στην ελληνική εκπαίδευση άρχισαν το 1914. 

Το λατινικό αλφάβητο (Greekglish) 

Τότε ιδρύθηκε ο “Εκπαιδευτικός Σύνδεσμος”, με την «πρωτοβουλία μιας εκ των κορυφαίων», όπως χαρακτηριζόταν πριν από μερικά χρόνια από την Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευση (ΟΛΜΕ) «εκπαιδευτικών μορφών, του Δ. Γληνού, πρώτου γενικού γραμματέα του συνδέσμου». 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μερικά “ιστορικά εκπαιδευτικά ρεύματα”, τα οποία ισοπέδωσαν την ελληνική γλώσσα. Με αυτά αλώθηκε η ελληνική γλώσσα. Κι ένας από τους πορθητές και ολετήρες της ελληνικής γλώσσας, της καθαρόαιμης ελληνικής γλώσσας, ήταν και ο Δ. Γληνός. Αυτός θεωρούσε ως καλύτερη λύση να χρησιμοποιηθεί στην ελληνική γλώσσα το… λατινικό αλφάβητο! Αυτό προκύπτει από άρθρο του Δ. Γληνού στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, φύλλο 3, 1930, το οποίο χαρακτήριζε το «εκπαιδευτικό σύστημα ως καθυστερημένο που χρειάζεται ριζική αναδιοργάνωση…» 

https://new-deal.gr/%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/?fbclid=IwAR3RuxoZ00-ESpWoZhOkMyyUpmifUPLhm3Nbe5nseCWOCfijYKMbgjiM3Nw

Ένα σχόλιο από το Διαδίκτυο: https://www.facebook.com/virginia.anagnostou.77

Ο χώρος της εκπαίδευσης έχει αλωθεί από το καρκίνωμα του συριζο-ανταρσυα. Μέσα στο σχολείο ένα μεγάλο τμήμα των καθηγητών βαφτίζει την τεμπελιά τους και την ανυπαρξία τους, αριστερή, προοδευτική ιδεολογία και το απόγευμα στα ιδιαίτερα χτυπάνε καπιταλιστικές τιμές.

Άρση της μονιμότητας, αξιολόγηση καθηγητών και μαθητών μέσω τύπου πανελλαδικών σε εξετάσεις από το δημοτικό στο γυμνάσιο, από το γυμνάσιο στο λύκειο.

Στο πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη πριν λίγες μέρες, μου έλεγε μεταπτυχιακός φοιτητής στο διεθνές δίκαιο, ότι εξετάζονται καθημερινά με κατάλογο. Φωνάζει ο καθηγητής ονόματα και παρουσιάζονται για να απαντήσουν στις ερωτήσεις του καθηγητή και των συμφοιτητών τους.

Εμείς αφήσαμε τους τεμπέληδες, ηλίθιους, αμόρφωτους να δημιουργήσουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της συντεχνίας των καθηγητών και δασκάλων.

 

 

Αφιέρωμα: Παιδεία-Εκπαίδευση (11)

13 στοιχεία της ιδεολογικής επίθεσης 

στην Εκπαίδευση

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΣΤΑΝΑΣ 28/04/2015

(Είναι καθηγητής στην Μέση Εκπαίδευση. Προέρχεται από τον ευρύτερο χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς, είναι ευρωπαϊστής και φανατικός υπέρμαχος των συνεργασιών. Αρθρογραφεί συχνά σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ είναι γνωστός και λόγω του μπλογκ του, «Μη Μαδάς τη Μαργαρίτα»).

Αν υπάρχει μια κόκκινη κλωστή που διαπερνάει όλες τις αλλαγές που πρόλαβε να κάνει η παρούσα κυβέρνηση (Σύριζα) στα της Παιδείας Θέματα είναι αυτή της καταστροφής. Ο νομοθέτης θέλει να ακυρώσει την όποια εκπαιδευτική διαδικασία. Δεν θέλει να κάνει απλώς μεταρρυθμίσεις σύμφωνα με την δική του πολιτική άποψη. Αναζητά τις ανοιχτές πληγές του εκπαιδευτικού μας συστήματος και χώνει το ιδεολογικό μαχαίρι, ώστε να το ξεκάνει. Σε κάθε πολιτικό σύστημα, σε κάθε πολιτισμένη χώρα, σε κάθε φάση της νεωτερικής εποχής η εκπαίδευση θέτει στόχους, αξιολογεί το αποτέλεσμα, συνομιλεί με το παραγωγικό μοντέλο, επικοινωνεί με τον υπόλοιπο κόσμο. Η κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι προϊόν ευρύτερης διαβούλευσης και αναζητά πλατιές και βαθιές συναινέσεις. 

Οι πρόσφατες προσπάθειες αλλαγής απλά στοχεύουν στην απορρύθμιση. Με σχέδιο και ιδεολογική ταυτότητα και εμμονή. Γι’ αυτό και γίνονται στα κλεφτά. Αποτελούν ένα είδος σοκ, την επιστημολογική τομή (που έλεγε και ο Αλτουσέρ) που θα σπάσει το ιδεολογικό συνεχές και θα συνεγείρει τα κοινωνικά υποκείμενα ώστε να αρνηθούν τη δομή της υπακοής βασικό στοιχείο της Εκπαίδευσης ως Ιδεολογικού Μηχανισμού του Κράτους. Σύμφωνα με τη θεωρία των ΙΜΚ η ηγεμονεύσουσα ιδεολογία μεταγγίζεται στους νέους μέσω της εκπαίδευσης και διαμορφώνει σκλάβους. Η Αστική Παιδεία και τα μυθεύματα της πρέπει να υπονομευθεί μιας και αναπαράγει την ιδεολογία του αστισμού και συντηρεί τις ταξικές διαφορές. Οι αξίες της Παραγωγής, της Αγοράς, της τεχνοκρατίας, της βασικής έρευνας, της αυταξίας της γνώσης, πρέπει σταδιακά να απονομιμοποιηθούν και εντέλει να λειώσουν μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης. 

Πάνω σε αυτές τις αρχές στηρίζεται και ο νομοθέτης για να αρχίσει δειλά την αποδόμηση της ήδη προβληματικής ελληνικής εκπαίδευσης. Γι’ αυτό και δεν προτείνει τίποτα δικό του, τίποτα καινούργιο. Απλώς κάνει κριτική στις όποιες μεταρρυθμίσεις έγιναν τα τελευταία τέσσερα χρόνια, επαναφέροντας το παλιό που δοκιμάστηκε επί 30 χρόνια και απέτυχε. 

Ας δούμε τις σημαντικότερες αλλαγές στην Ανώτατη και τη Μέση Εκπαίδευση και ας ψηλαφίσουμε το ιδεολογικό πρόσημο που αυτές φέρουν. Είναι σαφές ότι η Παιδεία δέχεται Ιδεολογική Επίθεση. 

Ανώτατη εκπαίδευση 

1. «Αιώνιοι φοιτητές» 

Η επαναφορά των «αιώνιων φοιτητών» και η δυνατότητα διακοπής των σπουδών για όσο διάστημα και όποτε ο καθένας επιθυμεί, μετατρέπει τη φοίτηση σε χαλαρή και αποσπασματική. Η εξουσία ωθεί το φοιτητή στο να μην παίρνει στα σοβαρά τις σπουδές του και να μη σέβεται την προσπάθεια που κάνει η πολιτεία αλλά και η οικογένειά του προκειμένου αυτός να αποκτήσει πανεπιστημιακά εφόδια. Μέσω αυτής της παρελκυστικής τακτικής, ο φοιτητής αποκόπτεται από το αντικείμενο, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις επιστημονικές ή εκπαιδευτικές εξελίξεις, χάνει την επαφή και στο τέλος διακόπτει για πάντα. Μέχρι τότε έχει προσπαθήσει να παπαγαλίσει, να αντιγράψει ή έχει ζητήσει επιείκεια, μπας και σώσει την παρτίδα. Εκ των 139.175 λιμναζόντων στα ΑΕΙ και 39.283 στα ΑΤΕΙ μόνο οι 10.167 και οι 13.359 αντιστοίχως έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον τα δύο τελευταία χρόνια για τις σπουδές τους συμμετέχοντας σε κάποια εξέταση. 

Συνεπώς, η επαναφορά του δικαιώματος της αιωνιότητας «διαφθείρει» και οδηγεί μαθηματικά σε λιγότερους άξιους πτυχιούχους. Οι λιμνάζοντες όμως είναι μια καλή δεξαμενή υποψηφίων αγωνιστών. 

2. Κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας 

Η ηλεκτρονική ψηφοφορία κατηγορήθηκε για τεχνοφασιμό, ακριβώς επειδή έδινε τη δυνατότητα σε όλα τα μέλη του ΔΕΠ να εκλέξουν δημοκρατικά τα όργανα διοίκησης των πανεπιστημίων απ’ όπου και αν βρίσκονταν ενώ ταυτόχρονα εμπόδιζε τους «αντιφρονούντες» να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα. Η κατάργηση δίνει το δικαίωμα σε ισχνές μειοψηφίες να ελέγχουν τα όργανα στο μέτρο που πολλοί πανεπιστημιακοί δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν στις συνελεύσεις. Τους επιτρέπει να εκφοβίζουν όποιους δεν γουστάρουν και να τους εμποδίζουν την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Ενίοτε να παίρνουν και την κάλπη. Αυτά δεν είναι υποθέσεις, είναι γεγονότα που έζησαν τα ΑΕΙ τα τελευταία 30 χρόνια. 

Ο νομοθέτης φαίνεται ότι δεν επιθυμεί τη μαζική συμμετοχή των καθηγητών στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των καλύτερων στη διοίκηση των Ιδρυμάτων. Ίσως γιατί οι χειρότεροι και κομματικά εξαρτώμενοι είναι πιο εύκολο να τα καταστρέψουν. 

3. Η επαναφορά διοικητικών και φοιτητών στις εκλογές των οργάνων Διοίκησης 

Φαίνεται ως δημοκρατικό μέτρο αλλά δεν είναι. Είναι μέτρο υπονόμευσης των θεσμών. Ειδικά όταν η ψήφος τους έχει σημαντικό βάρος στην εκλογή των Πρυτανικών Αρχών. Φοιτητικές παρατάξεις και συνδικάτα διοικητικών συναλλάσσονται με τους υποψηφίους για την ικανοποίηση των συντεχνιακών τους αιτημάτων. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις, κακέκτυπα του πολιτικού συστήματος, διεκδικούν διευκολύνσεις και προνόμια, ανοχή στις καταλήψεις, πρόσθετες εξεταστικές περιόδους, ευκολότερο πτυχίο. Αντί ο παιδαγωγός να «άγει τους παίδας» άγεται από αυτούς. Τελείως λογικό για τα ελληνικά δεδομένα αλλά καταστρεπτικό για την ποιότητα των σπουδών και την αξιοπιστία των εκδιδόμενων τίτλων. 

Το πανεπιστήμιο είναι ιδανικός χώρος για να στρατολογηθεί η ελίτ της ελληνικής κομματοκρατίας. Παρέχει συνθήκες εργαστηρίου, όπου λίγες δεκάδες ακτιβιστές μπορούν να επηρεάσουν την καθημερινότητα χιλιάδων, να φορέσουν ιδεολογικό μανδύα και να προσποιηθούν ότι εκφράζουν κάποιο κοινωνικό κίνημα προωθώντας τα συμφέροντα μειοψηφιών. Έναν τέτοιο μανδύα φορά και ο νομοθέτης. 

4. Κατάργηση των Συμβουλίων Διοίκησης 

Τα Συμβούλια Διοίκησης εξασφάλιζαν το δημοκρατικό αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ και λειτουργούν σε τουλάχιστον 800 ΑΕΙ της Ευρώπης. Κυρίως επόπτευαν τις πρυτανικές αρχές, πράγμα που δεν μπορούσε να κάνει η Σύγκλητος λόγω του μεγάλου μεγέθους, της μη εξειδίκευσης και της εξάρτησής από τις πρυτανικές αρχές. Το σημαντικότερο, επέλεγαν εξωτερικά μέλη, ξένους και Έλληνες της διασποράς, πανεπιστημιακούς διεθνούς φήμης που ήρθαν ανιδιοτελώς να βοηθήσουν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού πανεπιστημίου. Αυτούς κυρίως στοχεύει η απορρύθμιση. Γιατί συνέδεαν τα ελληνικά ΑΕΙ με τον υπόλοιπο κόσμο, έφερναν τις διεθνείς πρακτικές και καινοτομίες στα καθ’ ημάς, έδιναν ένα δυτικό αέρα στη χειμαζόμενη πολιτιστικά και επιστημονικά Ελλάδα. 

Η κλειστότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι ο στόχος του νομοθέτη. Έτσι θα μπορούμε να τρώμε τις σάρκες μας αναπαράγοντας την εθνική μας μοναξιά, μέχρι την ολοκληρωτική ανατροπή του συστήματος. Την ολοκληρωτική καταστροφή. 

5. Κατάργηση αγγλόφωνων τμημάτων 

Τα προπτυχιακά Αγγλόφωνα τμήματα (κλασικές σπουδές και διοίκηση τουριστικών) που ιδρύθηκαν το 2014 με απόφαση του υπουργού Λοβέρδου είναι αυτοχρηματοδοτούμενα και έμελλε να προσελκύσουν φοιτητές από την Αυστραλία, την Κίνα, τη Ρωσία, τον Καναδά και τη Μέση Ανατολή. Θα λειτουργούσαν ως πρεσβευτές του ελληνικού πολιτισμού. Εδώ ο νομοθέτης κλείνει την πόρτα στους ξένους φοιτητές που θα ήθελαν να σπουδάσουν στην Ελλάδα και φυσικά και στα χρήματά τους. Προφανώς γιατί θεωρεί ότι τα αγγλόφωνα τμήματα είναι προανάκρουσμα της ίδρυσης ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Αλλά και γιατί η λειτουργία τους, εκ των πραγμάτων σύγχρονη και αξιόπιστη, θα αποτελέσει αλλαγή παραδείγματος. Η παρουσία ξένων φοιτητών θα προκαλέσει συγκρίσεις, θα συμβάλει στην επικοινωνία με τον «έξω κόσμο», θα λειτουργήσει ευεργετικά για τον πολιτισμό μας. 

Η απομόνωση είναι και εδώ η επιδίωξη του νομοθέτη. Μόνο που η απομόνωση από τον πολιτισμένο κόσμο προωθεί τον ήδη αναπτυγμένο αυτισμό μας, άρα και την αυτοκαταστροφή. 

6. Αξιοποίηση της Περιουσίας των ΑΕΙ 

Καταργείται η πρόβλεψη του νόμου 4009/2011 για ένα ΝΠΙΔ με επαγγελματική διοίκηση που θα αξιοποιεί την περιουσία των Ιδρυμάτων. Η χρηματοδότηση των ΑΕΙ μέσω της εξασφάλισης πόρων με δικά τους μέσα, με διαφανή και μη πελατειακό τρόπο προφανώς και θα ενίσχυε την εκπαιδευτική αποστολή τους. 

Σύμφωνα με την ιδεολογία του νομοθέτη κάτι τέτοιο οδηγεί δήθεν στο πανεπιστήμιο της αγοράς. Απλά οδηγεί σε ένα σύγχρονο και καλύτερα εξοπλισμένο Ίδρυμα και αυτό θα ενισχύει το ρόλο του ως Ιδεολογικό Μηχανισμό του Αστικού κράτους. Προφανώς και πρέπει να εμποδιστεί. 

7. Πανεπιστημιακό Άσυλο 

Το πανεπιστημιακό άσυλο μένει ως έχει στον προηγούμενο νόμο. Όπως όμως έδειξαν τα γεγονότα με την κατάληψη των κεντρικών του ΕΚΠΑ, η προστασία του είναι αποκλειστικά θέμα της Αστυνομίας η οποία είναι ελεγχόμενη από την κεντρική διοίκηση και ως εκ τούτου ρυθμίζεται από την ιδεολογία και την πολιτική βούληση των εκάστοτε κυβερνώντων. Ούτως ή άλλως ο όρος δεν αντιπροσωπεύει απολύτως τίποτα. 

Αν οι καταλήψεις (γιατί αυτές συνιστούν σήμερα παραβίαση του ασύλου) προάγουν τους ταξικούς αγώνες και εμποδίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία είναι ευπρόσδεκτες και προστατεύονται. 

Μέση Εκπαίδευση 

8. Επιλογή διευθυντών σχολικών μονάδων 

Η «καινοτομία» εδώ είναι η συμμετοχή του Συλλόγου των καθηγητών του σχολείου κατά 33% στη μοριοδότηση του υποψηφίου διευθυντή. Μαζί και με την προϋπηρεσία, που θα την έχουν όλοι, ο Σύλλογος βγάζουν τον διευθυντή. Με αυτόν τον τρόπο ο νέος διευθυντής είναι ένας παλιός καθηγητής που ξέρει πρόσωπα και πράγματα, κυρίως πρόσωπα. Ο υποψήφιος δεν εξετάζεται σε γνώσεις διοικητικής νομοθεσίας. Προφανώς γιατί του επιφυλάσσουν το ρόλο του διεκπεραιωτή των κυβερνητικών ντιρεκτίβων. Τα αντικειμενικά κριτήρια υποβαθμίζονται και η συνέντευξη καταργείται. Φυσικά και η τελευταία αποτελούσε, διαχρονικά, αντικείμενο διακομματικής συναλλαγής. Αλλά θα μπορούσε η επιλογή να γίνεται από κάποια ανεξάρτητη αρχή ή από κάποια επιστημονική επιτροπή και όχι από τα ΠΥΣΔΕ. Η επιλογή στελεχών μεγάλων πολυεθνικών εταιριών στηρίζεται κυρίως στη συνέντευξη. Ο Σύλλογος δεν αποτελεί ενιαίο σώμα και δεν έχει τα επιστημονικά και κοινώς αποδεκτά μέσα για να κρίνει ορθά και σε όφελος του δημόσιου συμφέροντος. Θα κρίνει με βάση φιλίες, πολιτικές προτιμήσεις και ιδιοτέλειες. Είναι πρωτάκουστο οι δημόσιοι λειτουργοί να επιλέγουν τον προϊστάμενό τους. Με ποιο κύρος ο διευθυντής θα ελέγχει τους υφιστάμενους; 

Και εδώ ο στόχος του νομοθέτη είναι διαλυτικός. Ένα σχολείο που ο κάθε δάσκαλος κάνει ότι θέλει και ο διευθυντής δεν έχει κανένα θεσμικό κύρος, είναι ένα χειρότερο σχολείο. Αν αυτό συνδυαστεί με την κατάργηση της αξιολόγησης οδηγούμεθα σε ένα σχολείο χωρίς πραγματική ιεραρχία και ατομική ευθύνη. 

9. Αξιολόγηση διδασκόντων και δομών 

Η κατάργηση κάθε εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης είναι αυτονόητη στο μέτρο που αποτέλεσε αιχμή της αντιπολιτευτικής δράσης του κυβερνώντος κόμματος τα προηγούμενα χρόνια. Όμως, η αξιολόγηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι διεθνής πρακτική και έχει κριθεί απαραίτητη για τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Είναι γνωστό ότι το μόνο που δεν συζητείται στα ελληνικά δημόσια σχολεία είναι η ποιότητα της διδασκαλίας και των δομών του συστήματος. Ποτέ μα ποτέ δεν επιχειρούνται έρευνες, απολογισμοί, κρίσεις και διορθώσεις. Γι αυτό εξάλλου γιγαντώνεται η εξωσχολική εκπαίδευση. 

Ο νομοθέτης δεν θέλει ένα σχολείο αυτογνωσίας, ετεροπαρατήρησης και αυτοβελτίωσης. Δεν θέλει να μετρήσει και να ρυθμίσει με τρόπο επιστημονικό. Τα αφήνει όλα στον πατριωτισμό των διδασκόντων, στην εκ των ενόντων δράση, στην πατέντα. Επιδιώκει απλά τον γρηγορότερο μαρασμό της ήδη αναιμικής Μέσης Εκπαίδευσης. 

10. Παράταση του σχολικού έτους λόγω καταλήψεων 

Το κυβερνών κόμμα αλλά και η συνδικαλιστική νομενκλατούρα στήριξαν ανέχτηκαν ή και καθοδήγησαν στο παρελθόν τις εποχιακές καταλήψεις των σχολείων από ισχνές μειοψηφίες μαθητών που συνήθως ήθελαν τις φθινοπωρινές διακοπές τους. Το μόνο που θα μπορούσε να αναχαιτίσει αυτή τη μάστιγα ήταν η υπόθεση της παράτασης της σχολικής χρονιάς, μέσο όχι τιμωρητικό, αλλά απλά αναγκαίο για την σωστή ολοκλήρωση της διδασκόμενης ύλης. Η αναπλήρωση μέσω των μονοήμερων αργιών ή των σχολικών εκδρομών που εφαρμόστηκε τα προηγούμενα χρόνια απεδείχθη φενάκη. Η συρρίκνωση του πραγματικού διδακτικού χρόνου (κάτω από 160 μέρες το χρόνο) είναι η βασική αιτία της αδυναμίας του σχολείου να εκτελέσει το πρόγραμμά του. 

Ο νομοθέτης όμως ενδιαφέρεται για λιγότερο σχολείο και περισσότερη δήθεν επανάσταση. Αντικειμενικά προτρέπει σε καταλήψεις. Ούτως ή άλλως η Παιδεία μέσα στα Λύκεια έχει εδώ και χρόνια, υποβαθμιστεί δραματικά. Καταλήψεις χωρίς συνέπειες, απλά κάνουν τη ζωή όλων, μαθητών και καθηγητών, πιο άνετη. 

11. Κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων 

Η επιλογή των θεμάτων των ενδοσχολικών εξετάσεων των Λυκείων μέσω της τυχαίας κλήρωσης από Τράπεζα Θεμάτων είχε στόχο να κάνει το Λύκειο στοιχειωδώς αξιόπιστο. Να αναγκάζει τον δάσκαλο να ολοκληρώνει την ύλη και το μαθητή να μελετά όλα τα μαθήματα, αφού έχανε τη δυνατότητα να γράφει σχεδόν επί γνωστών θεμάτων. Να θέτει κοινά κριτήρια για το επίπεδο των γνώσεων που απέκτησε ο κάθε μαθητής στο τέλος της χρονιάς, σε κάθε μάθημα. Άλλος σκοπός ήταν να εισαγάγει τη συμμετοχή του βαθμού του Λυκείου στην επιλογή των νέων φοιτητών. Πέρα από ένα δώρο στους συνδικαλιστές και στους διδάσκοντες, η ακύρωση της Τράπεζας και η επαναφορά των κανόνων βαθμολογίας στο παλιό αστείο μοντέλο αποτελούν στοιχεία ιδεολογικής επίθεσης. 

Αν υπήρχε πιθανότητα κάποιοι να διαβάσουν και να μάθουν κάτι από τα διδασκόμενα αντικείμενα, αυτή εξανεμίζεται. Το Λύκειο εξαφανίζεται από σχολική μονάδα και μετατρέπεται σε έναν τυπικό προθάλαμο των ΑΕΙ, όπως ήταν παλιά. Τι απομένει; Τα Φροντιστήρια να πάρουν όλη την ευθύνη πάνω τους. Αμ δε. 

12. Ιδιωτικά σχολεία και Φροντιστήρια 

Μοιάζει να ρώτησαν «πού γίνεται σωστή σχολική δουλειά» και να πήραν την απάντηση «στα Ιδιωτικά και τα Φροντιστήρια». «Γιατί;» ρώτησαν και πάλι. «Διότι τα μεν Ιδιωτικά κάνουν ενισχυτική διδασκαλία στους μαθητές τους μετά τις 2 μ.μ. και τα Φροντιστήρια λειτουργούν μέσα στις διακοπές, τις αργίες και τις Κυριακές. Το αποτέλεσμα είναι να απαγορευτούν τέτοιες κακές δραστηριότητες. Δεν εξετάζουμε τον αυταρχισμό μιας τέτοιας δράσης πάνω σε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ούτε και το αδύνατον εφαρμογής του νόμου. Εξετάζουμε την ιδεολογική πρόθεση. Αν τα Φροντιστήρια και τα Ιδιωτικά κάνουν καλή δουλειά, δηλαδή εκπαιδεύουν σωστά, πρέπει να εμποδιστούν με κάθε τρόπο. Ακόμα και με αστείες παρεμβάσεις. 

Ο νομοθέτης εδώ λειτουργεί συμβολικά. Επιτίθεται στο αναγκαίο κακό της ιδιωτικής εκπαίδευσης, αλλά και στην επάρκειά της. Είναι σα να μας λέει «δεν θα αφήσω κανέναν να κοινωνεί των αστικών γνώσεων». 

13. Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία 

Έχει γίνει πολλή συζήτηση για την κατάργηση των ΠΠΣ. Σχολεία σχεδόν χιτλερικής εμπνεύσεως, σχολεία ρετσινιάς κλπ. Διαχωρίστηκαν τα πειραματικά από τα 4-5 Πρότυπα, δεν έγιναν όμως ακόμα θεσμικές επεμβάσεις στη λειτουργία τους. Μόνο οι διευθυντές τους θα εκλέγονται όπως και των άλλων σχολείων. Ίσως για το διεθνή σάλο που ξεσήκωσε η διατύπωση των προθέσεων. Όμως καταργήθηκε η επιλογή των μαθητών τους μέσω εξετάσεων. ΄Επανήλθε η αναξιόπιστη κλήρωση. Οι εξετάσεις αποτελούσαν ένα συμβόλαιο μεταξύ μαθητών και σχολείου για την επίπονη και συναρπαστική διαδικασία που θα ακολουθούσε. Ο μαθητής που επέλεξε να διαβάσει, να κοπιάσει, να διαγωνιστεί για να εισέλθει στο Πρότυπο σχολείο είναι και αυτός που θα τιμήσει την επιτυχία του. Θα αγαπήσει το σχολείο του και θα αφεθεί συνεργαζόμενος στα έμπειρα χέρια και μυαλά των δασκάλων του. Δεν θα το κλείσει και δεν θα το χαλάσει. Θα το προφυλάξει, γιατί το θεωρεί δικό του, αφού αγωνίστηκε για να το κατακτήσει και θα βοηθήσει το δάσκαλο να εφαρμόσει ότι πιο καινοτόμο υπάρχει για τη μόρφωσή του. Να πειραματιστεί και να μετρήσει προς όφελος αυτού και όλης της κοινωνίας. 

Για το νομοθέτη θα γίνει υποχείριο και ενεργούμενο της αστικής τάξης μιας και αυτή θα καρπωθεί εν τέλει την προκοπή του. Ο νομοθέτης δεν θέλει ποιοτική συμμετοχική, δημοκρατική εκπαίδευση που βελτιώνει τη θέση των παιδιών της εργατικής τάξης. Γιατί έτσι ενσωματώνονται στο σύστημα. Προτιμά τον εξισωτισμό προς τα κάτω, την πολιτιστική εξαθλίωση, παλιά σταλινική μέθοδο ποδηγέτησης των μαζών. 

Η εκπαιδευτική κοινότητα έχει καθήκον να αντιδράσει στην ιδεολογική επίθεση που δέχεται η Παιδεία μας.

https://www.athensvoice.gr/politics/95334_13-stoiheia-tis-ideologikis-epithesis-stin-ekpaideysi