Θέλουμε Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας;

Γεώργιος Π. Μαλούχος      28 Ιουλίου 2019

Η συζήτηση για τη θεσμοθέτηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας μοιάζει με την παλίρροια: έρχεται και φεύγει κατά περιόδους, ιδίως προεκλογικές, έχοντας παρελάσει μέχρι σήμερα από πλήθος προγράμματα κομμάτων και εξαγγελίες υποψηφίων πρωθυπουργών. Ομως, με έναν μαγικό τρόπο, Συμβούλιο τελικά, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν προκύπτει. Οχι μαγικό: υπάρχουν λόγοι γι’ αυτό.

Ενας κύριος λόγος είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις το Συμβούλιο τορπιλίζεται ευθύς αμέσως μετά τον σχηματισμό κυβερνήσεων. Μόλις ορκίζονται οι δύο κύριοι συναρμόδιοι υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας, έχει συμβεί να πλευροκοπούν μέχρι θανάτου τέτοια σχέδια. Δεν έχουν καμία διάθεση να φυτρώσει μες τα πόδια τους ένας τέτοιος θεσμός που θα βάλει στην αρένα έναν άσχετο παίκτη τον οποίο δεν θα ξέρουν τι να τον κάνουν. Οι επικεφαλής των εν λόγω υπουργείων έχουν ενίοτε αρκετή δουλειά να… υπονομεύουν ο ένας τα πρωτεία του άλλου. Πού να προλάβουν να υπονομεύουν και τον… σύμβουλο;

Αλλη μία αιτία που έχει παλιότερα στείλει στις καλένδες τέτοια σχέδια είναι ότι η θέσπιση αυτού του οργάνου απαιτεί, για να γίνει σοβαρά, βαθιές δομές και προετοιμασία που πολύ δύσκολα μπορούν να γίνουν από μία κυβέρνηση από το μηδέν. Οταν αναφερόμαστε σε ένα τέτοιο όργανο, αν το εννοούμε, δεν μιλάμε για μια γυαλιστερή επιγραφή σε μία πόρτα με επάνω της το όνομα ενός πρώην πολιτικού ή στρατιωτικού που παίρνει τον τίτλο από εύνοια με bonus αυτοκίνητο και γραμματεία. Μην ξεχνάμε: έχουμε και Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Είτε το έχουμε, είτε όχι, ένα και το αυτό…

Ενα Συμβούλιο απαιτεί δομές, αρμοδιότητες, ειδικούς επιστήμονες, διασύνδεση με τη διπλωματική υπηρεσία και τα επιτελεία, αυτόνομες διεθνείς σχέσεις και όχι μόνον. Είναι ένας θεσμός που πρέπει να είναι σε θέση να εξοπλίζει και να υποστηρίζει πολύ ουσιαστικά τον εκτελεστικό επικεφαλής μίας χώρας (στις ΗΠΑ ή την Τουρκία ο πρόεδρος, εδώ ο πρωθυπουργός), για να αποφασίζει επί τεχνικά πολύ σύνθετων διπλωματικών και στρατιωτικών ζητημάτων.

Και να μπορεί να μιλά εξ ονόματός του εντός και, κυρίως, εκτός. Αυτό μας οδηγεί σε μία άλλη μορφή παθογένειας, πολύ λιγότερο γνωστή στο ευρύ κοινό: έχει συμβεί, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, πρωθυπουργοί να μην θέλουν να ξέρουν. Να κρατούν τις «καυτές πατάτες», ιδίως σε ξαφνικές κρίσεις, μακριά τους. Και να βάζουν φίλτρα αποστασιοποίησης. Αυτό έχει γίνει ουκ ολίγες φορές τις τελευταίες δεκαετίες. Αν έχουν ένα οργανωμένο τέτοιο Συμβούλιο χάνουν το… πλεονέκτημα. Κάτι που, φυσικά, το αντιλαμβάνονται αφού αναλάβουν.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ρητορικό αλλά απολύτως πραγματικό: Θέλουμε στ’ αλήθεια Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας; Το τι θα κάνει η νυν κυβέρνηση που (και αυτή) το εξήγγειλε, δεν είναι ακόμα σαφές. Όμως όπως φαίνεται προτίθεται απλώς να βαφτίσει σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας κάποιον, πιθανότατα απόστρατο, που θα αναλάβει ουσιαστικά καθήκοντα γραμματέα του ΚΥΣΕΑ. Ως εκεί. Κάτι τέτοιο, ασφαλώς και δεν θα συνιστά Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Κι αν είναι να επιλεγεί μία τέτοια «λύση», θα είναι δείγμα σοβαρότητας απλώς, τελικά, να ξεχαστεί το θέμα. Και να μην αλλάξει τίποτα.

https://www.in.gr/2019/07/28/apopsi/theloume-symvoulio-ethnikis-asfaleias/?fbclid=IwAR1SXgjz38Waf9W8wTt5FTg9zMySTlvwb_jMmfW5GD4rPRLSLZhBFOjjo1A

Είναι η Ελλάδα ανεξάρτητη;

Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί στάθηκε το άρθρο ενός αξιόλογου δημοσιογράφου (από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει) του Γεώργιου Π. Μαλούχου, που διάβασα στο in.gr πριν λίγες μέρες, με τίτλο «Η ελληνική νομαρχία», όπου μεταξύ άλλων γράφει τα εξής:

«…Το ελληνικό πολίτευμα είναι επί της ουσίας πρωθυπουργοκεντρικό. Από αυτή την άποψη, η ενίσχυση του γραφείου του Πρωθυπουργού με τον τρόπο που τώρα γίνεται και η θεσμοθέτηση της δυνατότητάς του να παρακολουθεί στενά το κυβερνητικό έργο, ανταποκρίνεται όχι μόνο στην ουσία του πολιτεύματος, αλλά, το κυριότερο, σε πραγματικές ανάγκες. Και ακριβώς επειδή οι μεταβολές που έγιναν μέσα σε λίγες ημέρες έχουν ουσία και συνεκτικότητα, είναι περίπου βέβαιο ότι δεν πρόκειται να αμφισβητηθούν στο ορατό μέλλον από επόμενους πρωθυπουργούς.

Είναι αυτά αρκετά; Αποτελούν πανάκεια; Θα «σώσουν» την Ελλάδα; Και στα τρία ερωτήματα, η απάντηση είναι απολύτως αρνητική. Η χώρα παραμένει πτωχευμένη και υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Οι στόχοι που είναι υποχρεωμένη να πετύχει και βραχυπρόθεσμα και σε βάθος χρόνου στραγγαλίζουν τις ελπίδες για το «πέταγμα» που έχει τόσο ανάγκη. Εξίσου και το χρέος. Η Ελλάδα, είτε το ομολογούμε είτε όχι, είναι νομαρχία.

Δυστυχώς, αυτή η ελληνική νομαρχία ουδεμία σχέση έχει με εκείνη του «Ανωνύμου του Ελληνος» που τυπώθηκε στην Ιταλία το 1806. Είναι νομαρχία με τη σύγχρονη έννοια του όρου, στην οποία οι ουσιαστικές αποφάσεις λαμβάνονται εκτός, με τελείως άλλα κριτήρια. Ο Ρέγκλινγκ το επιβεβαίωσε εκ νέου μόλις προχθές: «Κάντε ό,τι θέλετε» είπε, αρκεί να μην πειράξετε τους στόχους, ιδίως τα πλεονάσματα. Μετάφραση; Ελάχιστα είναι αυτά που μπορούν να γίνουν…» (Οι επισημάνσεις δικές μου).

Ομολογώ ότι όχι μόνον εντυπωσιάστηκα από το ότι γράφτηκαν αυτά  σε ένα κατ’ εξοχήν συστημικό ΜΜΕ, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι επί τέλους αποκαλύπτεται η ωμή πραγματικότητα που χαρακτηρίζει την νεώτερη Ελλάδα και την οποία ελάχιστοι τολμούν να διαλαλήσουν, σε αντίθεση με όσους φενακίζονται από συνθήματα του τύπου «Η υπερήφανος και ισχυρά Ελλάς».

Η σκέψη μου πήγε, σχεδόν αυτόματα, στο βιβλίο ενός σπουδαίου διπλωμάτη, του αείμνηστου Μιχάλη Δούντα, ο οποίος είχε διατελέσει πρέσβυς της Ελλάδας στην Κύπρο τα κρίσιμα χρόνια  1974-1979, μόνιμος αντιπρόσωπος Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη, πρέσβυς στην Μόσχα, μαχητικός φίλος της Κύπρου, αμετάθετος ως προς τα δίκαια του Κυπριακού Λαού, αλλά και Φύλακας του Ελληνισμού. Ο Μιχάλης Δούντας είχε μάλιστα χαρακτηριστεί ως «ο ορκισμένος εχθρός των ενδοτικών». Ευτύχησε να δει το ΟΧΙ των Κυπρίων στο Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για το «Σχέδιο Ανάν». Δεν ευτύχησε όμως να προλάβει την κυκλοφορία του εξαιρετικού βιβλίου του με τίτλο «Είναι ανεξάρτητη η Ελλάς;», στον οποίο οφείλεται και ο τίτλος αυτού του κειμένου. Απεβίωσε στις 2 – 12 - 2006 σε ηλικία 74 ετών, λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει.

Μεταφέρω από το οπισθόφυλλο του εν λόγω έργου του το σχετικό απόσπασμα που αποτελεί ένα πολύ μικρό μέρος της σκέψης του:

«…Όσο πιο γρήγορα αφυπνισθούμε από βολικούς, παρηγορητικούς μύθους [. . .] που καλλιεργούνται από αδυναμίες της Ελλάδος, κομματικά συμφέροντα, αλλά και ξένες επιρροές, τόσο ταχύτερα θα διαμορφώσουμε ρεαλιστική πολιτική. Λαός και ηγεσία συνυπεύθυνοι των καλών και των κακών. Διότι ο λαός, με χαλαρωμένη κατά το πλείστον αίσθηση των αξιών, επιλέγει τους ηγέτες του σάρκα εκ της σαρκός του. Η πραγματικότητα, αδήριτη, μας αναγκάζει να οδεύομε σε μονόδρομο προς κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Σε έσχατη ανάλυση, δεν έχομε άλλη επιλογή από την αντίσταση. Αλίμονο στους λαούς που πιστεύουν ότι σε αναμέτρηση με επεκτατικούς, επιθετικούς γείτονες είναι χαμένοι από χέρι…».

Πού θέλω να καταλήξω: Εάν δεν συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα οι μέρες μας είναι μετρημένες διότι τα γεγονότα και οι εξελίξεις έρχονται καλπάζοντας. Και αυτή η σκληρή, τρομακτική πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έπαυσε να είναι ανεξάρτητη χώρα μετά την δολοφονία του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια το 1831, με ελαχιστότατες, σπάνιες εξαιρέσεις. Μετατράπηκε σε προτεκτοράτο των ξένων, οι οποίοι έπαιρναν τις αποφάσεις και οι εδώ τοποτηρητές τους πολιτικοί απλώς υπάκουαν.

Και τότε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ο απλός λαός, για να αλλάξουν τα πράγματα; Είναι μια εύλογη ερώτηση που έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε αυτές τις πικρές αλήθειες.

Η απάντηση είναι απλή: πριν απ’ όλα να αποδεχθούμε το γεγονός ότι η χώρα μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ. Στην συνέχεια να σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι κάποιος άλλος θα μας σώσει ή θα μας απελευθερώσει.

Βεβαίως υπάρχει και η άποψη ότι όλα έχουν τελειώσει και η αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτε. Συχνά και σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι σκέψεις περνούν από το μυαλό μας, αλλά αν το καλοσκεφτούμε τίποτε δεν τελείωσε, εφ’ όσον βέβαια επιθυμούμε να αγωνιστούμε για έναν σκοπό που θα είναι μια πραγματικά ελεύθερη πατρίδα. Είναι αποδεδειγμένο ότι αν υπάρξει μια ομάδα αποφασισμένων ατόμων με στόχους, εμπειρίες και γνώσεις του τι πρέπει να γίνει, πολλά μπορούν να αλλάξουν. Η παγκόσμια Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.

Μένει να διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε και εμείς…

ΔΕΕ      

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (32): Η έκθεση της ελληνικής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία των Σκοπίων

Στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής και στο ethnos.gr δημοσιεύθηκε το παρακάτω άρθρο από τον πρόεδρο της διαβόητης Επιτροπής του Κοτζιά που δημιουργήθηκε για να εξετάσει τα σχολικά εγχειρίδια των Σκοπίων. Για την "περίεργη" (για να το εκφράσουμε ευγενικά) αυτήν επιτροπή και το παρασκήνιο υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες εδώ:
https://ethnologic.blogspot.com/2018/10/blog-post_10.html

ΔΕΕ

Γράφει ο Σπυρίδων Σφέτας

Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας του ΑΠΘ, επικεφαλής διαπραγματευτής στην Επιτροπή για τα Σχολικά Εγχειρίδια

Η  άμισθη Επιτροπή για τα σχολικά εγχειρίδια , για τη οποία ακούστηκαν   τόσες ανυπόστατες συκοφαντίες, έδωσε με ακλόνητα επιχειρήματα  και μετά από μαραθώνιες  διενέξεις το σύγχρονο Μακεδονικό Αγώνα με τους ιστορικούς της γειτονικής χώρας.  

Επιτεύχθηκε συμφωνία για σημαντικά  θέματα που αφορούν την Ελλάδα, με γνώμονα πάντα  την επίκληση άρθρων της Συμφωνίας των Πρεσπών.
1) Έγινε αποδεκτό  μετά από διήμερη μάχη στα Σκόπια  ότι ως   Σλάβοι  δεν έχουν καμιά σχέση με τους  Αρχαίους Μακεδόνες, ότι  η  Αρχαία Μακεδονική  Ιστορία και ο πολιτισμός  ήταν τμήμα του αρχαίου   Ελληνικού Πολιτισμού που είχε επίδραση στον παγκόσμιο πολιτισμό,  ότι είναι ανάγκη να αναιρεθεί η  θέση  τους που παρουσιάζει  την  Αρχαία Μακεδονική ιδιαιτερότητα ως αντιτιθέμενη στον Ελληνισμό, ότι οι διαφορές εντοπίζονται στις πολιτικές δομές ( σταθερά μοναρχία στη Μακεδονία) . Επειδή η Συμφωνία προβλέπει ότι κάθε αλλαγή  πρέπει να στηρίζεται σε πηγές (evidence), η Επιτροπή   συγκέντρωσε όλα τα σχετικά χωρία από τους Αρχαίους συγγραφείς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη, Ισοκράτη, Πολύβιο, ακόμα και τους Φιλιππικούς του Δημοσθένη, ερμηνευόμενους  στο ανάλογο πολιτικό πλαίσιο της εποχής ) και τα υπέβαλε με τις αναλυτικές της παρατηρήσεις  και σε αγγλική ή γαλλική  μετάφραση. 

Η ελληνική επιτροπή δεν είδε αρνητικά την πρόταση  της άλλης πλευράς να ληφθεί υπόψη ότι ένα   μέρος της  σημερινής Βόρειας Μακεδονίας ανήκε στην ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας.

2) Για τη Ρωμαϊκή εποχή συμφωνήθηκε ότι ο όρος Μακεδονία από το 148 πΧ. ήταν διοικητικός-Μacedonia Prima- Macedonia Secunda-  από τον 4ο αιώνα  συμπεριλαμβανόταν  με τη Δακία και την Παννονία  στο Praefectum Illyricym  και ότι πρέπει να διακρίνεται από την ιστορική Μακεδονία που το 168 πΧ ,   με τη πρώτη  κατάκτηση, οι Ρωμαίοι διέσπασαν σε 4 τμήματα ( Πελαγονία, Πέλλα, Θεσσαλονίκη, Αμφίπολις), ή από το μεταγενέστερο  Βυζαντινό  διοικητικό Θέμα Μακεδονία  που περιείχε τη Θράκη-η Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου δεν είχε σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες- διευκρίνιση που ζήτησε και η άλλη πλευρά, αλλά από τον 14ο αιώνα, με την κατάργηση των Θεμάτων, ο όρος Μακεδονία στους αρχαιοπρεπείς Βυζαντινούς συγγραφείς αποκτούσε πάλι το ιστορικό περιεχόμενό του.

3) Για τη Βυζαντινή περίοδο δέχτηκαν ότι οι Σλάβοι δεν πήραν το όνομα Μακεδόνες  από τους Αρχαίους Μακεδόνες , ότι οι όροι  Μακεδών και Σλάβος  δεν ταυτίζονται στο Μεσαίωνα. Η   Επιτροπή προσκόμισε σχετικά χωρία από  τα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου,  τον Πορφυρογέννητο κ. α. Οι δικές  τους παρατηρήσεις  ήταν πολύ  γενικές,  π.χ οι Σλάβοι δεν ήταν νομάδες, αλλά γεωργοί, κάτι που  ελληνική πλευρά δεν απέρριψε εκ προοιμίου, οι Κύριλλος και Μεθόδιος έκαναν το γλαγολικό ( όχι το κυριλλικό αλφάβητο) ,  κάτι που  είναι σωστό, αλλά  επισημάνθηκε ότι το εννοιολογικό  υπόβαθρο της απόδοσης στα σλαβικά των υψηλών  θεολογικών  εννοιών ήταν ελληνικό, ( πχ  φιλοκαλία-dobrotoljubie, ευημερία-blajodenstvie)  όπως και το συντακτικό. Επρόκειτο για μια lingua franca.

4) Για την οθωμανική περίοδο πρότειναν να υπάρξουν περισσότερες αναφορές στα ελληνικά εγχειρίδια  για τους βαλκανικούς  λαούς,  κάτι που  η ελληνική πλευρά  δεν είδε αρνητικά, και για την ύστερη  οθωμανική περίοδο πρότειναν να διευκρινιστεί ότι τα   τρία οθωμανικά βιλαέτια του Μοναστηρίου , της Θεσσαλονίκης και του Κοσόβου  που συμβατικά αποκαλούνταν Μακεδονία από την ευρωπαϊκή διπλωματία  κάλυπταν μια ευρύτερη περιοχή, πέραν των ορίων της σημερινής  Ελλάδας. Η ελληνική πλευρά  δεν είδε αρνητικά αυτή τη διάκριση μεταξύ της συμβατικής χρήσης του όρου Μακεδονία  που συμπεριλαμβανόταν  στα τρία οθωμανικά βιλαέτια ( δεν υπήρχε οθωμανικό  βιλαέτι με το διοικητικό όρο Μακεδονία) και της ιστορικής Μακεδονίας που διεκδικούσε το ελληνικό κράτος ( κατά το μάλλον ή έλασσον μόνο τα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου). Ο όρος Μακεδών επί Τουρκοκρατίας ήταν  μόνο τοπική  ταυτότητα, γεωγραφικός όρος με αναφορά στους χριστιανούς κατοίκους,  συμπεριλαμβανομένων  και των Νοτίων Σλάβων  ως Χριστιανών, ως ένδειξη και ανδρείας, που ανέμεναν ένα νέο χριστιανό Μέγα Αλέξανδρο για να τους απελευθερώσει από τους νέους Πέρσες, τους Οθωμανούς.

Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να εξηγηθεί  αυτό- το κλειδί βρίσκεται στο ότι τον 14ο αιώνα η Μακεδονία , πλην Θεσσαλονίκης , καταλήφθηκε από τους Σέρβους του Δουσάν, μετά  τη διάλυση του κράτους  ιδρύθηκαν σερβικές ηγεμονίες, ο  Σέρβος δεσπότης των Σερρών Ουγλιέσα και ο αδελφός του βασιλιάς Βουκάσιν, ηγεμόνας στο Πρίλεπ, πολέμησαν, χωρίς τους Βυζαντινούς, τους Οθωμανούς στη μάχη του Έβρου το 1371, κοντά το Ορμένιο, στη σερβική   αγιολογική παράδοση  οι κατακτήσεις του Δουσάν και των επιγόνων  του συγκρίνονταν με αυτές του Μεγάλου Αλεξάνδρου  ως ένδειξη ηρωισμού  κατά των νέων  Περσών, των Οθωμανών, είναι η γνωστή λειτουργικότητα του μύθου, αλλά για τους Έλληνες ο όρος Μακεδών   είχε  και την πολιτιστική κληρονομιά των Αρχαίων Μακεδόνων. Ο Ρήγας δεν εξέδωσε τυχαία τη φυλλάδα του Μεγάλου Αλέξανδρου.

5) Σημαντικό είναι  για την ελληνική  πλευρά είναι ότι δέχτηκαν, ότι τα σύνορα που αποκαταστάθηκαν με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου ( 1913) και τη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων (1919) είναι οριστικά και ότι κάθε αλυτρωτισμός δεν έχει νομική βάση. Επίσης, δέχτηκαν να αντικαταστήσουν τον όρο ‘’ Μακεδονία του Αιγαίου’’ με τον όρο  Ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. 

Αυτά είναι  μερικά από τα επιτεύγματα της ελληνικής επιτροπής.
Κάποτε έπρεπε  να αρχίσει ένας δημιουργικός διάλογος. Το παράπονό τους είναι ότι δεν τους αναφέρουμε στα σχολικά εγχειρίδιά μας , ενδεικτικό  της άγνοιάς μας  του βαλκανικού περίγυρου, γι’ αυτό και αναλώνονται σε γενικές παρατηρήσεις, εκτός  του γεγονότος ότι δεν  έχουν και  γερά ιστορικά επιχειρήματα.

Η ελληνική επιτροπή επισήμανε 37 προβληματικούς χάρτες

Η ελληνική επιτροπή επισήμανε 37 προβληματικούς χάρτες, που χρήζουν βελτίωσης,  και κατέθεσε κείμενο 57 σελίδων  με τις παρατηρήσεις επί των εγχειριδίων  και αναλυτικών προγραμμάτων, θίγοντας και γεγονότα του 20ου αιώνα, που  ίσως   θα τεθούν σε κάποια μελλοντική συνάντηση μετά τις εξελίξεις τη χώρα μας και τη θερινή ραστώνη. 

 Και εδώ η ελληνική επιτροπή είναι καλά εφοδιασμένη. Για παράδειγμα, δεν αναφέρονται  στη βουλγαρική κατοχή  στην Ελληνική Μακεδονία στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.   Σε κάθε περίπτωση   μέχρι τέλος του έτους πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία, να υποβληθούν τα σχέδια των νέων αναλυτικών προγραμμάτων για έλεγχο    και να οριστούν  οι συντακτικές ομάδες. 

  Η  Επιτροπή εισηγείται. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία αποφασίζει για τις αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια και  δίνει  οδηγίες για τα  αναλυτικά  προγράμματα.   Μέχρι τώρα  έχουμε εθνικά κεκτημένα. Αν κρίνει η πολιτική ηγεσία στο μέλλον, μπορούμε να γράψουμε κάτι γι’αυτούς με τους   δικούς μας όρους. 

Είναι κατανοητό ότι η άλλη πλευρά, έχοντας και τη βουλγαρική πίεση ( έντονη διένεξη υπήρξε  για την ταυτότητα του Γκότσε Ντέλτσεφ, η Βουλγαρία απείλησε με μπλοκάρισμα της ευρωπαϊκής πορείας, και τελικά παρενέβη ο Πρόεδρος Πενταρόφσκυ κατευναστικά, δηλώνοντας ότι ο Ντέλτσεφ αυτοπροσδιοριζόταν ως Βούλγαρος  αλλά  αγωνιζόταν για αυτόνομη Μακεδονία), πρέπει να ξαναγράψει κεφάλαια, κάτι που απαιτεί χρόνο. 

Λόγω  έλλειψης   χρόνου για φέτος – πάντα σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών,- πρέπει στα νέα εγχειρίδια του Σεπτεμβρίου να εξαλειφθούν  οι αλυτρωτισμοί. Στα υπάρχοντα εγχειρίδια δεν υπάρχουν χάρτες της’’ Μεγάλης Μακεδονίας ‘’του 1946-49  που να παρουσιάζουν  το ελληνικό  και βουλγαρικό τμήμα ως αλύτρωτες περιοχές,  υπάρχουν   όμως προβληματικοί  χάρτες των Βαλκανικών Πολέμων, του Ήλιντεν, της εξέγερσης της Νάουσας ! που είναι επείγοντα  περιστατικά και πρέπει αμέσως να θεραπευθούν, όπως και να απαλειφθούν μερικές ανακρίβειες/αβλεψίες, για παράδειγμα  ότι η Ελλάδα στο Μεσοπόλεμο ασκούσε αναθεωρητική πολιτική όσον αφορά τη Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, προφανώς  η Ελλάδα συγχέεται  με τη Βουλγαρία. Εμείς ίσως προλαβαίνουμε να αντικαταστήσουμε τον όρο ΠΓΔΜ με τον όρο Βόρειος Μακεδονία. 

Ακόμα η Βόρειος Μακεδονία δεν έλαβε ημερομηνία έναρξης  ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Θα χρειαστούν χρόνια μέχρι να μπει στην Ευρώπη, μπορεί η Ελλάδα να παρακολουθεί τη συνέπεια της άλλης πλευράς και στα σχολικά εγχειρίδια και να ενεργεί ανάλογα. 

Η κοινή γνώμη στη γειτονική χώρα, μετά το 1944, σε συνθήκες θερμοκηπίου  υπέστη πλύση εγκεφάλου για μια ανύπαρκτη ιστορική συνέχεια της  σλαβικής της  ταυτότητας  με δήθεν  καταβολές στην αρχαιότητα,  μονοπωλώντας  το όρο «Μακεδόνες», τώρα καλείται  να υπερβεί την εσωστρέφεια και να διαφωτιστεί σωστά. Εθνικιστικοί κύκλοι που κατηγορούν τους Ζάεφ- Δημητρώφ για «προδοσία», κάνουν ήδη λόγο για «διαδικασία απομακεδονοποίησης».   

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ

Η εξέγερση  της Νάουσας δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «μακεδονική» εξέγερση, αλλά ως μια εξέγερση Χριστιανών στο πλαίσιο της ελληνικής επανάστασης. Να απαλειφθεί ο σχετικός χάρτης

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΝΤΕΝ

Στους χάρτες για τα Βαλκάνια μετά το Συνέδριο του Βερολίνου πρέπει να αναφέρονται τα τρία βιλαέτια Κοσόβου, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης ή γενικά η Οθωμανική αυτοκρατορία και όχι να υπάρχει χάρτης της μείζονος Μακεδονίας στη Βαλκανική ως διακριτής οντότητας που δεν εμπίπτει στην Οθωμανική αυτοκρατορία. 

ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ

Στο χάρτη θα πρέπει να παρουσιάζεται η εθνική ολοκλήρωση των βαλκανικών κρατών μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων το 1913 και όχι ο διαμελισμός της Μακεδονίας ως διακριτής γεωγραφικής/εθνοτικής ενότητας.

https://www.ethnos.gr/politiki/48845_mono-sto-ethnosgr-i-aporriti-ekthesi-gia-ta-sholika-biblia-ton-skopion

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (14)

H Eυρώπη που ποτέ δεν ήλθε….

Ας ξεκινήσουμε την παρούσα έρευνά μας με την ενιαία ευρωπαϊκή  πράξη η οποία υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο την 17^η Φεβρουαρίου 1986 και στη Χάγη την 28^η Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. Τέθηκε σε ισχύ από την 1^η Ιουλίου του 1987 υπό την επιτροπή Ντελόρ. Η πράξη θεσπίσθηκε με πίστη στην ευρωπαϊκή ιδέα και βούληση για συνέχιση του έργου το οποίο ήδη  είχε αρχίσει η συνθήκη της Ρώμης  το 1957 και της Στουτγάρδης του 1983 για την προώθηση της ευρωπαϊκής συνεργασίας και της δημοκρατίας με βάση τα θεμελιώδη δικαιώματα και στοχεύοντας στη βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης με την εμβάθυνση της κοινής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Τίποτε ή ελάχιστα από όλα αυτά έχουν γίνει 30 χρόνια μετά. Ουσιαστικά όλα αυτά τα ψηφίσματα απέβλεπαν στο να μεταλλαχθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα ευρωπαϊκά κράτη σε μία κοινή ευρωπαϊκή ένωση. Όμως τίποτε τέτοιο δεν έγινε τουλάχιστον  ώστε να συμφωνεί με το πνεύμα και το σκοπό αυτών των συνθηκών. Αντιθέτως η Ευρώπη κινείται στο ρυθμό της γερμανικής παντοκρατορίας, των μνημονίων και της λιτότητας αλλά και των απείρων άλλων κοινωνικών και πολιτικών και όχι μόνο προβλημάτων.

Η ενιαία ευρωπαϊκή πράξη (ΕΕΠ) αποσκοπούσε στην αναθεώρηση των συνθηκών της Ρώμης για την ίδρυση της ευρωπαϊκής οικονομικής κοινότητας  (ΕΟΚ) και της Ευρωπαϊκής κοινότητας Ατομικής ενέργειας. Αυτό έγινε για να δοθεί νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και για να ολοκληρωθεί η εσωτερική αγορά (ένας χώρος χωρίς εσωτερικά σύνορα στον οποίο διασφαλίζεται η ελεύθερη μετακίνηση των εμπορευμάτων, των ατόμων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων) έως την 1^η Ιανουαρίου του 1993. Θεωρήθηκε ότι άνοιξαν οι δρόμοι για την κοινωνική και πολιτική και οικονομική ένωση όπως τουλάχιστον το 1992 αυτή είχε κανονισθεί στην περίφημη συνθήκη του  Μάαστριχτ. Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε. Καμμία οικονομική και πολιτική ένωση  δεν συνέβη η οποία 30 χρόνια μετά έχει οδηγήσει ένα κοινό ευρωπαϊκό κράτος τους λαούς της γηραιάς ηπείρου στην ευημερία και ευδαιμονία. Αντ΄αυτού τα πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά προβλήματα είναι τεράστια. Η Ευρώπη δεν μπόρεσε να γίνει κράτος ολοκληρωμένο ώστε να παίξει ουσιαστικό ρόλο στις γεωπολιτικές σκακιέρες όπου παίκτες όπως η Κίνα και οι ΗΠΑ περιμένουν σοβαρούς ανταγωνιστές και συμμάχους και όχι χώρες κατεστραμμένες από τα μνημόνια οι οποίες δεν έχουν ακόμα κατανοήσει επί της ουσίας και της πράξεως την ευρωπαϊκή ένωση. Ώστε επί της ουσίας για ποία Ευρώπη ακριβώς ψηφίζουμε και διατεινόμαστε ότι είναι το κοινό μας μέλλον; Ποιος και τι ακριβώς απέτυχε στο να εφαρμόσει όλα τα βαρύγδουπα σχέδια περί ευρωπαϊκής ενώσεως. Διότι κανονικά τώρα θα έπρεπε να ψηφίζουμε επί συγκεκριμένων πολιτικών οι οποίες θα είχαν προκύψει από την επιτυχία εφαρμογής των συνθηκών. Όμως εμείς ψηφίζουμε αόριστα για τη διατήρηση ή μη της ευρωπαϊκής ένωσης και όχι για τα τελικά βήματα πραγμάτωσης των ήδη ψηφισμένων αλλά ουδέποτε υλοποιουμένων συνθηκών.

Η συνθήκη του Μάαστριχτ  όρισε τρείς βασικές προϋποθέσεις προκειμένου να επιτευχθεί η περαιτέρω πολιτική ευρωπαϊκή ένωση: 1.Οι ισοτιμίες του νομίσματος της κάθε χώρας πρέπει να παραμείνουν μέσα στη ζώνη που ορίζει ο Μηχανισμός Συναλλαγματικών ισορροπιών (ΜΣΙ) για δύο τουλάχιστον χρόνια. 2. Τα μακροπρόθεσμα επιτόκια δεν μπορούν να ξεπερνάνε κατά περισσότερες από δύο ποσοστιαίες μονάδες τα επιτόκια των τριών πιο αποδοτικών κρατών- μελών. 3. Ο πληθωρισμός πρέπει να είναι κάτω από μία τιμή αναφοράς (μέσα σε 3 χρόνια οι τιμές αυτές δεν θα πρέπει να ξεπερνάνε κατά περισσότερο από 1,5% τις αντίστοιχες του πιο αποδοτικού κράτους μέλους. 4.Το δημόσιο χρέος πρέπει να είναι μικρότερο από το 60% του ΑΕΠ  ή να βαίνει προς αυτόν το στόχο (δηλαδή μπορεί να είναι μεγαλύτερο το ποσοστό αλλά να έχει πτωτική τάση και να τείνει προς αυτό) και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού μικρότερα από το 3% του ΑΕΠ.

Η κοινή λογική θα ισχυριζόταν ότι η οικονομική σύγκλιση έπεται της πολιτειακής συγκλίσεως. Όμως υπήρξε πολιτειακή ένωση της Ευρωπαϊκής  Ένωσης, έγινε η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα κράτος με ένα σύνταγμα, τρείς κοινές εξουσίες, νόμους και κοινή πολιτική; Διότι πώς είναι δυνατόν να ξεκινά η ευρωπαϊκή σύγκλιση από την οικονομία τόσο ετεροκλήτων και ετεροβαρών κρατών. Σταδιακά τα κριτήρια του Μάαστριχτ έγιναν αιτία εφαρμογής μνημονίων και ανισόρροπης Ευρωπαϊκής  ανάπτυξης.

Και το ερώτημα είναι επίκαιρο. Γιατί δεν εφαρμόσθηκε το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα του 2004; Το Σύνταγμα αυτό το οποίο συμφωνήθηκε από 25 χώρες υπογράφηκε σε μία τελετή στη Ρώμη στις 29 Οκτωβρίου του 2004. Η εφαρμογή  αυτού του Συντάγματος θα ίδρυε το Ευρωπαϊκό κράτος (το οποίο σήμερα αγνοείται μέσα στη λιτότητα, στην παντοδυναμία της Γερμανίας και στην οικονομική ανισορροπία Βορά Νότου, στα πλείστα όσα κοινωνικά και πολιτισμικά προβλήματα. Διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μάλλον εργάζεται ώστε συγκεκριμένες πολιτικές να οδηγήσουν σε ένα άλλο μοντέλο κόσμου που κάποιοι έχουν στο νού τους, παρά προς την κατεύθυνση να δημιουργηθεί ένα Ευρωπαϊκό κράτος με σύνταγμα και νόμους για το οποίο θα ψηφίζαμε ώστε να το βελτιώσουμε).

Όμως το  Σύνταγμα αυτό ποτέ δεν εφαρμόσθηκε. Και ερωτάμε: είναι δυνατόν κράτος να μη στηρίζεται σε Σύνταγμα; Οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί το απέρριψαν αν και η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κρατών το απεδέχθησαν είτε μέσα από βουλευτική ψήφο  είτε μέσα από δημοψηφίσματα.  Στη θέση του ξεχασμένου και  λησμονημένου πλέον ευρωπαϊκού συντάγματος εφαρμόσθηκε η συνθήκη της Λισσαβώνας (γνωστή ως Μεταρρυθμιστική συνθήκη).Παρατηρώντας προσεκτικά τις διατάξεις τις εν λόγω συνθήκης παρατηρούμε ότι δεν ασχολείται με τη δημιουργία μέσα από κοινή λαϊκή βάση ενός πραγματικού ευρωπαϊκού κράτους αλλά δημιουργεί τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τον ύπατο εκπρόσωπο για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ποικίλες άλλες όσες πολιτικές και κοινοβουλευτικές θέσεις. Λές και κάποιος βιαζόταν να δημιουργήσει τον ηγεμονικό πυρήνα της ευρωπαϊκής ένωσης ώστε να εφαρμοσθούν όλες εκείνες οι οικονομικές πολιτικές οι οποίες θα αφαίμασαν τον πλούτο των χωρών ώστε αυτός να συγκεντρωθεί σε χέρια τραπεζών και άλλων κερδοσκοπικών ιδρυμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι με  την εν λόγω συνθήκη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα γίνει επίσημο θεσμικό όργανο.

Η συνθήκη της Λισσαβώνας ενισχύει τις νομοθετικές και δημοσιονομικές αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου  καθώς και τις αρμοδιότητές του σε θέματα ψήφισης διεθνών συνθηκών. Εάν σκεφθούμε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εναντιώθηκε στην επέκταση της δικαστικής εξουσία  και των ποινικών διαδικασιών, ο Ολλανδός πρωθυπουργός θεώρησε ότι τα εθνικά κοινοβούλια χάνουν πολλά από τη δύναμή τους, όπως και το ότι η εν λόγω συνθήκη επιτρέπει σε κάποιο κράτος να αποχωρήσει τότε σκεφτόμαστε ότι η ευρωπαϊκή ένωση ποτέ δεν έγινε ένα πραγματικά δυνατό ομοσπονδιακό κράτος, ικανό να ωθήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς  σε ένα καλύτερο αύριο. Σχοινοβατώντας ανάμεσα σε ηγεμονικά θεσμικά όργανα τα οποία δεν εξελέγησαν αφού πρώτα έγινε ένα επιτυχημένο ομοσπονδιακό κράτος , η ευρωπαϊκή ένωση σήμερα φαντάζει ως η φιλοδοξία κάποιων  να επιτύχουν συγκεκριμένα εξουσιαστικά και ηγεμονικά   όνειρα και επιτεύγματα, χωρίς οι λαοί της Ευρώπης – αφ΄ής στιγμής ποτέ δεν δημιουργήθηκε η επιτυχημένη ομοσπονδιακή Ευρώπη - να γευθούν κάτι από αυτά. Ας δώσουμε ως παραδείγματα τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αναφύουν συνεχώς, διότι τα ηγεμονικά όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης πρώτα σκέπτονται κάποιους συγκεκριμένους ολίγους και μετά  τους πολλούς( λόγω του ότι επί της ουσίας η ευρωπαϊκή ένωση δεν έγινε ποτέ ομοσπονδιακό κράτος με κοινούς νόμους και εξουσίες) , ας θυμίσουμε ότι τα σύνορα της Ελλάδος εδώ και χρόνια δεν θεωρούνται σύνορα της ευρωπαϊκής ένωσης (αν και το είχε ρητά διακηρύξει στον εισιτήριό του λόγο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής).

Ως εκ τούτου η ψήφος στις ευρωεκλογές είτε είναι ασαφής είτε θα πρέπει να προσδιορισθεί κατά το δοκούν, είτε θα πρέπει να γίνει μήνυμα ώστε να υλοποιηθούν όλα αυτά τα οποία ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Όμως καμμία ατζέντα δεν περιέχει αυτές τις διακηρύξεις και φαίνεται ότι οι πλείστοι των ψηφοφόρων καθοδηγούνται ψηφίζοντας γενικά και αόριστα. Διότι δεν έχουν επικρατήσει όλα αυτά τα πραγματικά τα οποία αναφέραμε αλλά έχει επικρατήσει ένα τεχνικό δίλημμα- το οποίο δεν έχει λογικό αντίκρυσμα διότι η ευρωπαϊκή ένωση δεν πλησίασε ποτέ τους ευρωπαϊκούς λαούς – το οποίο διαιρείται στο λεγόμενο ευρωσκεπτικισμό ή στη συνέχιση της ευρωπαϊκής ένωσης. Μα και βέβαια θα συνεχισθεί η ευρωπαϊκή ένωση , το ζήτημα είναι να συνεχισθεί ως ενιαίο κράτος το οποίο επιτέλους θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο τους ευρωπαϊκούς λαούς. Βέβαια όπως είναι διαμορφωμένη τώρα η κατάσταση σε αυτές τις ευρωεκλογές θα πρέπει να στηριχθούν σημαντικές φωνές οι οποίες φωνάζουν υπέρ της Ευρώπης των Εθνών. Διότι μόνον η Ευρώπη η οποία θα συνεχίσει την ιστορία των ενδόξων Εθνών που την απαρτίζουν θα καταφέρει να καταστή ένα ευρωπαϊκό έθνος εύδαιμον και εξελίξιμο.

Βασίλειος Μακρυπούλιας,

Δρ.φιλοσοφίας.

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (13) Kαρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων

Kαρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η εικόνα που εμφανίζει σήμερα η «Ευρωπαϊκή Ένωση», είκοσι έξι χρόνια από την ίδρυσή της (Μάαστριχτ, 1993), παραπέμπει σε πολυεθνικό σχήμα εξουσιαστικό, με πεδίο άσκησης εξουσίας τόσο τις κοινωνίες των κρατών-μελών της όσο και τον διεθνοποιημένο στίβο της οικονομίας.

Η προτεραιότητα της οικονομίας στις ιδρυτικές προϋποθέσεις (και στοχεύσεις) της Ε.Ε. προσδίδουν στην οργάνωση και στη λειτουργία της στοιχεία ολοκληρωτικού χαρακτήρα.

Η λέξη «ολοκληρωτικός» ηχεί σαν αναξιόπιστη υπερβολή, αφού πρόκειται για την Ευρώπη, τη μήτρα της νεωτερικής δημοκρατίας. Όμως «ολοκληρωτισμός» δεν είναι μόνο η στανική, με βία και τρομοκρατία, επιβολή μιας ιδεολογίας και των πρακτικών εφαρμογών της. Ολοκληρωτισμός είναι κάθε μορφή εξουσίας, που παρακάμπτει τη λαϊκή βούληση, έστω και με εξαπάτησή της – συντηρώντας προσχήματα δημοκρατίας σε λειτουργία παράλληλη με αυθαιρεσία απόλυτη των λειτουργών της.

Στην περίπτωση της Ε.Ε. έχουμε ένα πολυδαίδαλο στη διάρθρωσή του, πολυεθνικό, γραφειοκρατικό σχήμα, που επιβλέπει και συντονίζει οικονομίες κρατών (ως κάποιο σημείο και πολιτικές) – κάτι που μάλλον αποκλείει τον έλεγχο από τις επιμέρους κοινωνίες του κεντρικού συντονισμού και της επίβλεψης. Θα μπορούσε επιπλέον να παρατηρήσει κανείς ότι, για τον κοινό νου, οι έννοιες «δημοκρατία» και «ελευθερία αγορών» αλληλοαποκλείονται, είναι ασύμβατες και ασύμπτωτες – δεν συμβιβάζεται η προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας με ταυτόχρονη προτεραιότητα του ατομικού κέρδους.

Εκ των πραγμάτων αποκλείεται στην Ε.Ε. κάθε αντιπολιτευτικός λόγος. Υπάρχουν διαφωνίες, αλλά αφορούν πάντοτε στην υπεράσπιση εθνικών συμφερόντων, δεν υπάρχει περιθώριο διαφωνίας ή αμφισβήτησης των κεντρικών κατευθύνσεων πολιτικής των Βρυξελλών – χαρακτηριστικό και οδυνηρότατο παράδειγμα το «μεταναστευτικό». Επίσης εκ των πραγμάτων αποκλείεται η αμφισβήτηση του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίας στην Ε.Ε., αφού η οικονομική υπεροχή των Γερμανών είναι εξασφαλισμένη, πασιφανής και μεθοδικά συντηρούμενη.

Έτσι αποκλείεται κάθε ζύμωση και διεργασία που θα οικοδομούσε προοδευτικά την πραγμάτωση του οράματος των πρωτοπόρων της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» – όρους και προϋποθέσεις ειρηνικής συνύπαρξης, δημιουργικής αλληλοβοήθειας, μεθοδικής συνεργασίας. Το όραμα δεν ήταν η «ευρωμαρμελάδα», ένας πολτός εξομοίωσης ιδιαιτεροτήτων και πολιτισμικών παραδόσεων: να πιθηκίσει η Ευρώπη το εξωμήτριο έκγονό της, τις ΗΠΑ. Την Ευρώπη τη συνιστούσε πάντοτε η ποικιλότητα των παραδόσεων πολιτισμού, καλλιέργειας, χαρακτήρων, νοοτροπίας και καλαισθησίας.

Ταυτιζόταν η Ευρώπη πάντοτε με τις εθνικές «σχολές» στην Τέχνη (μουσική, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, λογοτεχνία), αλληλοεπηρεαζόμενες, αλλά με προφανή την ιδιαιτερότητα κάθε λαού. Η Ευρώπη ήταν τα πανεπιστήμιά της (Σορβόννη, Οξφόρδη, Καίμπριτζ, Χαϊδελβέργη, Λειψία, Τυβίγγη, Ουψάλα, Λουβαίν, Σιέννα, Πάντοβα, Σαλαμάνκα), αυτονοήτως κρατικά, αφού κάθε κοινωνία με στοιχειώδη αυτοσεβασμό, θέλει να εκπαιδεύει με τα δικά της κριτήρια τα στελέχη της, όχι με τις νόρμες του απάτριδος ιδιωτικού κεφαλαίου.

Τέτοιες ευρωκεντρικές απόψεις και οπτικές μοιάζουν σιωπηρά απαγορευμένες από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών που, χωρίς λαϊκή εντολή, κυβερνάει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Με λαϊκή ψήφο εκλέγονται μόνο οι ευρωβουλευτές, αλλά το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει εκτελεστικές εξουσίες. «Κατά σύμπτωση» ασφαλώς, στα πόστα των καίριων αποφάσεων συμβαίνει να βρίσκονται συνήθως πρώην (ή μελλοντικά) στελέχη μεγάλων εταιρειών του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Συστήματος!

Οι πολίτες των χωρών-μελών της Ε.Ε. δεν είναι δυνατό να γνωρίζουν την «επίσημη» (κοινής συναίνεσης) άποψη των Ευρωπαίων εταίρων για καίρια θέματα της ταυτότητας και των προοπτικών της Ένωσης. Δεν υπάρχει οργανωμένη από την Ε.Ε. έγκυρη πληροφόρηση των πολιτών για τις αποφάσεις των Βρυξελλών, ούτε, βέβαια, δυνατότητα αντιλόγου, διορθωτικών προτάσεων, εναλλακτικών θεωρήσεων. Αυτή η απουσία ενισχύει την εντύπωση «ολοκληρωτικού» κλίματος – αφού και οι ευρωβουλευτές μόνο ψυχολογική εκτόνωση δικαιούνται.

Στην Ελλάδα κάθε κυβέρνηση συντηρεί μια τηλεοπτική εκπομπή, εβδομαδιαία, που «ενημερώνει» τους πολίτες για τις δραστηριότητες της Ε.Ε. Αυτονόητα η εκπομπή εκχωρείται ως ρουσφέτι σε κομματικό δημοσιογράφο, συνήθως μέτριο έως και μικρονοϊκό. Έτσι, η «ειδική» αυτή εκπομπή είναι, κατά κανόνα, ανούσια και βαρετή. Σε ποιον να το καταγγείλει ο πολίτης;

Αν ζητήσει ο Έλληνας πολίτης να πληροφορηθεί τι είναι ο «ευρωσκεπτικισμός», ο υπουργός Τύπου θα του απαντήσει με τον γνωστό φανατισμό του εξωμότη και αλλαξόπιστου: Ευρωσκεπτικισμός είναι ο νεοναζισμός στην Ευρώπη, η Ακρα Δεξιά, ο ωμός φασισμός, ο τραμπουκισμός.

Αυτή η απάντηση δεν είναι αποκύημα τυφλού φανατισμού ή ψυχοπαθολογικής αβελτηρίας. Είναι εσκεμμένη κατασυκοφάντηση μιας μεγάλης μερίδας Ευρωπαίων πολιτών, που εμμένουν ενεργά στο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά επιμένουν να υπερασπίζονται την ιδιοπροσωπία εθνικών, τοπικών και γλωσσικών παραδόσεων, αρνούνται τον μετασχηματισμό των κοινωνιών σε αγορές, των πολιτών σε αδιαφοροποίητους καταναλωτές.

«Σκεπτικισμός» σημαίνει επιφύλαξη, όχι άρνηση ή απόρριψη. Η επιφύλαξη προϋποθέτει κριτική σκέψη, επομένως ελευθερία από δόγματα και αυθεντίες. Η εθελοδουλεία της υποταγής σε δόγματα και αυθεντίες (ο «φόβος της ενηλικίωσης») είναι το πρώτιστο γνώρισμα του μαρξισμού.

Σήμερα στην Ελλάδα τα θρέμματα του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού «διαχειρίζονται» την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Καρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων.

http://www.kathimerini.gr/1018302/opinion/epikairothta/politikh/karnavalos-proodeytikwn-dynamewn

Οι επισημάνσεις στο παραπάνω άρθρο είναι δικές μας.
ΚΕΜΕΘΑ

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (12)

Η δημοκρατία ως αυταπάτη

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Πλέον, ουδείς αμφιβάλλει: σε έναν κόσμο τεράστιων συσσωματώσεων με πρωτοφανή μεταξύ τους αλληλεπίδραση και πολυπλοκότητα, οι χώρες και οι λαοί μόνον κατ’ όνομα μπορούν πια να ορίζουν οι ίδιοι τις τύχες τους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πολύ απλά, αυτό είναι σήμερα αδύνατο. Η δημοκρατία όπως την ξέρουμε δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει όλα όσα οφείλει ώστε ο όρος να αποδίδει τη σημασία του. Ταυτόχρονα, όμως, δεν έχει βρεθεί ακόμα εκείνο το είδος του πολιτεύματος που θα μπορέσει να το κάνει στη θέση της – η ροπή προς τον αυταρχισμό κάθε μορφής όχι απλώς δεν αποτελεί απάντηση, αλλά συνιστά ακραία επικίνδυνη οπισθοδρόμηση.

Για να γίνουν όλα αυτά πιο απτά, δεν χρειάζεται παρά να δει κανείς το πώς κυβερνάται ο σύγχρονος κόσμος. Η Κίνα, το πιο μεγάλο πληθυσμιακά και πιο δυναμικά ανερχόμενο οικονομικά τμήμα του πλανήτη, λειτουργεί με ένα πρωτοφανές πολίτευμα που συνδυάζει τον σκληρό καπιταλισμό και τον, εξίσου σκληρό, κομμουνισμό. Το πολίτευμα αυτό, που η πολιτειολογία δεν το έχει ακόμα καν αγγίξει, είναι όχι μόνον υπαρκτό, αλλά και αποτελεί το κύριο εργαλείο με το οποίο η Κίνα μπορεί σήμερα σχεδόν να καθορίζει την πορεία οικονομιών και κοινωνιών στην άλλη άκρη της γης.

Την ίδια στιγμή μία άλλη τεράστια χώρα, η Ρωσία, απέχει κι αυτή παρασάγγας από τη δημοκρατία δυτικού τύπου. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες χώρες γίγαντες, όπως η Ινδία, που τα πλεονεκτήματα που τους εξασφαλίζουν τα πολιτικά τους συστήματα μεταφράζονται από την παγκόσμια οικονομία ευθέως σε μειονεκτήματα για τις αληθινές δημοκρατίες και τις κοινωνίες τους. Πώς απαντούν εκείνες;

Η Ευρώπη λειτουργεί πλέον με ένα άλλο νέο υβρίδιο επιλεκτικής ψευτο-ομοσπονδίας. Οι «τοπικές δημοκρατίες» είναι άψογες σε εσωτερικό επίπεδο χαμηλής πολιτικής, αλλά η δημοκρατία έχει υποχωρήσει δραματικά στα μεγάλα και φλέγοντα οικονομικά ζητήματα ή σε εκείνα για τη θέση τους στον κόσμο. Η ανεξέλεγκτη εξουσία γι’ αυτά έχει μετακομίσει στις Βρυξέλλες. Δηλαδή στο Βερολίνο. Ο,τι κι αν ψηφίσει ένας λαός, οι αποφάσεις λαμβάνονται εκεί, βασικά με γνώμονα το πώς θα ισχυροποιηθεί η γερμανική βιομηχανία στην αγορά της Κίνας. Το πόσο πάσχει αυτό το υβρίδιο, το ομολογούν τώρα ακόμα και οι ακραιφνείς οπαδοί του: οι πολίτες δεν έχουν ουσιαστικά ούτε λόγο, ούτε, πολύ συχνά, καν ιδέα για τις πιο καθοριστικές αποφάσεις στη ζωή τους.

Σύμφυτο σημερινό παράδειγμα αδυναμίας της παραδοσιακής μορφής δημοκρατίας είναι το Brexit. Πατρίδα και υπόδειγμα του κοινοβουλευτισμού, η Μεγάλη Βρετανία βρίσκεται τώρα σε περιδίνηση όχι λόγω της απόφασης να ξεφύγει από αυτό το ευρωυβρίδιο, αλλά επειδή η δημοκρατία της επιμένει να λειτουργεί. Το Κοινοβούλιό της είναι Κοινοβούλιο. Όσο κι αν μοιάζει, δεν είναι θέατρο.

Το «άλλο μέρος», οι Βρυξέλλες, δεν έχει τέτοια προβλήματα: δεν ρώτησαν κανένα λαό και κανένα Κοινοβούλιο, ούτε και θα ρωτήσουν ουσιαστικά για το πώς να κινηθούν στη διαπραγμάτευση. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ επιχειρούν να απαντήσουν σε όλα τα παραπάνω μέσα από τον προστατευτισμό: αυτό δείχνει πόσο έχουν αντιστραφεί οι όροι της παλιάς εποχής που οι παραδοσιακές δημοκρατίες ήταν σε θέση να αντιμετωπίζουν τις παγκόσμιες προκλήσεις.

Τέλος, οι λαοί στρέφονται όλο και πιο πολύ σε σκληρές θέσεις εθνικής αυτοπροστασίας όχι επειδή έγιναν ξαφνικά οι πολίτες τους μαζικά εθνικιστές ή φασίστες, αλλά πολύ απλά επειδή δεν έχουν πού αλλού να στραφούν. Δεν τολμάμε να το ομολογήσουμε, όμως η δημοκρατία όπως την ξέραμε μοιάζει, δυστυχώς, όλο και πιο πολύ με αυταπάτη. Και η αυταπάτη ουδέποτε υπήρξε λύση.

(Σημ. ΚΕΜΕΘΑ: Οι επισημάνσεις δικές μας, δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο) 

https://www.in.gr/2019/04/22/apopsi/dimokratia-os-aytapati/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (11)

Δυστυχώς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι τύχες και το μέλλον της πατρίδας μας κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις των Βρυξελλών. Το μόνο όργανο που θα μπορούσε να τις επηρεάσει είναι οι Ευρωβουλευτές. Θα έπρεπε επομένως να στέλναμε εκεί τους καλύτερους και πιο μαχητικούς. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Διαβάστε το άρθρο που ακολουθεί και τα συμπεράσματα δικά σας...

Μπάλα, τραγούδι, Ευρωβουλή

Ασφαλώς o υποψήφιος πρέπει να διαθέτει ένα καλό βιογραφικό και γνώση του αντικειμένου, εν προκειμένω της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, να έχει καθαρή πολιτική άποψη, που να μπορεί να τη θεμελιώσει με λογικά επιχειρήματα, να κατανοεί τις θέσεις των άλλων και να συνεργάζεται αρμονικά, να είναι στοχοπροσηλωμένος και να γνωρίζει ξένες γλώσσες, όχι μόνον αγγλικά, αλλά και άλλες, γιατί ειδικά στα μεγάλα κράτη-μέλη οι βουλευτές χαίρονται όταν τους μιλάς στη γλώσσα τους· επιτυγχάνεις περισσότερα έτσι.

Αυτά πάνω-κάτω έγραφε το 2014 ένα ρεπορτάζ της ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle. Λίγο πριν από την κατάρτιση των ευρωψηφοδελτίων, ο συντάκτης απευθύνθηκε σε έμπειρους ευρωβουλευτές από διάφορες χώρες, ρωτώντας τους ποια προσόντα πρέπει να διαθέτει ένας υποψήφιος.

Μετά ήρθε ο Θοδωρής Ζαγοράκης να σαρώσει σε ψήφους και να ανατρέψει όλα τα δεδομένα – αλίμονο, δεν είναι ο μόνος, αποτελεί όμως ένα τρανταχτό παράδειγμα. Εκτός του ότι στο βιογραφικό του δεν διαβάζει κανείς τυπικά ή και ουσιαστικά προσόντα, παρά μόνον ότι ήταν αρχηγός της «χρυσής» ομάδας που σήκωσε το Euro 2004, μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο το τι εκφράζει πολιτικά και ποιο είναι το έργο του. Τελευταία, όμως, υπέβαλε δύο κρίσιμες ερωτήσεις στην Ευρωβουλή, μία για τις επιπτώσεις του Brexit στις εργασιακές συνθήκες των ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και μία για την προστασία και την ανάδειξη των σπηλαίων στην Ελλάδα. Πάντως η... διακριτική παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο επιβραβεύεται από το κόμμα του, καθώς είναι ξανά υποψήφιος. Και με δεδομένο ότι ως λαός αγαπάμε τη στρογγυλή θεά και όσους αθλητές, μάς έχουν χαρίσει μεγάλες συγκινήσεις, μάλλον θα τον ξαναστείλουμε στις Βρυξέλλες.

Μπαλαδόροι, απόφοιτοι (-ες) τάλεντ σόου με θητεία στη νύχτα, διασκεδαστές και τηλεοπτικοί αστέρες που ανταμείβονται για τις υπηρεσίες τους στα κόμματα διεκδικούν την παρουσία τους στην Ευρωβουλή. Όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο της γενικευμένης απορρύθμισης, της υποχώρησης του μέτρου και της λογικής, της οριζόντιας έκπτωσης. Με ένα στόμα, μια φωνή, οι περισσότεροι υποψήφιοι αναμασάνε πάνω-κάτω τα ίδια, συντονισμένοι με τη ρητορική της εποχής. Διεκδικούν την ψήφο μας για να πέσουν «στη μάχη κατά του εθνικισμού, του ρατσισμού και της Ακροδεξιάς, που σηκώνει κεφάλι σε ολόκληρη την Ευρώπη».

Οι συνθήκες με τις μεγάλες προκλήσεις που θέτουν, αλλά και τα σοβαρά διακυβεύματα για την Ευρώπη, αποτελούν ιδανικό τερέν για επίδοξους επαναστάτες και υποψήφιους ήρωες.

Το επίπεδο της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Ευρωκοινοβούλιο είναι ευθύνη των κομμάτων, αλλά ας μην ξεχνάμε και την ατομική ευθύνη. Κάποτε είχε μεγάλο βάρος και αξία. Ήταν σπουδαίο προσόν η αυτοσυνείδηση· η ανθρώπινη ικανότητα να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, τα όριά του. Να μην μπερδεύει, όπως λέγαν οι παλιοί, το μπόι του με τον ίσκιο του.

http://www.kathimerini.gr/1018047/opinion/epikairothta/politikh/mpala-tragoydi-eyrwvoylh

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (31): Σημεία ακυρότητας της Συμφωνίας Πρεσπών

Η Συμφωνία των Πρεσπών 

είναι ανθελληνική, ανυπόστατη 

και παράνομη

Του Κρις Σπύρου

Με το εθνόσημο της Ελλάδας να στέκεται δίπλα στο εθνόσημο της «Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας», στο ίδιο επιστολόχαρτο, με ημερομηνία 12 Φεβρουαρίου 2019, η «Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Δημοκρατίας της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη», Πρέσβης Μαρία Θεοφίλη και η (Προσωρινή) «Επιτετραμμένη της Μόνιμης Αντιπροσωπίας της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» στα Ηνωμένα Έθνη, Σάνια Ζωγράφσκα Κρστέσκα, ειδοποιούν τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, ότι: «η Τελική Συμφωνία», «η οποία έλαβε χώρα στις Πρέσπες στις 17 Ιουνίου 2018, έχουμε την τιμή να σας πληροφορήσουμε για την εφαρμογή της στα Ηνωμένα Έθνη, ότι στις 12 Φεβρουαρίου 2019 η Τελική Συμφωνία τέθηκε σε ισχύ.» 

Κλείνοντας την επιστολή τους, η Πρέσβης Μαρία Θεοφίλη, και η (Προσωρινή) Επιτετραμμένη Σάνια Ζωγράφσκα Κρστέσκα, παραγγέλνουν στον Γενικό Γραμματέα: «Θα θέλαμε να αδράξουμε την ευκαιρία να εκφράσουμε την βαθιά ευγνωμοσύνη μας στον Προσωπικό σας Απεσταλμένο, κύριο Μάθιου Νίμιτς, για την υποστήριξή του, καθ’ όλη την διαδικασία. Παρακαλούμε να διαβιβαστεί η επιστολή αυτή στην Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας.» 

Ο λόγος που οι αρχιτέκτονες και οι υπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν συγχαίρουν επίσημα τον «Προσωπικό Απεσταλμένο» του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μάθιου Νίμιτς, «για την υποστήριξή του, καθ’ όλη την διαδικασία» είναι ύποπτος, και εντελώς παράλογος. Και ο λόγος που οι Αντιπρόσωποι τον Μονίμων Αντιπροσωπιών των δύο κρατών στα Ηνωμένα Έθνη δεν εκφράζουν τις ευχαριστίες τους εκ μέρους των Κυβερνήσεων που αντιπροσωπεύουν, είναι κι αυτός ύποπτος και παράλογος. 

Ο τρόπος και ο χρόνος που απέκτησε κρατική οντότητα και «Μόνιμη Αντιπροσωπεία» στα Ηνωμένα Έθνη, το ανύπαρκτο κράτος με το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», ο λόγος που οι Μόνιμοι Αντιπρόσωποι διαβιβάζουν το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών, και ανακοινώνουν την ημερομηνία έναρξης της ισχύος της στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και οι λόγοι που οι αρχιτέκτονες και οι υπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών απέφευγαν να αναγνωρίσουν και να ευχαριστήσουν τον Μάθιου Νίμιτς για τις υπηρεσίες του, είναι ύποπτοι και ανεξήγητοι. 

Αναρωτιέται κανείς. Γιατί ο κύριος Νίμιτς εξαφανίστηκε από την διαδικασία, όπως εξαφανίστηκαν και οι αρχιτέκτονες και οι συνυπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών; Γιατί όλοι τους γνώριζαν πολύ καλά ότι το Σύνταγμα της «Δημοκρατίας των Σκοπίων», του κατά την Συμφωνία των Πρεσπών, «Δεύτερου Μέρους», καθορίζει ξεκάθαρα. Οι διεθνείς συμφωνίες του κράτους αυτού συνάπτονται και υπογράφονται μόνο από τον Πρόεδρο της εν λόγω Δημοκρατίας. 

Το «Άρθρο 119» του Συντάγματος του «Δεύτερου Μέρους» αναφέρει συγκεκριμένα: «Διεθνείς συμφωνίες συνάπτονται στο όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.» Και το «Άρθρο 118» του Συντάγματος του «Δεύτερου Μέρους» αναφέρει επίσης ξεκάθαρα: «Οι διεθνείς συμφωνίες που έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα αποτελούν μέρος της εσωτερικής έννομης τάξης και δεν μπορούν να τροποποιηθούν από το νόμο.» 

Ο Μάθιου Νίμιτς, οι αρχιτέκτονες και οι συνυπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών γνώριζαν πολύ καλά, ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του «Δεύτερου Μέρους», της «Δημοκρατίας των Σκοπίων», Γκιόργκε Ίβανοφ, δεν συνέταξε, ούτε υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών. 

Όλοι τους γνώριζαν επίσης, ότι ο Πρόεδρος Ίβανοφ ακύρωσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ, διεξήγαγε στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, με το παραπλανητικό ερώτημα προς τους ψηφοφόρους του κράτους τους: «Είστε υπέρ της εισόδου στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ με την αποδοχή της συμφωνίας ανάμεσα στην Δημοκρατία της «Μακεδονίας» και την Δημοκρατία της Ελλάδας;» 

Ο Πρόεδρος Ίβανοφ ακύρωσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος διότι σχεδόν 70% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων του κράτους δεν προσήλθαν στις κάλπες. Και ότι μόνο 30% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της Δημοκρατίας του «Δεύτερου Μέρους» συμμετείχε στην αντισυνταγματική απόπειρα του Ζόραν Ζάεφ, να ανατρέψει την απόφαση του Προέδρου Ίβανοφ να απορρίψει την Συμφωνία των Πρεσπών. 

Παρότι γνώριζαν ότι η Συμφωνία των Πρεσπών κατέστη ανυπόστατη με την άρνηση του Προέδρου Ίβανοφ να την υπογράψει, και την άρνηση του λαού να επιβάλει στον Πρόεδρο Ίβανοφ να αλλάξει την απόφασή του, ο Ζόραν Ζάεφ και οι συνέταιροί του συνέχισαν τις διαδικασίες που η Συμφωνία των Πρεσπών απαιτούσε. Με τον Μάθιου Νίμιτς να βρίσκεται σε παρατεταμένες διακοπές, τις οποίες όπως ο ίδιος είχε δηλώσει δημοσίως, είχε 35 χρόνια να κάνει. 

Όταν ο ελληνικός λαός λάβει γνώση του κειμένου που εμπεριέχει η επιστολή παραίτησης του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκου Κοτζιά, η οποία όπως είναι γνωστό δημοσίως έχει διαβαθμιστεί «απόρρητη» από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, θα αντιληφθεί και τη νομιμότητα ή μη των ενεργειών που κατέληξαν στην «κύρωση» της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Κοινοβούλια των δύο «Μερών». 

Και όταν ο ελληνικός λαός, τα Ηνωμένα Έθνη και η παγκόσμια δικαιοσύνη διαβάσουν το πλήρες κείμενο της «Ρηματικής Διακοίνωσης», που το «Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας» απηύθυνε προς το «Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας» στις 20 Ιουνίου 2018, με τον «αριθμό 07-18871/1», με την οποία «Ρηματική Διακοίνωση» το Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας γνωστοποίησε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας ότι «στις 20 Ιουνίου 2018, η Δημοκρατία της Μακεδονίας κύρωσε την Τελική Συμφωνία για τη Επίλυση των Διαφορών όπως περιγράφονται στις Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817 (1993) και 845 (1993), τη Λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 και την Εδραίωση Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης μεταξύ των Μερών», θα καταλάβουν γιατί η Συμφωνία των Πρεσπών είναι αντισυνταγματικά συντεταγμένη και ανυπόστατη. 

Η «Ρηματική Διακοίνωση» με «αριθμό 07-18871/1» έχει επίσης καταχωρηθεί ως «απόρρητη». Και βάσει του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, «μόνο ο πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να την αποχαρακτηρίσει.» 

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, στην επιστολή του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας με ημερομηνία 14 Φεβρουαρίου 2019, ειδοποιεί το Συμβούλιο Ασφαλείας για την επιστολή των δύο Αντιπροσώπων Μαρίας Θεοφίλη και Σάνιας Ζωγράφσκα Κρστέσκα της 12ης Φεβρουαρίου 2019. Και ανακοινώνει: «Θα ήμουν ευγνώμων εάν διαβιβαστεί ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας η παρούσα επιστολή και τα παραρτήματά της, ως το θέμα 118 της ημερήσιας διάταξης.» 

Ο αριθμός «118» της «ημερήσιας διάταξης» της 73ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, αφορά την αναγνώριση νέων κρατών μελών στα Ηνωμένα Έθνη. Το οποίο, σημαίνει ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας σήμερα έχει στα χέρια του την αίτηση του «Δεύτερου Μέρους» στην Συμφωνία των Πρεσπών, της «Δημοκρατίας των Σκοπίων», να αναγνωριστεί ως νέο κράτος με το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», έχοντας την ελληνική κυβερνητική συγκατάθεση. 

Από την πρώτη στιγμή που οι σχεδιαστές της Συμφωνίας των Πρεσπών ανακοίνωσαν την δημιουργία της, δήλωσα δημοσίως και επανειλημμένως: «Η Συμφωνία των Πρεσπών έχει ένα και μόνο σκοπό. Να δώσει κρατική Μακεδονική οντότητα με το όνομα “Βόρεια Μακεδονία” στην “Δημοκρατία των Σκοπίων”. Και να δώσει εθνική Μακεδονική ταυτότητα στους κατοίκους της.» 

Και ακριβώς αυτό θα γίνει εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας και η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εγκρίνουν το αίτημα που περιέχει η επιστολή της «Μόνιμης Αντιπροσώπου της Δημοκρατίας της Ελλάδας», Μαρίας Θεοφίλη και της «(Προσωρινής) Επιτετραμμένης Αντιπροσώπου της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας», Σάνια Ζωγράφσκα Κρστέσκα, προς τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, με ημερομηνία 12 Φεβρουαρίου 2019. 

Επαναλαμβάνω ακόμη μια φορά. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ανθελληνική, ανυπόστατη, και παράνομη. Εάν τα Ηνωμένα Έθνη επικυρώσουν την αντισυνταγματικά συντεταγμένη και παράνομα επικυρωμένη Συμφωνία των Πρεσπών, τότε τα Ηνωμένα Έθνη θα φέρουν την ευθύνη επικύρωσης μιας «μαϊμού» διεθνούς συμφωνίας. Και θα βρεθούν εκτεθειμένα ενώπιον της παγκόσμιας δικαιοσύνης. 

https://www.in.gr/2019/04/07/apopsi/symfonia-ton-prespon-einai-anthelliniki-anypostati-kai-paranomi/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (10)

Δελτίο Τύπου

Οι πρώτοι 22 υποψήφιοι για τις Ευρωεκλογές!

Ανακοινώνεται ότι η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ θα συμμετάσχει στις επικείμενες Ευρωεκλογές, σε συνεργασία με προσωπικότητες του δημοσίου βίου, με τελικό σκοπό την συγκρότηση μιας Δημοκρατικής Πατριωτικής Συμμαχίας, που τόσο χρειάζεται η Ελλάδα μας σήμερα.

Το κύριο μήνυμά μας είναι: «Πρώτα η Πατρίδα! Μετά η Ευρώπη!».

Θέλουμε μια νέα Ευρώπη των ισοτίμων εθνικών κρατών, με απόλυτο σεβασμό στην ιδιοπροσωπία των λαών.

Δεν πιστεύουμε στην παρούσης μορφής Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό αυτή την νομισματική πολιτική, η οποία προωθεί την γερμανική ηγεμονία, την υποταγή και την εξάρτηση των εθνικών κυβερνήσεων, την υποδούλωση και οικονομική εξαθλίωση των λαών και την εθνική-πολιτισμική πολτοποίηση των κρατών.

Με χαρά και αισιοδοξία παρουσιάζουμε τις 22 πρώτες υποψηφιότητες της Παράταξης μας. Νέα πρόσωπα, από όλους τους κοινωνικούς χώρους, καταξιωμένα στην κοινωνία!

1.       Αλεξόπουλος Βασίλειος, Πολιτικός Μηχανικός

2.      Αμπατζή Αικατερίνη, Καθηγήτρια Φιλόλογος

3.   Αστάρας Κωνσταντίνος, Συνταγματάρχης (ε.α), Καθηγητής ξένων γλωσσών

4.      Βεντούρης Κωνσταντίνος, Σύμβουλος Marketing

5.       Γλυκού Αντιγόνη, Ηθοποιός-Θεατρική Σύμβουλος

6.      Γώγος Πέτρος, Μηχανικός Εμπορικού Ναυτικού

7.       Δημούτσος Χαράλαμπος, Δημοσιογράφος-Εκδότης

8.      Ευαγγελίδης Δημήτριος, Συγγραφέας, Πολιτικός Αναλυτής

9.      Ζώης Ευάγγελος, Ιδιωτικός Υπάλληλος

10.     Κωνσταντινίδη Ευαγγελία (Έλια), Δημοσιογράφος

11. Λουδάρος Εμμανουήλ, Δρ Καρδιολογίας Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ελ. Επαγγελματίας

12.     Μακρής Διονύσιος, Θεολόγος, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Εκδότης

13.     Μαράς Ιωάννης, Υποστράτηγος (ε.α)

14.     Μήτσιος Ιωάννης, Πολιτικός Επιστήμων-Διεθνολόγος

15.     Μπουτσικάκης Ανδρέας, Μουσικοσυνθέτης

16.     Παγκράτη Άννα, Οδοντίατρος

17.  Παπακωνσταντοπούλου Πηνελόπη, Δικηγόρος Εμπορικών Σημάτων και Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας

18. Σπυρόπουλος Γεώργιος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

19.   Ταμουρίδης Νικόλαος, Αντιστράτηγος (ε.α) - Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ, Χαλκίδα

20.    Φαρμάκη Κωνσταντίνα, Ιστορικός-Κριτικός Τέχνης, Ζωγράφος

21. Φίλκαρη Αικατερίνη, Οικονομολόγος - Επιχειρησιακός Τραπεζικός Αναλυτής

22.    Φλαμπούτογλου Αριστοτέλης, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Καλούμε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες να συσπειρωθούν για την συγκρότηση μιας Δημοκρατικής Πατριωτικής Συμμαχίας. Ήρθε η ώρα το επικίνδυνο πολιτικό προσωπικό, που επί δεκαετίες καταστρέφει συνειδητά την χώρα και το λαό μας, να λάβει την απάντηση που του αξίζει!

Το Γραφείο Τύπου της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ                                       

Ακαδημίας 57 – 106 79 Αθήνα,

 www.eleftheripatrida.gr, τηλ:2103645335