Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (27) Ο Πάπας στα Σκόπια

Ο Πάπας στα Σκόπια

Ο Πάπας θα επισκεφθεί στις 7 προσεχούς Μαΐου τα Σκόπια και στη σχετική ανακοίνωση του Βατικανού το γειτονικό κράτος ονομάζεται «Μακεδονία», ούτε καν «Βόρεια Μακεδονία». Είναι έτσι ο πρώτος αρχηγός κράτους και θρησκευτικός ηγέτης, που μετά τη συμφωνία των Πρεσπών παραποιεί την ιστορική αλήθεια και σκανδαλωδώς μεροληπτεί υπέρ των γειτόνων μας. 

Η ιστοσελίδα vatican news, αναφέρεται στο ταξίδι και, πέραν των άλλων, δημοσιεύει την αφίσα της επίσκεψης, όπως την κατασκεύασε το Βατικανό. Με αυτήν θα γεμίσουν οι δρόμοι του γειτονικού κράτους και αυτήν θα δημοσιεύσουν τα ανά την οικουμένη ΜΜΕ. Η αφίσα έχει σε πρώτο πλάνο τον Πάπα να ευλογεί και από κάτω με μεγάλα γράμματα γράφεται: «Ο Πάπας Φραγκίσκος στη Μακεδονία – 7 Μαΐου 2019». 

Στο φόντο της αφίσας υπάρχει το σχήμα της χώρας και η σημαία της. Πάνω από τον Πάπα γράφεται το μότο της επίσκεψης: «Μη φοβού το μικρό ποίμνιο», λόγο του Ιησού Χριστού, που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (ιβ΄ 32). 

Στα Σκόπια δεν υπάρχουν άλλοι ρωμαιοκαθολικοί, πλην ορισμένων διπλωματών και των οικογενειών τους. Γι’ αυτό και το μότο της επίσκεψης, το οποίο όμως έχει και μεσσιανικό χαρακτήρα, αφού στον επόμενο στίχο ο Λουκάς γράφει: «Σε εσάς εμπιστεύθηκε, ο Πατέρας σας να δώσει τη βασιλεία του», δηλαδή, κατά το Βατικανό, στον Πάπα....

Ο πληθυσμός της γειτονικής χώρας αποτελείται από σλάβους ορθοδόξους χριστιανούς (65%) και αλβανούς - κοσοβάρους σιίτες Μουσουλμάνους (33,5%). 

Το ερώτημα είναι γιατί ο Πάπας επισκέπτεται μια χώρα, στην οποία δεν υπάρχουν ρωμαιοκαθολικοί και χρησιμοποιεί την ονομασία «Μακεδονία», προκαλώντας τα εθνικά αισθήματα των Ελλήνων. Η απάντηση είναι πως το Βατικανό έχει τη δική του γεωπολιτική, η οποία προηγείται αιώνες εκείνης των κατά καιρούς μεγάλων κοσμικών δυνάμεων. Η εφαρμογή της έχει δύο σκέλη: Πρώτον να θέσει υπό τον Πάπα όλους τους χριστιανούς και δεύτερον να έχει κύριο λόγο στην εξουσία επί των λαών της Γης. Σήμερα η γεωπολιτική του Βατικανού ταυτίζεται με αυτήν των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Επιδιώκει και αυτή να περιορίσει την επιρροή της Ορθόδοξης Ρωσίας στην Ευρώπη και στις άλλες ηπείρους και από αυτόν τον περιορισμό να αποκτήσει οφέλη. Κυρίως στις χώρες που, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, είναι Ορθόδοξες, όπως στην Ουκρανία, στη Βουλγαρία (την οποία θα επισκεφθεί πριν από τα Σκόπια, στις 6 Μαΐου), στη Ρουμανία, όπου, όπως στην Ουκρανία, οι Ουνίτες είναι πολυάριθμοι, και στα Σκόπια. 

Σημειώνεται ότι ο προηγούμενος Πάπας Βενέδικτος πρώτος στις urbi et orbi ευχές του έλεγε ότι ευλογούσε στη «μακεδονική» γλώσσα τους «Μακεδόνες» των Σκοπίων... 

Επίσης οι δυτικοστραφείς πολιτικές ηγεσίες των Σκοπίων και της Βουλγαρίας, κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου, ημέρα που εορτάζονται στις χώρες τους οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, επισκέπτονται τη Ρώμη για να προσκυνήσουν τον τάφο του Αγίου Κυρίλλου και να συναντηθούν με τον Πάπα.... 

Να προστεθεί ότι πριν κάποια χρόνια οι σχισματικοί αρχιερείς των Σκοπίων απείλησαν να υπαχθούν στον Πάπα και να καταστούν ουνίτες, αλλά υποχώρησαν μπρος στην ισχυρή αντίδραση που υπήρξε από τον σλαβικό κλήρο και λαό της γειτονικής χώρας... 

Η επίσκεψη του Πάπα, ως κρατικού ηγεμόνος του Βατικανού, στα Σκόπια, θα προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στην Ελλάδα, και ισχυρές εκκλησιαστικές αναταράξεις. Πάντοτε ο Πάπας στις επισκέψεις του συναντάται με την πολιτική και την θρησκευτική ηγεσία της κάθε χώρας. Στα Σκόπια η κυβέρνηση Ζάεφ, που προσκάλεσε τον Πάπα, αναγνωρίζει ως επίσημη Εκκλησία, αυτήν που όλες οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες θεωρούν σχισματική και δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση και κοινωνία μαζί της. 

Το Πατριαρχείο της Σερβίας, υπό την εκκλησιαστική δικαιοδοσία του οποίου είναι τα Σκόπια, και οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες αναγνωρίζουν ως κανονική την υπό τον Αρχιεπίσκοπο Σκοπίων Ιωάννη αυτόνομη Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, την οποία όχι μόνο δεν αναγνωρίζει η κυβέρνηση Ζάεφ, αλλά διώκει τον προκαθήμενο και τους κληρικούς της. Ο Πάπας συναντώντας τους σχισματικούς αρχιερείς θα επιτελέσει ένα ακόμη βαρύ εκκλησιολογικό ατόπημα και θα προκαλέσει τη δίκαιη αντίδραση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και όχι μόνο. Να αναφερθεί ότι η Σερβική Εκκλησία είναι εναντίον των σχεδίων Δύσης, Βατικανού και Φαναρίου στην Ουκρανία, με ό, τι συνεπάγεται αυτό... 

Το Βατικανό διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος ακολουθεί τη γεωπολιτική της Δύσης. Ο χρόνος θα δείξει αν είναι κοινή επιδίωξή τους να προωθηθεί, κατά το πρότυπο της Ουκρανίας, η αναγνώριση ως κανονικής της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων, να περιορισθεί η επιρροή της Σερβικής Εκκλησίας στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας ( Σημ. Ακολουθεί η αυτοκεφαλία του Μαυροβουνίου;) και να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία με το «Μακεδονία» σε αυτήν. Το γεγονός είναι ότι το Βατικανό ήδη ονομάζει «Μακεδονία» τη γειτονική χώρα, ενώ το Φανάρι σιωπά, όπως και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος....-

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μετά τις Πρέσπες: Διδάγματα και νέα καθήκοντα…

Μετά τις Πρέσπες: Διδάγματα και νέα καθήκοντα…

Η εθνική μειοδοσία ολοκληρώθηκε τελικά, όπως είχε διαφανεί πια με σαφήνεια το τελευταίο διάστημα, από μια κυβέρνηση Κουίσλιγκ και εξωνημένων πολιτικών γυρολόγων-συνεργατών. Δεν μας έσωσε το ΒΜΡΟ, ούτε οι Αλβανοί, ούτε οι Βούλγαροι, ούτε και το «ξανθό γένος». Εμείς οι ίδιοι αποδειχτήκαμε πολύ λίγοι για να μπορέσουμε να ανατρέψουμε τις «δημοκρατικές διαδικασίες» και την ψηφοφορία στην Βουλή με την οποία αναγνωρίσαμε με την υπογραφή μας ότι το όνομα της Μακεδονίας δεν μας ανήκει, ότι η κατασκευασμένη το 1944-45 σκοπιανή γλώσσα είναι η μακεδονική, ότι πάνω από τα βόρεια σύνορά μας υπάρχει ένας μακεδονικός λαός, που προσβλέπει να απελευθερώσει κάποια μέρα και τα υπόλοιπα τμήματα που κατέχουν προς το παρόν η Ελλάδα και η Βουλγαρία.

Πάρα πολλοί ρωτούν: Και τώρα τι γίνεται; Τι πρέπει να κάνουμε; Μπορούν να ανατραπούν τα όσα υπογράφηκαν;

Θεωρούμε ότι πριν απαντηθούν τα παραπάνω φλέγοντα ερωτήματα, οφείλουμε να κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις και να εξαγάγουμε ορισμένα συμπεράσματα από όσα διαδραματίσθηκαν όλα αυτά τα χρόνια και την στάση των πολιτικών όλων των κομμάτων στο εθνικό αυτό ζήτημα, που θα βοηθήσουν πιστεύω να γίνει κατανοητό το πώς καταλήξαμε να υποστούμε μια οδυνηρή εθνική ήττα και ταπείνωση.

1. Ο ηθικός εκμαυλισμός και οι νοοτροπίες του «βολέματος», της «αρπαχτής» και του «ωχαδερφισμού» που καλλιεργήθηκαν εδώ και δεκαετίες, μετέτρεψαν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού σε έναν οχλοπολτό χωρίς αντιστάσεις και ηθικές αξίες, όπου οι πάντες και τα πάντα εξαγοράζονται.
2. Δεν υπάρχουν πλέον πατριωτικές ηγεσίες στον πνευματικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό χώρο που να ενδιαφέρονται πραγματικά για το μέλλον αυτής χώρας
3. ΟΛΑ τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα από το 1950 μέχρι σήμερα έχουν τρομακτικές ευθύνες για τις πράξεις ή τις παραλήψεις τους που μας οδήγησαν στα σημερινά αποτελέσματα, με αποκορύφωμα βεβαίως την τωρινή κυβέρνηση των σκοπιανολάγνων «γιες μεν».
4. Η ΝΔ των φιλελέφτ ευρωλάγνων Μπακογιάννη, Δένδια, Κουμουτσάκου και δήθεν πατριωτών τύπου Βορίδη και Γεωργιάδη ΔΕΝ πρόκειται σε καμιά περίπτωση να ασχοληθεί σοβαρά με την ακύρωση της συμφωνίας, εάν και όταν γίνει κυβέρνηση, έχοντας εδώ και χρόνια επίσημη θέση υπέρ της σύνθετης ονομασίας. Εξ άλλου, όπως έγραψε πρόσφατα σε άρθρο του έγκυρος δημοσιογράφος (από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει): “Η αντιπολίτευση, που δεν έχει λόγο να κάνει το παγόνι μαζί με την κυβέρνηση κι ούτε έχει πενηντάρικα να μοιράσει, τι θα κάνει; Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει. Μόνο ο πρεσβευτής Πάιατ είχε την καλοσύνη να μας ενημερώσει ότι αισθάνεται ήσυχος διότι η αντιπολίτευση «θα προχωρήσει παρακάτω». Κάτι σαν «παιδιά, η παράσταση έληξε. Διαλυθείτε ήσυχα!»”.

Το καθήκον των πατριωτών στις νέες συνθήκες

Θεωρούμε αποφασιστικής σημασίας γεγονός την ανάγκη συνειδητοποίησης ότι έχουμε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Ελλοχεύει ο κίνδυνος η οργή και η απογοήτευση να μετατραπούν ταχύτατα σε αδιαφορία και απόσυρση από την ενασχόληση με μια «χαμένη υπόθεση», όπως θα σπεύσουν πολλοί καλοθελητές να την χαρακτηρίσουν, καλλιεργώντας έτσι ανάλογες συμπεριφορές.

Τίποτε δεν χάθηκε και υπάρχουν πολλά κενά νομικά και πρακτικά που μπορούν να την ανατρέψουν ή στην χειρότερη περίπτωση να την μετατρέψουν σε νεκρό γράμμα. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να απαντήσουμε στα ερωτήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω και να προτείνουμε τι βήματα πρέπει να γίνουν, κατά την αντίληψή μας, από εδώ και πέρα.

Είναι πλέον πασίδηλο το γεγονός ότι οι ανέξοδες κραυγές και οι εύκολοι αγώνες μέσα από τα πληκτρολόγια και από τους καναπέδες, που όπως αποδείχτηκε ήσαν εντελώς αναποτελεσματικοί, ανήκουν στο παρελθόν και σε εκείνους που τους αξιοποίησαν για αυτοπροβολή και δημοσιότητα. Απαιτείται πια τρέξιμο, συμμετοχή, αγωνιστική παρουσία, οργάνωση και συντεταγμένες δράσεις και όχι καπετανάτα και πρωτοβουλίες από κάποιους θερμοκέφαλους που νομίζουν, καλοπροαίρετα ή όχι, ότι με αποφάσεις της στιγμής και «γιουρούσια» θα προκύψει κάτι ουσιαστικό. Προτάσεις για ψηφοφορίες στο fb, για συλλογές υπογραφών για δημοψήφισμα, για διαλέξεις και αναλύσεις, για πρόχειρα οργανωμένες μαζώξεις και τα παρόμοια, θα θεωρούνται φτηνές δικαιολογίες λιποταξίας  από τον αγώνα, που από εδώ και πέρα θα πρέπει να είναι οργανωμένος και θα πρέπει να έχει μια και μοναδική κατεύθυνση: ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ και συστράτευση.

Και τούτο διότι μόνον μέσω της πολιτικής στις συγκεκριμένες συνθήκες μπορούν να παραχθούν ουσιαστικά αποτελέσματα. Ένας λόγος παραπάνω όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια Κυβέρνηση ατόμων με σταλινικές καταβολές και νοοτροπίες, που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την λαϊκή βούληση. Το διαπιστώσαμε ξεκάθαρα το προηγούμενο διάστημα πόσο επηρεάστηκαν από τις εκατοντάδες χιλιάδες του λαού που συμμετείχε στα συλλαλητήρια, από τις συνεχείς δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι το 70-80% των Ελλήνων ήσαν εναντίον της παράδοσης του ονόματος στα Σκόπια. Όχι μόνον δεν «ίδρωσε το αυτί τους», αλλά προχώρησαν στην κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να επιμείνουμε λίγο παραπάνω στο θέμα αυτό και να περιγράψουμε μια γενικότερη νοοτροπία που πιστεύω ότι καλλιεργήθηκε σκόπιμα, την αποφυγή συμμετοχής στην πολιτική. Όλοι έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια από γνωστούς και φίλους εκφράσεις του τύπου «σιγά μη μπλέξω με τους απατεώνες και τα λαμόγια». Τα αποτελέσματα τα ζήσαμε στο πετσί μας. Από την στιγμή που σοβαροί, αξιόλογοι και σωστοί πολίτες απέφευγαν να ασχοληθούν με τα κοινά, καταλήξαμε στους Τσίπρες, τους Φίληδες, τους Κοτζιάδες, τους Λαφαζάνηδες, τους Βούτσηδες, τους Καρανίκες και την κυρα-Τασία, άτομα με ιδεοληψίες, απύθμενα συμπλέγματα, περιθωριακούς, που μισούν την Ελλάδα, που βολεύτηκαν σε υπουργικές και βουλευτικές καρέκλες και οι οποίοι θα κάνουν τα πάντα για να μη τις χάσουν. Όλος αυτός ο συρφετός μια γλώσσα καταλαβαίνει: Την γλώσσα των αριθμών στις ψηφοφορίες της Βουλής. Τίποτε άλλο.

Να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα: Πολιτικοποίηση δεν σημαίνει ότι πρέπει οπωσδήποτε να βάλουμε άμεσα υποψηφιότητα με ένα κόμμα. Σημαίνει ότι οφείλουμε να ενταχθούμε σε κάποιον πολιτικό φορέα, αφού πρώτα συγκεντρώσουμε πληροφορίες γι’ αυτόν και κυρίως αφού εξετάσουμε τα πρόσωπα που συμμετέχουν, διότι στην «πιάτσα» κυκλοφορούν πολλά «χρώματα και αρώματα» και πολιτικούς απατεώνες και διάφορους «βαρεμένους» θα συναντήσουμε πολλούς. Χρειάζεται προσοχή, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία. Προσωπικά θεωρώ ότι εκείνο που πρέπει πρωταρχικά να αποφύγουμε είναι τους επαγγελματίες πολιτικούς. Αυτοί οδήγησαν την χώρα εδώ που φτάσαμε. Θα την ήταν εντελώς παράλογο να πιστέψουμε ότι αυτοί θα μπορέσουν να μας «σώσουν».

Κλείνω με μια επισήμανση. Οι παλιές βολικές εποχές που κατηγορούσαμε τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά τρέχαμε με την πρώτη ευκαιρία σ’ αυτούς για ρουσφέτια, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Για τους συνειδητούς πατριώτες αυτά έχουν λήξει.

Η συρρικνωμένη παραγωγική βάση, η παραπαίουσα οικονομία, ο εφιάλτης του δημογραφικού, ο κατακλυσμός της λαθρομετανάστευσης, η διαλυμένη κοινωνική συνοχή και η νοοτροπία «ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός για όλους» είναι καταστάσεις που γιγαντώνονται διαρκώς και απειλούν να μας εξαφανίσουν ως έθνος. Η Ιστορία είναι γεμάτη από εξαφανισμένους λαούς και έθνη. Δεν θα είμαστε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι, εάν δεν αλλάξουν ριζικά, σχεδόν τα πάντα, στην χώρα μας. Και αυτό δεν πρόκειται να γίνει με τα παλιά κόμματα. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη στην Βουλή που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές να υπάρξουν γνήσιες πατριωτικές δυνάμεις, που σύντομα πρέπει να αναδειχθούν σε πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία.

Ο χρόνος που διαθέτουμε λιγοστεύει απελπιστικά. Ας κάνουμε το καθήκον μας απέναντι στις γενιές που έρχονται, ώστε να ζήσουν σε μια Ελλάδα αναγεννημένη.

«Οι καιροί ου μενετοί» είχε γράψει πριν από αιώνες ο σπουδαίος Θουκυδίδης. Ας τον ακούσουμε…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

1 Φεβρουαρίου 2019

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (7) Ευρωπαϊκή Ένωση: ένα απολυταρχικό όργανο

του Jiří Payne

• Αυτό που στη πραγματικότητα δημιούργησε η Συνθήκη της Λισαβόνας ήταν ένα αυταρχικό πολιτικό σύστημα που παραβιάζει τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα.
• Το Άρθρο 4 αναφέρει εν μέρει: «...Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διευκολύνουν την εκπλήρωση των καθηκόντων της Ένωσης και να απέχουν από κάθε μέτρο που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την επίτευξη των στόχων της Ένωσης.» Με άλλα λόγια, τα συμφέροντα της Ένωσης είναι πάνω από τα συμφέροντα των μεμονωμένων κρατών και πολιτών.
• Σε ένα δημοκρατικό σύστημα με υγιή ισορροπία δυνάμεων, ένας κυβερνών συνασπισμός μπορεί να αμφισβητηθεί ή να αντικατασταθεί από την αντιπολίτευση. Αυτό ακριβώς λείπει από την ΕΕ, καθώς η Συνθήκη της Λισαβόνας απαιτεί τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να επιλέγονται βάσει της «Ευρωπαϊκής τους δέσμευσης». Αυτό στη πράξη σημαίνει πως αν κάποιος έχει αντίθετη άποψη δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μέλος της Επιτροπής. Όπως αποδεικνύει επανειλημμένα η ιστορία, όπου δεν υπάρχει αντίθεση, η ελευθερία χάνεται.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας θεωρεί τα συμφέροντα της Ένωσης ανώτερα από τα συμφέροντα των μεμονωμένων κρατών και πολιτών. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, διαμαρτυρήθηκε το 2016: «Πολλοί πολιτικοί ακούν αποκλειστικά την εθνική γνώμη. Και εφόσον ακούτε την εθνική σας γνώμη δεν αναπτύσσετε κοινή ευρωπαϊκή λογική ...» (Φωτογραφία από Dan Kitwood/Getty Images)

Η Συνθήκη της Λισαβόνας -- που καταρτίστηκε για την αντικατάσταση της Συνταγματικής Συνθήκης του 2005 και υπογράφηκε το 2007 από τους ηγέτες των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης – περιγράφεται ως μία συμφωνία με σκοπό τη «μεταρρύθμιση της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ... ορίζει την ανθρωπιστική βοήθεια ως ειδική αρμοδιότητα της Επιτροπής.»
Αυτό που στη πραγματικότητα δημιούργησε η Συνθήκη της Λισαβόνας ήταν ένα αυταρχικό πολιτικό σύστημα που παραβιάζει τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα.
Για παράδειγμα δείτε την εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σύμφωνα με το Άρθρο 17 της Συνθήκης:

«Η Επιτροπή οφείλει να προωθεί το γενικό συμφέρον της Ένωσης... Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της, η Επιτροπή πρέπει να είναι απολύτως ανεξάρτητη... τα μέλη της Επιτροπής δεν πρέπει να ζητούν ούτε να δέχονται οδηγίες από καμία κυβέρνηση ή άλλο θεσμικό όργανο, σώμα, γραφείο ή οντότητα.»

Επιπλέον, το Άρθρο 4 αναφέρει εν μέρει:

«... Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διευκολύνουν την εκπλήρωση των καθηκόντων της Ένωσης και να απέχουν από κάθε μέτρο που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την επίτευξη των στόχων της Ένωσης.»

Με άλλα λόγια, τα συμφέροντα της Ένωσης είναι πάνω από τα συμφέροντα των μεμονωμένων κρατών και πολιτών. Αυτό δεν είναι απλώς εικασίες. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δήλωσε ανοιχτά το 2016:

«Πολλοί πολιτικοί ακούν αποκλειστικά την εθνική γνώμη. Και εφόσον ακούτε την εθνική σας γνώμη, δεν αναπτύσσετε κοινή ευρωπαϊκή λογική και αίσθημα ανάγκης για κοινή προσπάθεια. Έχουμε πάρα πολλούς Ευρωπαίους μερικής απασχόλησης.»

Την ίδια χρονιά, ο Εμανουέλ Μακρόν – τότε Υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας – έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό Time, στην οποία προειδοποίησε για το επερχόμενο δημοψήφισμα του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζοντας:

«Μπορεί ξαφνικά και άλλες χώρες να ξυπνήσουν και να λένε «θέλω το ίδιο καθεστώς με τους Βρετανούς», που στην πραγματικότητα θα είναι η αποσυναρμολόγηση της υπόλοιπης Ευρώπης. Δεν πρέπει να αναπαράγουμε την κατάσταση στην οποία μια χώρα δύναται να επηρεάσει την υπόλοιπη Ευρώπη, επειδή διοργανώνει ένα δημοψήφισμα.»

Η στάση του Μακρόν αντικατοπτρίζεται στη Συνθήκη της Λισαβόνας, η οποία επιβάλλει κανονισμούς στα κράτη μέλη για να διασφαλιστεί ότι εκπληρώνουν τα καθήκοντα που καθορίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Στο πλαίσιο αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι από τις 36 φορές που η λέξη «ευθύνη» εμφανίζεται στη Συνθήκη, μόνο μία φορά αναφέρεται σε υποχρέωση της Επιτροπής - δηλαδή ότι «ως όργανο, είναι υπεύθυνη έναντι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.» Οι υπόλοιπες 35 αναφέρονται σε υποχρεώσεις των κρατών μελών.
Σε ένα δημοκρατικό σύστημα με υγιή ισορροπία δυνάμεων, ένας κυβερνών συνασπισμός μπορεί να αμφισβητηθεί ή να αντικατασταθεί από την αντιπολίτευση. Αυτό ακριβώς λείπει από την ΕΕ, καθώς η Συνθήκη της Λισαβόνας απαιτεί τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να επιλέγονται βάσει της «ευρωπαϊκής τους δέσμευσης». Αυτό στη πράξη σημαίνει πως αν κάποιος έχει αντίθετη άποψη δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μέλος της Επιτροπής – κάτι που θυμίζει έντονα τον Κομμουνισμό. Το Άρθρο 4 του Συντάγματος του 1960 της Τσεχοσλοβακίας, για παράδειγμα, ορίζει:

«Η κυρίαρχη δύναμη στην κοινωνία και στο κράτος είναι οι πρωτοστάτες της εργατικής τάξης, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας, μια εθελοντική πολεμική ένωση των πιο ενεργών και καταρτισμένων πολιτών των τάξεων των εργατών, των αγροτών και των διανοούμενων».

Το Άρθρο 11 του Συντάγματος της Βόρειας Κορέας περιλαμβάνει παρόμοια οδηγία:

«Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας θα ασκεί όλες τις δραστηριότητες υπό την ηγεσία του Κόμματος των Εργαζομένων της Κορέας.»

Όπως αποδεικνύει επανειλημμένα η ιστορία, όπου δεν υπάρχει αντίθεση, η ελευθερία χάνεται.
Στο βιβλίο «Η Δημοκρατία στην Αμερική» το 1840, ο διάσημος Γάλλος διπλωμάτης και ιστορικός Αλεξίς ντε Τοκβίλ έγραψε:

«... Εάν ο δεσποτισμός επρόκειτο να εδραιωθεί στα σημερινά δημοκρατικά έθνη, θα είχε πιθανώς διαφορετικό χαρακτήρα. Θα ήταν πιο εκτεταμένος και πιο ήπιος, και θα υποβάθμιζε τους ανθρώπους χωρίς να τους βασανίζει...
«Ο ηγεμόνας, αφού πάρει σταδιακά ένα ένα τα άτομα στα ισχυρά του χέρια, τους πλάθει βάσει των προτιμήσεών του και έπειτα επεκτείνεται στην ευρύτερη κοινωνία ως σύνολο. Πάνω από αυτό, απλώνει ένα λεπτό πλέγμα ομοιόμορφων, λεπτών και περίπλοκων κανόνων, από το οποίο ούτε τα πιο πρωτότυπα μυαλά και οι πιο δραστήριες ψυχές δεν μπορούν να διαφύγουν. Δεν σπάει το ηθικό του ανθρώπου, αλλά το μαλακώνει, το λυγίζει και τον καθοδηγεί. Σπάνια αναγκάζει κάποιον να δράσει αλλά καταπιέζει διαρκώς τη δράση. Δεν καταστρέφει πράγματα αλλά εμποδίζει τη δημιουργία τους. Αντί να τυραννήσει, αναστέλλει, καταπιέζει, καταπνίγει, αποχαυνώνει και τελικά μειώνει κάθε έθνος σε τίποτα άλλο παρά ένα σμήνος από δειλά και εργατικά ζώα, με την κυβέρνηση ως ποιμένα του...»

Ο ντε Τοκβίλ τα έγραψε αυτά πριν περίπου δύο αιώνες, αλλά εύκολα – και τρομακτικά -- θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην Ευρώπη σήμερα.

Ο Δρ. Jiří Payne είναι Τσέχος συντηρητικός βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ομάδας: Ευρώπη της Ελευθερίας και της Άμεσης Δημοκρατίας. 

Μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου: The European Union: An Authoritarian Body with a Humanitarian Face

Πηγή: gatestoneinstitute

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (26) Πρέσπες: Το βρώμικο παρασκήνιο

Ο Σταύρος, ο πρέσβυς Πάιατ, 

η συμφωνία των Πρεσπών 

και ποιος «σκότωσε» το Ποτάμι

Πριν από μερικές ημέρες ο Σταύρος Θεοδωράκης αναρωτήθηκε «ποιος σκότωσε το Ποτάμι» και κατήγγειλε ότι η ΝΔ ήταν αυτή που τελικά οδήγησε στη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Την Παρασκευή από το Σκάι, ο μέχρι πρότινος βουλευτής του Ποταμιού, Γιώργος Αμυράς, άφησε σαφέστατα υπονοούμενα ότι υπήρξε συναλλαγή, ότι αυτός που «σκότωσε» το κόμμα ήταν τελικά ο ίδιος ο αρχηγός του.

Οι δηλώσεις Αμυρά δεν μπορούν να περάσουν έτσι απλά και χωρίς να δοθούν απαντήσεις. Στη Βουλή οι φήμες για όλα όσα έγιναν με τη συμφωνία των Πρεσπών προκαλούν ντροπή ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κάνουν παζάρια κάτω από το τραπέζι ακόμη και για κρίσιμα εθνικά θέματα.

Ο Αμυράς είπε μεταξύ άλλων ότι «όταν αποχώρησε ο Καμμένος από την κυβέρνηση το Ποτάμι δεν βγήκε να πει στον Τσίπρα να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν το έκανε ποτέ, μόνο εγώ το έκανα. Στην τροπολογία για τα αντισταθμιστικά το Ποτάμι είπε την ψηφίζουμε είναι καλή, εγώ και πάλι τότε δεν τη στήριξα. Την Πέμπτη το βράδυ κάναμε το Πολιτικό Συμβούλιο. Εβγαλαν 9 δευτερόλεπτα ηχογραφήσεων, ας τα βγάλουν όλα». Και ρώτησε ανοικτά τον Θεοδωράκη. «Από μένα έχει το ελεύθερο να βγάλει τα πρακτικά της σημαντικότερης σύσκεψης που συμμετείχα όσο ήμουν στο Ποτάμι. Αν θέλει να συνεχίσει αυτόν τον βρώμικο πόλεμο, με παράνομες πρακτικές, να τα βγάλει στη δημοσιότητα. Αλλά να απαντήσει: Γιατί ήθελε να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών;

Αν μου στείλει τώρα μήνυμα και μου δώσει το ελεύθερο, μπορώ να σας πω. Να μας πει και αν έχει αναλάβει δεσμεύεις και έναντι ποιων;».

Τα όσα υποστηρίζει ο Αμυράς τα γνωρίζουν αρκετοί και τα συζητούν στους διαδρόμους της Βουλής. Ακούγεται για παράδειγμα ότι το παρασκήνιο της αλλοπρόσαλλης τακτικής του Ποταμιού είναι πολύ έντονο. Λένε π.χ. πώς είναι δυνατόν τη μια ημέρα το κόμμα να λέει ότι θα ψηφίσει κατά συνείδηση και την άλλη ο αντιπρόεδρος, Γ. Μαυρωτάς να αφήνει ορθάνοικτο παράθυρο για να ψηφίσουν; Τι μεσολάβησε και ποιες δεσμεύσεις; Γιατί ο Αμυράς αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρξε κάτι που άλλαξε τη γνώμη του Θεοδωράκη.

Το παρασκήνιο, λοιπόν, λέει ότι ο επικεφαλής του Ποταμιού δεσμεύτηκε στον αμερικανό πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, τον οποίο είδε πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή. 

Τι είχαν γράψει τα «ΝΕΑ»

Σχετική αναφορά είχε κάνει σε πρόσφατο άρθρο του και ο Γ. Πρετεντέρης στα «ΝΕΑ». Είχε γράψει μεταξύ άλλων:

Στις 17 Μαΐου 2018 ο Τσίπρας συναντιέται με τον Ζάεφ στη Σόφια.

Στις 19 Μαΐου ο Ζάεφ συγκαλεί σύσκεψη πολιτικών αρχηγών στα Σκόπια. Σύμφωνα με τα πρακτικά, ο Ζάεφ μεταφέρει όσα συζήτησε με τον Τσίπρα λέγοντας ότι «δεν μπορεί να σχηματίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αυτή δεν θα προέλθει από τις ψήφους του Καμμένου, αλλά από το Ποτάμι» («Καθημερινή», 2 Οκτωβρίου 2018).

Στις 23 Ιανουαρίου 2019, επτά μήνες αργότερα, ο Τσίπρας δεν είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μάζεψε κάτι ρετάλια του Καμμένου και πέρασε τη συμφωνία με τέσσερις ψήφους από το Ποτάμι (Θεοδωράκης, Μαυρωτάς, Λυκούδης, Δανέλλης). Ο Ζάεφ δηλαδή ήξερε τον Μάιο ακριβώς τι θα συμβεί τον Ιανουάριο. Οι υπόλοιποι μπορούμε να σπάσουμε τα μολύβια μας. Είναι μάντης, θα μου πείτε. Ή είχε πολύ καλή πληροφόρηση, θα πω εγώ. Μόλις προ διημέρου είχε συναντήσει τον Τσίπρα. Ο οποίος στις 12 Μαρτίου είχε καλέσει στο Μαξίμου τον Θεοδωράκη για έναν εντελώς άσχετο λόγο.

Πάμε παρακάτω και παρακαλώ να προσέξετε το εξής:

Ο Ζάεφ δεν μιλάει για ψήφους από το ΚΙΝΑΛ ή από την Κεντροαριστερά γενικώς, αλλά «από το Ποτάμι».

Μόνο που στις 19 Μαΐου, το Ποτάμι μετείχε στο ΚΙΝΑΛ. Κι έως τότε δεν υπήρχε συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων (οι Πρέσπες έγιναν στις αρχές Ιουνίου).

Το Πολιτικό Συμβούλιο του ΚΙΝΑΛ (στο οποίο μετείχε ο Θεοδωράκης) δεν είχε συνεδριάσει για να εξετάσει τη συμφωνία, ούτε ήξεραν ακόμη αν θα διαφωνήσουν με τη Φώφη (αυτό συνέβη στις 12 Ιουνίου).

Και το Ποτάμι μετείχε κανονικά στο ΚΙΝΑΛ από το οποίο αποχώρησε μόλις την 1η Ιουλίου.

Με άλλα λόγια ο Ζάεφ ήξερε τον Μάιο όχι μόνο τι θα συμβεί τον Ιανουάριο, αλλά και τι θα μεσολαβήσει. Ο Κάλχας αυτοπροσώπως!

Όταν μάλιστα τα πράγματα πήγαν να στραβώσουν με τον Καμμένο στα τέλη Δεκεμβρίου και το Ποτάμι έβαλε θέμα κυβερνητικής πλειοψηφίας εξοργίζοντας το Μαξίμου, ο πρεσβευτής Πάιατ συνάντησε τον Θεοδωράκη. Τρία εικοσιτετράωρα μετά τη συνάντησή τους, το Μαξίμου αλλάζει γραμμή κι από το «κάντε πρόταση δυσπιστίας» που έλεγε έως τότε γυρίζει αιφνιδιαστικά στο «θέλω ψήφο εμπιστοσύνης» (13 Ιανουαρίου).

Την οποία κέρδισε χάρη στην ψήφο ενός βουλευτή (Δανέλλης) από πού; Από το… Ποτάμι!

Και ταυτοχρόνως διευκολύνθηκε το υπόλοιπο Ποτάμι να ψηφίσει τις Πρέσπες αποσυνδέοντας τις Πρέσπες από την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.

Σας το λέω: ο Ζάεφ είναι μεγάλος μάντης!

Αλλά ευτυχώς κάτι κόβει και το δικό μας μυαλουδάκι να μη μας θεωρούν κορόιδα».

Όλα στο φως

Αυτά που έγραφε ο Γιάννης Πρετεντέρης επιβεβαιώνονται από αυτά που είπε ο Γιώργος Αμυράς και που άφησε να εννοηθεί ότι έγιναν από την πλευρά του Σταύρου Θεοδωράκη. Και θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δοθεί στη δημοσιότητα το σύνολο των ηχογραφήσεων από το Ποτάμι, όπως και να απαντήσει ο Θεοδωράκης για το αν δεσμεύτηκε κάπου και γιατί ήθελε να περάσει η συμφωνία των Πρεσπών. Ποια η εμπλοκή του αμερικανού πρέσβη και με ποιες πιέσεις πείστηκε ο Θεοδωράκης για να στηρίξει τη συμφωνία;

Ένα κόμμα που κάποτε έπαιρνε 15% στις δημοσκοπήσεις και που είχε 11 βουλευτές ενώ τώρα δεν έχει καν Κ.Ο. πρέπει να απαντήσει διότι με τις ψήφους του Θεοδωράκη, του Λυκούδη, του Μαυρωτά και του διαγραφέντος Δανέλλη, πέρασε η συμφωνία.

Αν είναι απλά μια απόφαση με βάση τη συνείδηση των βουλευτών με γεια τους με χαρά τους, αλλά αν είναι προϊόν συναλλαγής, εκβιασμών, πιέσεων, βρόμικου παρασκηνίου, πρέπει να βγουν όλα στο φως.

Η περίπτωση του Ποταμιού και οι βόμβες Αμυρά είναι η μία πλευρά του τι παίχτηκε τις τελευταίες εβδομάδες στο πολιτικό σκηνικό. Το στημένο θέατρο Τσίπρα – Καμμένου, οι αστειότητες με τον Παπαχριστόπουλο και το «παραιτούμαι – δεν παραιτούμαι», η υπόθεση της «γκαζόζας» και των κωμικοτραγικών καταστάσεων για να διασωθούν τα μικρά κόμματα με αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής, επιβεβαιώνουν όσους λένε ότι υπάρχουν πολλοί σκελετοί στις ντουλάπες συγκεκριμένων πολιτικών.

http://hellenicinterest.blogspot.com/2019/02/blog-post.html

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (25) Επιστολή-κόλαφος από 12 πανεπιστημιακούς για τις Πρέσπες

Επιστολή-κόλαφος από 12 πανεπιστημιακούς 

για τη συμφωνία των Πρεσπών

Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής:

Η δημόσια συζήτηση για την αποδοχή και την αναγκαιότητα της συμφωνίας των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ περιλαμβάνει τρεις βασικές ανακρίβειες, οι οποίες πρέπει να αποκατασταθούν.

Το αδιέξοδο της διπλωματίας δεν οφειλόταν στην έλλειψη τόλμης ή ευφυΐας. Για 25 χρόνια το βάρος των διαπραγματεύσεων έπεσε στην εξεύρεση μιας μικτής ονομασίας, η οποία θα χαρακτήριζε και τη νέα χώρα και το έθνος που την κατοικεί και τη γλώσσα που ομιλείται, βάσει της αντίληψης ότι οι λαοί δίνουν την ονομασία τους στις χώρες και τις γλώσσες και όχι το αντίστροφο. Αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή τής ελληνικής διπλωματίας και από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπήρξε ποτέ διαφορετική προσέγγιση. Δεν μπορούσε να την παραβλέψει καμιά κυβέρνηση, διότι, ασχέτως των επιστημονικών προσεγγίσεων, η ιστορία αποτελεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού έθνους και θέμα εξαιρετικά μεγάλης ευαισθησίας στον ελληνικό Βορρά, στην ελληνική Μακεδονία.

Η πραγματικότητα αυτή δεν ανατρέπεται ούτε αναθεωρείται με συνοπτικές διαδικασίες. Η Αθήνα δεν μπορούσε να αναγνωρίσει ένα μακεδονικό έθνος δίπλα στον δικό της μακεδονικό πληθυσμό, ασχέτως της ονομασίας του γειτονικού κράτους, για την οποία πάντοτε υπήρχαν προτάσεις και συζητήσιμες λύσεις.

Δεν είναι έντιμος συμβιβασμός

Η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί έναν έντιμο συμβιβασμό. Στην προσπάθειά να προφυλαχθεί –και όχι να καταπολεμηθεί, όπως μερικοί πιστεύουν–, το εθνικό αφήγημα και των δύο κρατών, εντέλει υπονομεύθηκε ανεπανόρθωτα το προβεβλημένο αντίδωρο των Σκοπίων στην Αθήνα, δηλαδή η μικτή ονομασία erga omnes. Εφόσον, κατά το περίφημο 7ο άρθρο, με τον όρο «Μακεδονία» νοείται και η επικράτεια της ΠΓΔΜ, η διεθνής ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» θα συνυπάρχει χωρίς αντιρρήσεις με τη σκέτη «Μακεδονία», την οποία ουδόλως θα επισκιάσει.

Εξάλλου, η ελληνική παραδοχή πως με το επίθετο «μακεδονικός –ή –ό» μπορούν να προσδιορίζονται «η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά του, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά», συνιστά –για όσους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες δεν το έχουν καταλάβει ακόμη– άμεση αναγνώριση από την Αθήνα μιας εθνότητας, που ονομάζεται «μακεδονική». Σε έναν κόσμο, όπου η άγνοια ιστορίας και γεωγραφίας είναι ο κανόνας, η ονομασία υπηκοότητας και εθνότητας συνάμα ως «μακεδονικών», δίνει στους γείτονες, εμμέσως πλην σαφώς, ασχέτως των όρων της συμφωνίας περί αρχαιότητας, απεριόριστη πρόσβαση στη μακεδονική κληρονομιά συνολικά και μάλιστα με την υπογραφή μας.

Είναι διάσπαση

Η συμφωνία των Πρεσπών δεν αποτελεί ουσιαστική συμβολή στην προσέγγιση των δύο γειτονικών λαών. Δεν επιλύει τη διαφωνία. Προσπαθώντας να δώσει ίσο βάρος σε δύο απολύτως αντιφατικές ιστορικές εκδοχές, παραβιάζει την κοινή λογική, αφού αναγνωρίζει ότι αμφότερες είναι κατ’ όνομα «μακεδονικές». Η συνωνυμία αυτή δεν αποτελεί επωφελή λύση, γι’ αυτό και την αντιμαχόμασταν ανέκαθεν. Εύκολα εκλαμβάνεται ως διάσπαση μιας και μοναδικής μακεδονικής ιστορικής ενότητας, ενώ ο εθνικός προσδιορισμός των «Βορείων» αναπόφευκτα υπερισχύει του τοπικού των «Νοτίων». Αφελής ήταν η αντίληψη των εμπνευστών της ότι οι δύο «αλήθειες» θα μπορούσαν να περιοριστούν και να ισχύουν μόνον μέσα στις αντίστοιχες επικράτειες.

Όπως προκύπτει από τις συνεχείς δηλώσεις των πολιτικών της ΠΓΔΜ, τα πρόσωπα αυτοπροσδιορίζονται εντός και εκτός της χώρας όπου διαμένουν με τον τρόπο που επιθυμούν. Επιπλέον, η ιστορία δείχνει ότι οι δύο εκδοχές δεν μπορούν να στεγανοποιηθούν μεταξύ τους. Η ελληνική εκδοχή της αρχαίας μακεδονικής ιστορίας αφορά και γεωγραφικό τμήμα της ΠΓΔΜ, ενώ, από την άλλη, οι λεγόμενοι «Αιγαιάτες» πολιτικοί πρόσφυγες και οι απόγονοί τους δεν πρόκειται να αποκηρύξουν τη δική τους ιστορική εκδοχή για τις «χαμένες πατρίδες» τους, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 36 στο αναθεωρημένο Σύνταγμα της ΠΓΔΜ. Κοντολογίς η συζήτηση περί ιστορίας και ταυτοτήτων εντός του πλαισίου της συμφωνίας είναι ατελέσφορη και ασύμφορη.

Σφετερισμός

Όλα αυτά, ασχέτως των συναισθημάτων που προκαλούν, δεν είναι οι κύριοι λόγοι που είμαστε αντίθετοι στη συμφωνία των Πρεσπών. Είμαστε αντίθετοι όχι γιατί η υπογραφή του υπουργού των Εξωτερικών αδυνατεί να αποτρέψει με πειστικό τρόπο τον σφετερισμό ευαίσθητων ιστορικών δεδομένων, αλλά γιατί επιτρέπει ρητά αυτόν τον σφετερισμόˑ όχι γιατί αδυνατεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, αλλά γιατί καταφεύγει σε λογικούς ακροβατισμούς, ώστε να μας πείσει πως το πέτυχε. Είμαστε αντίθετοι όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε, αλλά γιατί αδυνατεί να κατανοήσει ποια πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα. Αδυνατεί να κατανοήσει την ευαισθησία των πολιτών της για την ιστορική τους κληρονομιά, μιαν ευαισθησία που νοηματοδοτείται σε πολλές συνταγματικές διατάξεις και έρχεται ως συνέπεια δύο αιώνων δημόσιας εκπαίδευσης.

Είμαστε αντίθετοι, τέλος, λόγω της ασυνέπειας σε μια εθνική γραμμή, η οποία προσδιόρισε την εσωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση τής χώρας για 25 χρόνια με τεράστιο κόστος, σε μια γραμμή η οποία συστράτευσε σχεδόν το σύνολο της κοινής γνώμης.

Κι αν το πρόβλημα είχε «κακοφορμίσει», όπως έγραψε πρόσφατα ο τ. υπουργός των Εξωτερικών, ποιος αποφάσισε ότι ο «ακρωτηριασμός» ήταν η δέουσα λύση για την Ελλάδα; Το κράτος μας αντιφάσκει με τον εαυτό του, χωρίς να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση, ενώ η κυβέρνηση έχει εναποθέσει τη δυναμική της συμφωνίας στις μελλοντικές επιλογές των Σκοπίων.

Βασίλης Κ. Γούναρης, Α.Π.Θ.

Μάνος Καραγιάννης, King’s College London.

Σταύρος Κάτσιος, Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Α.Π.Θ.

Κώστας Α. Λάβδας, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Δημήτρης Ξενάκης, Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Δημήτρης Σκιαδάς, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Άγγελος Συρίγος, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Μιχάλης Ι. Τσινισιζέλης, Ε.Κ.Π.Α.

Κώστας Υφαντής, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ι. Κ. Χασιώτης, Α.Π.Θ.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ε.Κ.Π.Α.

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (6) Eurasia Group: Το 2019 μπορεί να έρθει η ανατροπή

Οι παγκοσμιοποιητές της Νέας Τάξης ανησυχούν...

Eurasia Group: Το 2019 μπορεί να έρθει 

η γεωπολιτική κατάρρευση του κόσμου

Το 2019 θα είναι η χρονιά, κατά την οποία τα απανωτά χτυπήματα στο σύστημα της δυτικής συμμαχίας και στο οικοδόμημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης απειλούν με ανατροπή την παλαιά τάξη πραγμάτων, εκτιμά η δεξαμενή σκέψης Eurasia Group, προσθέτοντας ότι «το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι το πιο επικίνδυνο των τελευταίων δεκαετιών».

Σύμφωνα με την ανάλυση των σημαντικότερων κινδύνων για τη νέα χρονιά του Eurasia Group, η Pax Americana διαλύεται, η διατλαντική συμφωνία που στηρίζει την  Δύση από τη δεκαετία του 1959 πεθαίνει, το ΝΑΤΟ, οι G7 και G20, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Ε.Ε. βρίσκονται όλοι σε κρίση, αν και σε διαφορετικό βαθμό.

H έκθεση του Eurasia Group, που είναι σε γνώση του ΑΠΕ ΜΠΕ, προειδοποιεί μάλιστα ότι το 2019 μπορεί να είναι η χρονιά γεωπολιτικής κατάρρευσης του κόσμου, όπως τον ζήσαμε μέχρι τώρα.Ειδικά για την Ευρώπη, εκτιμά ότι οι ευρωσκεπτικιστικές-λαϊκιστικές δυνάμεις θα κερδίσουν το 37% των εδρών στο Ευρωκοινοβούλιο τον επόμενο Μάιο, σημειώνοντας σημαντική άνοδο από το 28% του Μαίου του 2014. Αποτέλεσμα; Το νέο Ευρωκοινοβούλιο που θα διαμορφωθεί θα εισέλθει σε κρίση προτού καν αρχίσει το έργο του.

Σύμφωνα με το Eurasia Group στις ευρωεκλογές του Μαίου οι ευρωσκεπτικιστές θα κερδίσουν περισσότερες έδρες από ποτέ. Οι προηγούμενες εκλογές, το 2014, διεξήχθησαν λίγο μετά την κρίση της ευρωζώνης, όταν κάποιες χώρες εξακολουθούσαν να πηγαίνουν από διάσωση σε διάσωση.

«Τώρα, το επίσημο μήνυμα είναι ότι η Ευρώπη είναι ισχυρότερη. Αλλά η παρακμή ορισμένων από τα κυριότερα κόμματα που ανήκουν στους τρεις μεγάλους συνασπισμούς του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανοίγει μια ευκαιρία στα ακροδεξιά ευρωσκεπτιστικά κόμματα να αποτελέσουν μια επιβλητική δύναμη στο κοινοβούλιο – ίσως τη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα…Οι τέσσερις λαϊκιστικές κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας θα θέλουν όλοι να διασφαλίσουν ότι εκπροσωπούνται κατάλληλα από έναν Επίτροπο της ιδεολογικής τους γλώσσας, φέρνοντας τους ευρωσκεπτικιστές πιο κοντά στην πραγματική εξουσία λήψης αποφάσεων ,στην Ευρωπαικη Επιτροπή οπής. Εν ολίγοις, εφέτος οι ευρωσκεπτικιστές θα έχουν μεγαλύτερη επιρροή από ποτέ στο ευρωκοινοβούλιο και την Κομισιόν» εκτιμά το Eurasia Group και προσθέτει:

«Αυτή η πρωτοφανής επιρροή θα υπονομεύσει την ικανότητα της Ευρώπης να λειτουργεί. Η παρουσία των ευρωσκεπτικιστών στις τάξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα υπονομεύσει τη συνοχή και την ικανότητά της να διαχειρίζεται τις καθημερινές υποθέσεις της ΕΕ, καθώς και τη σαφήνεια του μηνύματός της μεταξύ του ευρωπαϊκού πληθυσμου, των επενδυτών και του ευρύτερου κόσμου. Ο ιστορικά συλλογικός θεσμός θα γίνει πεδίο μάχης. Στη συνέχεια, με τους λαϊκιστές στο ευρωκοινοβούλιο και στο Ευρωπαικό Συμβούλιο, θα είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί συναίνεση σε βασικά θέματα πολιτικής, όπως η μετανάστευση, το εμπόριο και το κράτος δικαίου. Επίσης, οι εσωτερικές διαφωνίες θα διαταράξουν την ικανότητα της ΕΕ να αντιδρά γρήγορα σε κρίσεις. Το 2019 θα είναι η χρονιά που οι ακροδεξιοί λαϊκιστές θα κερδίσουν πραγματική δύναμη στην Ευρώπης, διαβρώνοντας την ΕΕ από μέσα».

Aλλαγή του κλίματος, αλλά στον γεωπολιτικό τομέα

Σύμφωνα με το Eurasia Group, η συντριπτική πλειοψηφία των γεωπολιτικών δυνάμεων, κατευθύνονται σήμερα σε λάθος κατεύθυνση. «Δείτε τις τροχιές όλων των σημερινών σημαντικών γεωπολιτικών δυνάμεων. Ξεκινήστε με τους μεγάλους. Η ισχύς των πολιτικών θεσμών στις ΗΠΑ και σε άλλες προηγμένες βιομηχανικές οικονομίες. Η διατλαντική σχέση. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας. Η κατάσταση της ΕΕ. Το ΝΑΤΟ. Οι G20. Οι G7. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Η Ρωσία και οι γείτονές της. Περιφερειακή πολιτική εξουσίας στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Η τάση σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς είναι αρνητική. Και στους περισσότερους με έναν τρόπο που δεν έχει εμφανιστεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των σημαντικών γεωπολιτικών εξελίξεων που παρακολουθούμε – πάνω από το 90% αυτών – σήμερα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση. Αυτές οι σχέσεις και οι θεσμοί δεν θα καταρρεύσουν αύριο, αλλά οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν είναι νάρκες ξηράς. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή είναι όλα κομμάτια της διεθνούς αρχιτεκτονικής, κάποια από τα οποία είναι θεμελιώδη. Τελικά, οι άνθρωποι πρόκειται να πληγούν. Σκεφτείτε την αλλαγή του κλίματος, αλλά στον γεωπολιτικό τομέα», σημειώνει το Eurasia Group.

«Οι ΗΠΑ παραμένουν κρίσιμος σύμμαχος για τα περισσότερα αναπτυγμένα έθνη του κόσμου, αλλά οι συμμαχίες της Ουάσιγκτον αποδυναμώνονται. Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι δεν είναι δουλειά της Αμερικής να αποτελεί τον παγκόσμιο χωροφύλακα, καθώς και άλλα έθνη πρέπει να πληρώσουν για την ασφάλειά τους. Η διοίκηση Τραμπ βλέπει τις συμμαχίες ως κορσέδες που περιορίζουν την ικανότητα των ΗΠΑ να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους. Αυτό σημαίνει ότι οι συμμαχίες διαβρώνονται και η διάβρωση θα συνεχιστεί. Οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση δεδομένου ότι υπάρχουν προκλήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Συγκεκριμένα, τόσο οι αμερικανο-γερμανικές όσο και οι αμερικανο-γαλλικές σχέσεις επιδεινώνονται. Αυτό υπονομεύει το ΝΑΤΟ και την ευρύτερη διεθνή τάξη», αναφέρει το Eurasia Group.

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας έχουν ήδη επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί

«Τόσο o Τραμπ όσο και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα παραμένουν αφοσιωμένοι στην περιοχή της Ασίας, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανόδου της Κίνας. Η συμμαχία ΗΠΑ-Ιαπωνίας παραμένει ισχυρή. Αλλά ακόμα και εδώ, ο Τραμπ θα προτιμούσε να μειώσει για παράδειγμα την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Νότια Κορέα, συνεχίζοντας παράλληλα να δημιουργεί αβεβαιότητα για το εμπόριο. Οι αμφιβολίες του Τραμπ για τις συμμαχίες δημιουργούν ευκαιρίες για τον κινέζο ηγέτη Σι Τζιπίνγκ, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, τους ακροδεξιούς λαϊκιστές στην Ευρώπη και άλλους, που εκμεταλλεύονται την απογοήτευση για τη στάση της Ουάσινγκτον.

Επιπλέον το Eurasia Group αναφέρεται στον κίνδυνο κατάληξης μιας αναμέτρησης μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ σε οικονομική ύφεση, τονίζοντας ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν ήδη επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί, ενώ δεν υπάρχει κοινό έδαφος συμβιβασμού. Διακυβεύεται, έτσι, και η τεχνολογική κυριαρχία του 21ουαιώνα και όχι μόνο το εμπόριο», καταλήγει το Eurasia Group.

http://ethnologic.blogspot.com/2019/01/eurasia-group-2019.html