Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (14)

H Eυρώπη που ποτέ δεν ήλθε….

Ας ξεκινήσουμε την παρούσα έρευνά μας με την ενιαία ευρωπαϊκή  πράξη η οποία υπογράφηκε στο Λουξεμβούργο την 17^η Φεβρουαρίου 1986 και στη Χάγη την 28^η Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. Τέθηκε σε ισχύ από την 1^η Ιουλίου του 1987 υπό την επιτροπή Ντελόρ. Η πράξη θεσπίσθηκε με πίστη στην ευρωπαϊκή ιδέα και βούληση για συνέχιση του έργου το οποίο ήδη  είχε αρχίσει η συνθήκη της Ρώμης  το 1957 και της Στουτγάρδης του 1983 για την προώθηση της ευρωπαϊκής συνεργασίας και της δημοκρατίας με βάση τα θεμελιώδη δικαιώματα και στοχεύοντας στη βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης με την εμβάθυνση της κοινής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Τίποτε ή ελάχιστα από όλα αυτά έχουν γίνει 30 χρόνια μετά. Ουσιαστικά όλα αυτά τα ψηφίσματα απέβλεπαν στο να μεταλλαχθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται τα ευρωπαϊκά κράτη σε μία κοινή ευρωπαϊκή ένωση. Όμως τίποτε τέτοιο δεν έγινε τουλάχιστον  ώστε να συμφωνεί με το πνεύμα και το σκοπό αυτών των συνθηκών. Αντιθέτως η Ευρώπη κινείται στο ρυθμό της γερμανικής παντοκρατορίας, των μνημονίων και της λιτότητας αλλά και των απείρων άλλων κοινωνικών και πολιτικών και όχι μόνο προβλημάτων.

Η ενιαία ευρωπαϊκή πράξη (ΕΕΠ) αποσκοπούσε στην αναθεώρηση των συνθηκών της Ρώμης για την ίδρυση της ευρωπαϊκής οικονομικής κοινότητας  (ΕΟΚ) και της Ευρωπαϊκής κοινότητας Ατομικής ενέργειας. Αυτό έγινε για να δοθεί νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και για να ολοκληρωθεί η εσωτερική αγορά (ένας χώρος χωρίς εσωτερικά σύνορα στον οποίο διασφαλίζεται η ελεύθερη μετακίνηση των εμπορευμάτων, των ατόμων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων) έως την 1^η Ιανουαρίου του 1993. Θεωρήθηκε ότι άνοιξαν οι δρόμοι για την κοινωνική και πολιτική και οικονομική ένωση όπως τουλάχιστον το 1992 αυτή είχε κανονισθεί στην περίφημη συνθήκη του  Μάαστριχτ. Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε. Καμμία οικονομική και πολιτική ένωση  δεν συνέβη η οποία 30 χρόνια μετά έχει οδηγήσει ένα κοινό ευρωπαϊκό κράτος τους λαούς της γηραιάς ηπείρου στην ευημερία και ευδαιμονία. Αντ΄αυτού τα πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά προβλήματα είναι τεράστια. Η Ευρώπη δεν μπόρεσε να γίνει κράτος ολοκληρωμένο ώστε να παίξει ουσιαστικό ρόλο στις γεωπολιτικές σκακιέρες όπου παίκτες όπως η Κίνα και οι ΗΠΑ περιμένουν σοβαρούς ανταγωνιστές και συμμάχους και όχι χώρες κατεστραμμένες από τα μνημόνια οι οποίες δεν έχουν ακόμα κατανοήσει επί της ουσίας και της πράξεως την ευρωπαϊκή ένωση. Ώστε επί της ουσίας για ποία Ευρώπη ακριβώς ψηφίζουμε και διατεινόμαστε ότι είναι το κοινό μας μέλλον; Ποιος και τι ακριβώς απέτυχε στο να εφαρμόσει όλα τα βαρύγδουπα σχέδια περί ευρωπαϊκής ενώσεως. Διότι κανονικά τώρα θα έπρεπε να ψηφίζουμε επί συγκεκριμένων πολιτικών οι οποίες θα είχαν προκύψει από την επιτυχία εφαρμογής των συνθηκών. Όμως εμείς ψηφίζουμε αόριστα για τη διατήρηση ή μη της ευρωπαϊκής ένωσης και όχι για τα τελικά βήματα πραγμάτωσης των ήδη ψηφισμένων αλλά ουδέποτε υλοποιουμένων συνθηκών.

Η συνθήκη του Μάαστριχτ  όρισε τρείς βασικές προϋποθέσεις προκειμένου να επιτευχθεί η περαιτέρω πολιτική ευρωπαϊκή ένωση: 1.Οι ισοτιμίες του νομίσματος της κάθε χώρας πρέπει να παραμείνουν μέσα στη ζώνη που ορίζει ο Μηχανισμός Συναλλαγματικών ισορροπιών (ΜΣΙ) για δύο τουλάχιστον χρόνια. 2. Τα μακροπρόθεσμα επιτόκια δεν μπορούν να ξεπερνάνε κατά περισσότερες από δύο ποσοστιαίες μονάδες τα επιτόκια των τριών πιο αποδοτικών κρατών- μελών. 3. Ο πληθωρισμός πρέπει να είναι κάτω από μία τιμή αναφοράς (μέσα σε 3 χρόνια οι τιμές αυτές δεν θα πρέπει να ξεπερνάνε κατά περισσότερο από 1,5% τις αντίστοιχες του πιο αποδοτικού κράτους μέλους. 4.Το δημόσιο χρέος πρέπει να είναι μικρότερο από το 60% του ΑΕΠ  ή να βαίνει προς αυτόν το στόχο (δηλαδή μπορεί να είναι μεγαλύτερο το ποσοστό αλλά να έχει πτωτική τάση και να τείνει προς αυτό) και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού μικρότερα από το 3% του ΑΕΠ.

Η κοινή λογική θα ισχυριζόταν ότι η οικονομική σύγκλιση έπεται της πολιτειακής συγκλίσεως. Όμως υπήρξε πολιτειακή ένωση της Ευρωπαϊκής  Ένωσης, έγινε η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα κράτος με ένα σύνταγμα, τρείς κοινές εξουσίες, νόμους και κοινή πολιτική; Διότι πώς είναι δυνατόν να ξεκινά η ευρωπαϊκή σύγκλιση από την οικονομία τόσο ετεροκλήτων και ετεροβαρών κρατών. Σταδιακά τα κριτήρια του Μάαστριχτ έγιναν αιτία εφαρμογής μνημονίων και ανισόρροπης Ευρωπαϊκής  ανάπτυξης.

Και το ερώτημα είναι επίκαιρο. Γιατί δεν εφαρμόσθηκε το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα του 2004; Το Σύνταγμα αυτό το οποίο συμφωνήθηκε από 25 χώρες υπογράφηκε σε μία τελετή στη Ρώμη στις 29 Οκτωβρίου του 2004. Η εφαρμογή  αυτού του Συντάγματος θα ίδρυε το Ευρωπαϊκό κράτος (το οποίο σήμερα αγνοείται μέσα στη λιτότητα, στην παντοδυναμία της Γερμανίας και στην οικονομική ανισορροπία Βορά Νότου, στα πλείστα όσα κοινωνικά και πολιτισμικά προβλήματα. Διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μάλλον εργάζεται ώστε συγκεκριμένες πολιτικές να οδηγήσουν σε ένα άλλο μοντέλο κόσμου που κάποιοι έχουν στο νού τους, παρά προς την κατεύθυνση να δημιουργηθεί ένα Ευρωπαϊκό κράτος με σύνταγμα και νόμους για το οποίο θα ψηφίζαμε ώστε να το βελτιώσουμε).

Όμως το  Σύνταγμα αυτό ποτέ δεν εφαρμόσθηκε. Και ερωτάμε: είναι δυνατόν κράτος να μη στηρίζεται σε Σύνταγμα; Οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί το απέρριψαν αν και η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κρατών το απεδέχθησαν είτε μέσα από βουλευτική ψήφο  είτε μέσα από δημοψηφίσματα.  Στη θέση του ξεχασμένου και  λησμονημένου πλέον ευρωπαϊκού συντάγματος εφαρμόσθηκε η συνθήκη της Λισσαβώνας (γνωστή ως Μεταρρυθμιστική συνθήκη).Παρατηρώντας προσεκτικά τις διατάξεις τις εν λόγω συνθήκης παρατηρούμε ότι δεν ασχολείται με τη δημιουργία μέσα από κοινή λαϊκή βάση ενός πραγματικού ευρωπαϊκού κράτους αλλά δημιουργεί τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τον ύπατο εκπρόσωπο για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ποικίλες άλλες όσες πολιτικές και κοινοβουλευτικές θέσεις. Λές και κάποιος βιαζόταν να δημιουργήσει τον ηγεμονικό πυρήνα της ευρωπαϊκής ένωσης ώστε να εφαρμοσθούν όλες εκείνες οι οικονομικές πολιτικές οι οποίες θα αφαίμασαν τον πλούτο των χωρών ώστε αυτός να συγκεντρωθεί σε χέρια τραπεζών και άλλων κερδοσκοπικών ιδρυμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι με  την εν λόγω συνθήκη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα γίνει επίσημο θεσμικό όργανο.

Η συνθήκη της Λισσαβώνας ενισχύει τις νομοθετικές και δημοσιονομικές αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου  καθώς και τις αρμοδιότητές του σε θέματα ψήφισης διεθνών συνθηκών. Εάν σκεφθούμε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εναντιώθηκε στην επέκταση της δικαστικής εξουσία  και των ποινικών διαδικασιών, ο Ολλανδός πρωθυπουργός θεώρησε ότι τα εθνικά κοινοβούλια χάνουν πολλά από τη δύναμή τους, όπως και το ότι η εν λόγω συνθήκη επιτρέπει σε κάποιο κράτος να αποχωρήσει τότε σκεφτόμαστε ότι η ευρωπαϊκή ένωση ποτέ δεν έγινε ένα πραγματικά δυνατό ομοσπονδιακό κράτος, ικανό να ωθήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς  σε ένα καλύτερο αύριο. Σχοινοβατώντας ανάμεσα σε ηγεμονικά θεσμικά όργανα τα οποία δεν εξελέγησαν αφού πρώτα έγινε ένα επιτυχημένο ομοσπονδιακό κράτος , η ευρωπαϊκή ένωση σήμερα φαντάζει ως η φιλοδοξία κάποιων  να επιτύχουν συγκεκριμένα εξουσιαστικά και ηγεμονικά   όνειρα και επιτεύγματα, χωρίς οι λαοί της Ευρώπης – αφ΄ής στιγμής ποτέ δεν δημιουργήθηκε η επιτυχημένη ομοσπονδιακή Ευρώπη - να γευθούν κάτι από αυτά. Ας δώσουμε ως παραδείγματα τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αναφύουν συνεχώς, διότι τα ηγεμονικά όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης πρώτα σκέπτονται κάποιους συγκεκριμένους ολίγους και μετά  τους πολλούς( λόγω του ότι επί της ουσίας η ευρωπαϊκή ένωση δεν έγινε ποτέ ομοσπονδιακό κράτος με κοινούς νόμους και εξουσίες) , ας θυμίσουμε ότι τα σύνορα της Ελλάδος εδώ και χρόνια δεν θεωρούνται σύνορα της ευρωπαϊκής ένωσης (αν και το είχε ρητά διακηρύξει στον εισιτήριό του λόγο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής).

Ως εκ τούτου η ψήφος στις ευρωεκλογές είτε είναι ασαφής είτε θα πρέπει να προσδιορισθεί κατά το δοκούν, είτε θα πρέπει να γίνει μήνυμα ώστε να υλοποιηθούν όλα αυτά τα οποία ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Όμως καμμία ατζέντα δεν περιέχει αυτές τις διακηρύξεις και φαίνεται ότι οι πλείστοι των ψηφοφόρων καθοδηγούνται ψηφίζοντας γενικά και αόριστα. Διότι δεν έχουν επικρατήσει όλα αυτά τα πραγματικά τα οποία αναφέραμε αλλά έχει επικρατήσει ένα τεχνικό δίλημμα- το οποίο δεν έχει λογικό αντίκρυσμα διότι η ευρωπαϊκή ένωση δεν πλησίασε ποτέ τους ευρωπαϊκούς λαούς – το οποίο διαιρείται στο λεγόμενο ευρωσκεπτικισμό ή στη συνέχιση της ευρωπαϊκής ένωσης. Μα και βέβαια θα συνεχισθεί η ευρωπαϊκή ένωση , το ζήτημα είναι να συνεχισθεί ως ενιαίο κράτος το οποίο επιτέλους θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο τους ευρωπαϊκούς λαούς. Βέβαια όπως είναι διαμορφωμένη τώρα η κατάσταση σε αυτές τις ευρωεκλογές θα πρέπει να στηριχθούν σημαντικές φωνές οι οποίες φωνάζουν υπέρ της Ευρώπης των Εθνών. Διότι μόνον η Ευρώπη η οποία θα συνεχίσει την ιστορία των ενδόξων Εθνών που την απαρτίζουν θα καταφέρει να καταστή ένα ευρωπαϊκό έθνος εύδαιμον και εξελίξιμο.

Βασίλειος Μακρυπούλιας,

Δρ.φιλοσοφίας.

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (13) Kαρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων

Kαρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η εικόνα που εμφανίζει σήμερα η «Ευρωπαϊκή Ένωση», είκοσι έξι χρόνια από την ίδρυσή της (Μάαστριχτ, 1993), παραπέμπει σε πολυεθνικό σχήμα εξουσιαστικό, με πεδίο άσκησης εξουσίας τόσο τις κοινωνίες των κρατών-μελών της όσο και τον διεθνοποιημένο στίβο της οικονομίας.

Η προτεραιότητα της οικονομίας στις ιδρυτικές προϋποθέσεις (και στοχεύσεις) της Ε.Ε. προσδίδουν στην οργάνωση και στη λειτουργία της στοιχεία ολοκληρωτικού χαρακτήρα.

Η λέξη «ολοκληρωτικός» ηχεί σαν αναξιόπιστη υπερβολή, αφού πρόκειται για την Ευρώπη, τη μήτρα της νεωτερικής δημοκρατίας. Όμως «ολοκληρωτισμός» δεν είναι μόνο η στανική, με βία και τρομοκρατία, επιβολή μιας ιδεολογίας και των πρακτικών εφαρμογών της. Ολοκληρωτισμός είναι κάθε μορφή εξουσίας, που παρακάμπτει τη λαϊκή βούληση, έστω και με εξαπάτησή της – συντηρώντας προσχήματα δημοκρατίας σε λειτουργία παράλληλη με αυθαιρεσία απόλυτη των λειτουργών της.

Στην περίπτωση της Ε.Ε. έχουμε ένα πολυδαίδαλο στη διάρθρωσή του, πολυεθνικό, γραφειοκρατικό σχήμα, που επιβλέπει και συντονίζει οικονομίες κρατών (ως κάποιο σημείο και πολιτικές) – κάτι που μάλλον αποκλείει τον έλεγχο από τις επιμέρους κοινωνίες του κεντρικού συντονισμού και της επίβλεψης. Θα μπορούσε επιπλέον να παρατηρήσει κανείς ότι, για τον κοινό νου, οι έννοιες «δημοκρατία» και «ελευθερία αγορών» αλληλοαποκλείονται, είναι ασύμβατες και ασύμπτωτες – δεν συμβιβάζεται η προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας με ταυτόχρονη προτεραιότητα του ατομικού κέρδους.

Εκ των πραγμάτων αποκλείεται στην Ε.Ε. κάθε αντιπολιτευτικός λόγος. Υπάρχουν διαφωνίες, αλλά αφορούν πάντοτε στην υπεράσπιση εθνικών συμφερόντων, δεν υπάρχει περιθώριο διαφωνίας ή αμφισβήτησης των κεντρικών κατευθύνσεων πολιτικής των Βρυξελλών – χαρακτηριστικό και οδυνηρότατο παράδειγμα το «μεταναστευτικό». Επίσης εκ των πραγμάτων αποκλείεται η αμφισβήτηση του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίας στην Ε.Ε., αφού η οικονομική υπεροχή των Γερμανών είναι εξασφαλισμένη, πασιφανής και μεθοδικά συντηρούμενη.

Έτσι αποκλείεται κάθε ζύμωση και διεργασία που θα οικοδομούσε προοδευτικά την πραγμάτωση του οράματος των πρωτοπόρων της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» – όρους και προϋποθέσεις ειρηνικής συνύπαρξης, δημιουργικής αλληλοβοήθειας, μεθοδικής συνεργασίας. Το όραμα δεν ήταν η «ευρωμαρμελάδα», ένας πολτός εξομοίωσης ιδιαιτεροτήτων και πολιτισμικών παραδόσεων: να πιθηκίσει η Ευρώπη το εξωμήτριο έκγονό της, τις ΗΠΑ. Την Ευρώπη τη συνιστούσε πάντοτε η ποικιλότητα των παραδόσεων πολιτισμού, καλλιέργειας, χαρακτήρων, νοοτροπίας και καλαισθησίας.

Ταυτιζόταν η Ευρώπη πάντοτε με τις εθνικές «σχολές» στην Τέχνη (μουσική, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, λογοτεχνία), αλληλοεπηρεαζόμενες, αλλά με προφανή την ιδιαιτερότητα κάθε λαού. Η Ευρώπη ήταν τα πανεπιστήμιά της (Σορβόννη, Οξφόρδη, Καίμπριτζ, Χαϊδελβέργη, Λειψία, Τυβίγγη, Ουψάλα, Λουβαίν, Σιέννα, Πάντοβα, Σαλαμάνκα), αυτονοήτως κρατικά, αφού κάθε κοινωνία με στοιχειώδη αυτοσεβασμό, θέλει να εκπαιδεύει με τα δικά της κριτήρια τα στελέχη της, όχι με τις νόρμες του απάτριδος ιδιωτικού κεφαλαίου.

Τέτοιες ευρωκεντρικές απόψεις και οπτικές μοιάζουν σιωπηρά απαγορευμένες από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών που, χωρίς λαϊκή εντολή, κυβερνάει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Με λαϊκή ψήφο εκλέγονται μόνο οι ευρωβουλευτές, αλλά το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει εκτελεστικές εξουσίες. «Κατά σύμπτωση» ασφαλώς, στα πόστα των καίριων αποφάσεων συμβαίνει να βρίσκονται συνήθως πρώην (ή μελλοντικά) στελέχη μεγάλων εταιρειών του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Συστήματος!

Οι πολίτες των χωρών-μελών της Ε.Ε. δεν είναι δυνατό να γνωρίζουν την «επίσημη» (κοινής συναίνεσης) άποψη των Ευρωπαίων εταίρων για καίρια θέματα της ταυτότητας και των προοπτικών της Ένωσης. Δεν υπάρχει οργανωμένη από την Ε.Ε. έγκυρη πληροφόρηση των πολιτών για τις αποφάσεις των Βρυξελλών, ούτε, βέβαια, δυνατότητα αντιλόγου, διορθωτικών προτάσεων, εναλλακτικών θεωρήσεων. Αυτή η απουσία ενισχύει την εντύπωση «ολοκληρωτικού» κλίματος – αφού και οι ευρωβουλευτές μόνο ψυχολογική εκτόνωση δικαιούνται.

Στην Ελλάδα κάθε κυβέρνηση συντηρεί μια τηλεοπτική εκπομπή, εβδομαδιαία, που «ενημερώνει» τους πολίτες για τις δραστηριότητες της Ε.Ε. Αυτονόητα η εκπομπή εκχωρείται ως ρουσφέτι σε κομματικό δημοσιογράφο, συνήθως μέτριο έως και μικρονοϊκό. Έτσι, η «ειδική» αυτή εκπομπή είναι, κατά κανόνα, ανούσια και βαρετή. Σε ποιον να το καταγγείλει ο πολίτης;

Αν ζητήσει ο Έλληνας πολίτης να πληροφορηθεί τι είναι ο «ευρωσκεπτικισμός», ο υπουργός Τύπου θα του απαντήσει με τον γνωστό φανατισμό του εξωμότη και αλλαξόπιστου: Ευρωσκεπτικισμός είναι ο νεοναζισμός στην Ευρώπη, η Ακρα Δεξιά, ο ωμός φασισμός, ο τραμπουκισμός.

Αυτή η απάντηση δεν είναι αποκύημα τυφλού φανατισμού ή ψυχοπαθολογικής αβελτηρίας. Είναι εσκεμμένη κατασυκοφάντηση μιας μεγάλης μερίδας Ευρωπαίων πολιτών, που εμμένουν ενεργά στο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά επιμένουν να υπερασπίζονται την ιδιοπροσωπία εθνικών, τοπικών και γλωσσικών παραδόσεων, αρνούνται τον μετασχηματισμό των κοινωνιών σε αγορές, των πολιτών σε αδιαφοροποίητους καταναλωτές.

«Σκεπτικισμός» σημαίνει επιφύλαξη, όχι άρνηση ή απόρριψη. Η επιφύλαξη προϋποθέτει κριτική σκέψη, επομένως ελευθερία από δόγματα και αυθεντίες. Η εθελοδουλεία της υποταγής σε δόγματα και αυθεντίες (ο «φόβος της ενηλικίωσης») είναι το πρώτιστο γνώρισμα του μαρξισμού.

Σήμερα στην Ελλάδα τα θρέμματα του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού «διαχειρίζονται» την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Καρνάβαλος «προοδευτικών» δυνάμεων.

http://www.kathimerini.gr/1018302/opinion/epikairothta/politikh/karnavalos-proodeytikwn-dynamewn

Οι επισημάνσεις στο παραπάνω άρθρο είναι δικές μας.
ΚΕΜΕΘΑ

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (12)

Η δημοκρατία ως αυταπάτη

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Πλέον, ουδείς αμφιβάλλει: σε έναν κόσμο τεράστιων συσσωματώσεων με πρωτοφανή μεταξύ τους αλληλεπίδραση και πολυπλοκότητα, οι χώρες και οι λαοί μόνον κατ’ όνομα μπορούν πια να ορίζουν οι ίδιοι τις τύχες τους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πολύ απλά, αυτό είναι σήμερα αδύνατο. Η δημοκρατία όπως την ξέρουμε δεν είναι σε θέση να διασφαλίσει όλα όσα οφείλει ώστε ο όρος να αποδίδει τη σημασία του. Ταυτόχρονα, όμως, δεν έχει βρεθεί ακόμα εκείνο το είδος του πολιτεύματος που θα μπορέσει να το κάνει στη θέση της – η ροπή προς τον αυταρχισμό κάθε μορφής όχι απλώς δεν αποτελεί απάντηση, αλλά συνιστά ακραία επικίνδυνη οπισθοδρόμηση.

Για να γίνουν όλα αυτά πιο απτά, δεν χρειάζεται παρά να δει κανείς το πώς κυβερνάται ο σύγχρονος κόσμος. Η Κίνα, το πιο μεγάλο πληθυσμιακά και πιο δυναμικά ανερχόμενο οικονομικά τμήμα του πλανήτη, λειτουργεί με ένα πρωτοφανές πολίτευμα που συνδυάζει τον σκληρό καπιταλισμό και τον, εξίσου σκληρό, κομμουνισμό. Το πολίτευμα αυτό, που η πολιτειολογία δεν το έχει ακόμα καν αγγίξει, είναι όχι μόνον υπαρκτό, αλλά και αποτελεί το κύριο εργαλείο με το οποίο η Κίνα μπορεί σήμερα σχεδόν να καθορίζει την πορεία οικονομιών και κοινωνιών στην άλλη άκρη της γης.

Την ίδια στιγμή μία άλλη τεράστια χώρα, η Ρωσία, απέχει κι αυτή παρασάγγας από τη δημοκρατία δυτικού τύπου. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες χώρες γίγαντες, όπως η Ινδία, που τα πλεονεκτήματα που τους εξασφαλίζουν τα πολιτικά τους συστήματα μεταφράζονται από την παγκόσμια οικονομία ευθέως σε μειονεκτήματα για τις αληθινές δημοκρατίες και τις κοινωνίες τους. Πώς απαντούν εκείνες;

Η Ευρώπη λειτουργεί πλέον με ένα άλλο νέο υβρίδιο επιλεκτικής ψευτο-ομοσπονδίας. Οι «τοπικές δημοκρατίες» είναι άψογες σε εσωτερικό επίπεδο χαμηλής πολιτικής, αλλά η δημοκρατία έχει υποχωρήσει δραματικά στα μεγάλα και φλέγοντα οικονομικά ζητήματα ή σε εκείνα για τη θέση τους στον κόσμο. Η ανεξέλεγκτη εξουσία γι’ αυτά έχει μετακομίσει στις Βρυξέλλες. Δηλαδή στο Βερολίνο. Ο,τι κι αν ψηφίσει ένας λαός, οι αποφάσεις λαμβάνονται εκεί, βασικά με γνώμονα το πώς θα ισχυροποιηθεί η γερμανική βιομηχανία στην αγορά της Κίνας. Το πόσο πάσχει αυτό το υβρίδιο, το ομολογούν τώρα ακόμα και οι ακραιφνείς οπαδοί του: οι πολίτες δεν έχουν ουσιαστικά ούτε λόγο, ούτε, πολύ συχνά, καν ιδέα για τις πιο καθοριστικές αποφάσεις στη ζωή τους.

Σύμφυτο σημερινό παράδειγμα αδυναμίας της παραδοσιακής μορφής δημοκρατίας είναι το Brexit. Πατρίδα και υπόδειγμα του κοινοβουλευτισμού, η Μεγάλη Βρετανία βρίσκεται τώρα σε περιδίνηση όχι λόγω της απόφασης να ξεφύγει από αυτό το ευρωυβρίδιο, αλλά επειδή η δημοκρατία της επιμένει να λειτουργεί. Το Κοινοβούλιό της είναι Κοινοβούλιο. Όσο κι αν μοιάζει, δεν είναι θέατρο.

Το «άλλο μέρος», οι Βρυξέλλες, δεν έχει τέτοια προβλήματα: δεν ρώτησαν κανένα λαό και κανένα Κοινοβούλιο, ούτε και θα ρωτήσουν ουσιαστικά για το πώς να κινηθούν στη διαπραγμάτευση. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ επιχειρούν να απαντήσουν σε όλα τα παραπάνω μέσα από τον προστατευτισμό: αυτό δείχνει πόσο έχουν αντιστραφεί οι όροι της παλιάς εποχής που οι παραδοσιακές δημοκρατίες ήταν σε θέση να αντιμετωπίζουν τις παγκόσμιες προκλήσεις.

Τέλος, οι λαοί στρέφονται όλο και πιο πολύ σε σκληρές θέσεις εθνικής αυτοπροστασίας όχι επειδή έγιναν ξαφνικά οι πολίτες τους μαζικά εθνικιστές ή φασίστες, αλλά πολύ απλά επειδή δεν έχουν πού αλλού να στραφούν. Δεν τολμάμε να το ομολογήσουμε, όμως η δημοκρατία όπως την ξέραμε μοιάζει, δυστυχώς, όλο και πιο πολύ με αυταπάτη. Και η αυταπάτη ουδέποτε υπήρξε λύση.

(Σημ. ΚΕΜΕΘΑ: Οι επισημάνσεις δικές μας, δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο) 

https://www.in.gr/2019/04/22/apopsi/dimokratia-os-aytapati/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (11)

Δυστυχώς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι τύχες και το μέλλον της πατρίδας μας κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις των Βρυξελλών. Το μόνο όργανο που θα μπορούσε να τις επηρεάσει είναι οι Ευρωβουλευτές. Θα έπρεπε επομένως να στέλναμε εκεί τους καλύτερους και πιο μαχητικούς. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Διαβάστε το άρθρο που ακολουθεί και τα συμπεράσματα δικά σας...

Μπάλα, τραγούδι, Ευρωβουλή

Ασφαλώς o υποψήφιος πρέπει να διαθέτει ένα καλό βιογραφικό και γνώση του αντικειμένου, εν προκειμένω της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, να έχει καθαρή πολιτική άποψη, που να μπορεί να τη θεμελιώσει με λογικά επιχειρήματα, να κατανοεί τις θέσεις των άλλων και να συνεργάζεται αρμονικά, να είναι στοχοπροσηλωμένος και να γνωρίζει ξένες γλώσσες, όχι μόνον αγγλικά, αλλά και άλλες, γιατί ειδικά στα μεγάλα κράτη-μέλη οι βουλευτές χαίρονται όταν τους μιλάς στη γλώσσα τους· επιτυγχάνεις περισσότερα έτσι.

Αυτά πάνω-κάτω έγραφε το 2014 ένα ρεπορτάζ της ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle. Λίγο πριν από την κατάρτιση των ευρωψηφοδελτίων, ο συντάκτης απευθύνθηκε σε έμπειρους ευρωβουλευτές από διάφορες χώρες, ρωτώντας τους ποια προσόντα πρέπει να διαθέτει ένας υποψήφιος.

Μετά ήρθε ο Θοδωρής Ζαγοράκης να σαρώσει σε ψήφους και να ανατρέψει όλα τα δεδομένα – αλίμονο, δεν είναι ο μόνος, αποτελεί όμως ένα τρανταχτό παράδειγμα. Εκτός του ότι στο βιογραφικό του δεν διαβάζει κανείς τυπικά ή και ουσιαστικά προσόντα, παρά μόνον ότι ήταν αρχηγός της «χρυσής» ομάδας που σήκωσε το Euro 2004, μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο το τι εκφράζει πολιτικά και ποιο είναι το έργο του. Τελευταία, όμως, υπέβαλε δύο κρίσιμες ερωτήσεις στην Ευρωβουλή, μία για τις επιπτώσεις του Brexit στις εργασιακές συνθήκες των ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και μία για την προστασία και την ανάδειξη των σπηλαίων στην Ελλάδα. Πάντως η... διακριτική παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο επιβραβεύεται από το κόμμα του, καθώς είναι ξανά υποψήφιος. Και με δεδομένο ότι ως λαός αγαπάμε τη στρογγυλή θεά και όσους αθλητές, μάς έχουν χαρίσει μεγάλες συγκινήσεις, μάλλον θα τον ξαναστείλουμε στις Βρυξέλλες.

Μπαλαδόροι, απόφοιτοι (-ες) τάλεντ σόου με θητεία στη νύχτα, διασκεδαστές και τηλεοπτικοί αστέρες που ανταμείβονται για τις υπηρεσίες τους στα κόμματα διεκδικούν την παρουσία τους στην Ευρωβουλή. Όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο της γενικευμένης απορρύθμισης, της υποχώρησης του μέτρου και της λογικής, της οριζόντιας έκπτωσης. Με ένα στόμα, μια φωνή, οι περισσότεροι υποψήφιοι αναμασάνε πάνω-κάτω τα ίδια, συντονισμένοι με τη ρητορική της εποχής. Διεκδικούν την ψήφο μας για να πέσουν «στη μάχη κατά του εθνικισμού, του ρατσισμού και της Ακροδεξιάς, που σηκώνει κεφάλι σε ολόκληρη την Ευρώπη».

Οι συνθήκες με τις μεγάλες προκλήσεις που θέτουν, αλλά και τα σοβαρά διακυβεύματα για την Ευρώπη, αποτελούν ιδανικό τερέν για επίδοξους επαναστάτες και υποψήφιους ήρωες.

Το επίπεδο της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Ευρωκοινοβούλιο είναι ευθύνη των κομμάτων, αλλά ας μην ξεχνάμε και την ατομική ευθύνη. Κάποτε είχε μεγάλο βάρος και αξία. Ήταν σπουδαίο προσόν η αυτοσυνείδηση· η ανθρώπινη ικανότητα να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, τα όριά του. Να μην μπερδεύει, όπως λέγαν οι παλιοί, το μπόι του με τον ίσκιο του.

http://www.kathimerini.gr/1018047/opinion/epikairothta/politikh/mpala-tragoydi-eyrwvoylh

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (31): Σημεία ακυρότητας της Συμφωνίας Πρεσπών

Η Συμφωνία των Πρεσπών 

είναι ανθελληνική, ανυπόστατη 

και παράνομη

Του Κρις Σπύρου

Με το εθνόσημο της Ελλάδας να στέκεται δίπλα στο εθνόσημο της «Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας», στο ίδιο επιστολόχαρτο, με ημερομηνία 12 Φεβρουαρίου 2019, η «Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Δημοκρατίας της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη», Πρέσβης Μαρία Θεοφίλη και η (Προσωρινή) «Επιτετραμμένη της Μόνιμης Αντιπροσωπίας της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» στα Ηνωμένα Έθνη, Σάνια Ζωγράφσκα Κρστέσκα, ειδοποιούν τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, ότι: «η Τελική Συμφωνία», «η οποία έλαβε χώρα στις Πρέσπες στις 17 Ιουνίου 2018, έχουμε την τιμή να σας πληροφορήσουμε για την εφαρμογή της στα Ηνωμένα Έθνη, ότι στις 12 Φεβρουαρίου 2019 η Τελική Συμφωνία τέθηκε σε ισχύ.» 

Κλείνοντας την επιστολή τους, η Πρέσβης Μαρία Θεοφίλη, και η (Προσωρινή) Επιτετραμμένη Σάνια Ζωγράφσκα Κρστέσκα, παραγγέλνουν στον Γενικό Γραμματέα: «Θα θέλαμε να αδράξουμε την ευκαιρία να εκφράσουμε την βαθιά ευγνωμοσύνη μας στον Προσωπικό σας Απεσταλμένο, κύριο Μάθιου Νίμιτς, για την υποστήριξή του, καθ’ όλη την διαδικασία. Παρακαλούμε να διαβιβαστεί η επιστολή αυτή στην Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας.» 

Ο λόγος που οι αρχιτέκτονες και οι υπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν συγχαίρουν επίσημα τον «Προσωπικό Απεσταλμένο» του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μάθιου Νίμιτς, «για την υποστήριξή του, καθ’ όλη την διαδικασία» είναι ύποπτος, και εντελώς παράλογος. Και ο λόγος που οι Αντιπρόσωποι τον Μονίμων Αντιπροσωπιών των δύο κρατών στα Ηνωμένα Έθνη δεν εκφράζουν τις ευχαριστίες τους εκ μέρους των Κυβερνήσεων που αντιπροσωπεύουν, είναι κι αυτός ύποπτος και παράλογος. 

Ο τρόπος και ο χρόνος που απέκτησε κρατική οντότητα και «Μόνιμη Αντιπροσωπεία» στα Ηνωμένα Έθνη, το ανύπαρκτο κράτος με το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», ο λόγος που οι Μόνιμοι Αντιπρόσωποι διαβιβάζουν το κείμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών, και ανακοινώνουν την ημερομηνία έναρξης της ισχύος της στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και οι λόγοι που οι αρχιτέκτονες και οι υπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών απέφευγαν να αναγνωρίσουν και να ευχαριστήσουν τον Μάθιου Νίμιτς για τις υπηρεσίες του, είναι ύποπτοι και ανεξήγητοι. 

Αναρωτιέται κανείς. Γιατί ο κύριος Νίμιτς εξαφανίστηκε από την διαδικασία, όπως εξαφανίστηκαν και οι αρχιτέκτονες και οι συνυπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών; Γιατί όλοι τους γνώριζαν πολύ καλά ότι το Σύνταγμα της «Δημοκρατίας των Σκοπίων», του κατά την Συμφωνία των Πρεσπών, «Δεύτερου Μέρους», καθορίζει ξεκάθαρα. Οι διεθνείς συμφωνίες του κράτους αυτού συνάπτονται και υπογράφονται μόνο από τον Πρόεδρο της εν λόγω Δημοκρατίας. 

Το «Άρθρο 119» του Συντάγματος του «Δεύτερου Μέρους» αναφέρει συγκεκριμένα: «Διεθνείς συμφωνίες συνάπτονται στο όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.» Και το «Άρθρο 118» του Συντάγματος του «Δεύτερου Μέρους» αναφέρει επίσης ξεκάθαρα: «Οι διεθνείς συμφωνίες που έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα αποτελούν μέρος της εσωτερικής έννομης τάξης και δεν μπορούν να τροποποιηθούν από το νόμο.» 

Ο Μάθιου Νίμιτς, οι αρχιτέκτονες και οι συνυπογράφοντες της Συμφωνίας των Πρεσπών γνώριζαν πολύ καλά, ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του «Δεύτερου Μέρους», της «Δημοκρατίας των Σκοπίων», Γκιόργκε Ίβανοφ, δεν συνέταξε, ούτε υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών. 

Όλοι τους γνώριζαν επίσης, ότι ο Πρόεδρος Ίβανοφ ακύρωσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ, διεξήγαγε στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, με το παραπλανητικό ερώτημα προς τους ψηφοφόρους του κράτους τους: «Είστε υπέρ της εισόδου στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ με την αποδοχή της συμφωνίας ανάμεσα στην Δημοκρατία της «Μακεδονίας» και την Δημοκρατία της Ελλάδας;» 

Ο Πρόεδρος Ίβανοφ ακύρωσε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος διότι σχεδόν 70% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων του κράτους δεν προσήλθαν στις κάλπες. Και ότι μόνο 30% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της Δημοκρατίας του «Δεύτερου Μέρους» συμμετείχε στην αντισυνταγματική απόπειρα του Ζόραν Ζάεφ, να ανατρέψει την απόφαση του Προέδρου Ίβανοφ να απορρίψει την Συμφωνία των Πρεσπών. 

Παρότι γνώριζαν ότι η Συμφωνία των Πρεσπών κατέστη ανυπόστατη με την άρνηση του Προέδρου Ίβανοφ να την υπογράψει, και την άρνηση του λαού να επιβάλει στον Πρόεδρο Ίβανοφ να αλλάξει την απόφασή του, ο Ζόραν Ζάεφ και οι συνέταιροί του συνέχισαν τις διαδικασίες που η Συμφωνία των Πρεσπών απαιτούσε. Με τον Μάθιου Νίμιτς να βρίσκεται σε παρατεταμένες διακοπές, τις οποίες όπως ο ίδιος είχε δηλώσει δημοσίως, είχε 35 χρόνια να κάνει. 

Όταν ο ελληνικός λαός λάβει γνώση του κειμένου που εμπεριέχει η επιστολή παραίτησης του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκου Κοτζιά, η οποία όπως είναι γνωστό δημοσίως έχει διαβαθμιστεί «απόρρητη» από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, θα αντιληφθεί και τη νομιμότητα ή μη των ενεργειών που κατέληξαν στην «κύρωση» της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Κοινοβούλια των δύο «Μερών». 

Και όταν ο ελληνικός λαός, τα Ηνωμένα Έθνη και η παγκόσμια δικαιοσύνη διαβάσουν το πλήρες κείμενο της «Ρηματικής Διακοίνωσης», που το «Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας» απηύθυνε προς το «Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας» στις 20 Ιουνίου 2018, με τον «αριθμό 07-18871/1», με την οποία «Ρηματική Διακοίνωση» το Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας γνωστοποίησε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας ότι «στις 20 Ιουνίου 2018, η Δημοκρατία της Μακεδονίας κύρωσε την Τελική Συμφωνία για τη Επίλυση των Διαφορών όπως περιγράφονται στις Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817 (1993) και 845 (1993), τη Λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 και την Εδραίωση Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης μεταξύ των Μερών», θα καταλάβουν γιατί η Συμφωνία των Πρεσπών είναι αντισυνταγματικά συντεταγμένη και ανυπόστατη. 

Η «Ρηματική Διακοίνωση» με «αριθμό 07-18871/1» έχει επίσης καταχωρηθεί ως «απόρρητη». Και βάσει του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, «μόνο ο πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να την αποχαρακτηρίσει.» 

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, στην επιστολή του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας με ημερομηνία 14 Φεβρουαρίου 2019, ειδοποιεί το Συμβούλιο Ασφαλείας για την επιστολή των δύο Αντιπροσώπων Μαρίας Θεοφίλη και Σάνιας Ζωγράφσκα Κρστέσκα της 12ης Φεβρουαρίου 2019. Και ανακοινώνει: «Θα ήμουν ευγνώμων εάν διαβιβαστεί ως έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας η παρούσα επιστολή και τα παραρτήματά της, ως το θέμα 118 της ημερήσιας διάταξης.» 

Ο αριθμός «118» της «ημερήσιας διάταξης» της 73ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, αφορά την αναγνώριση νέων κρατών μελών στα Ηνωμένα Έθνη. Το οποίο, σημαίνει ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας σήμερα έχει στα χέρια του την αίτηση του «Δεύτερου Μέρους» στην Συμφωνία των Πρεσπών, της «Δημοκρατίας των Σκοπίων», να αναγνωριστεί ως νέο κράτος με το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», έχοντας την ελληνική κυβερνητική συγκατάθεση. 

Από την πρώτη στιγμή που οι σχεδιαστές της Συμφωνίας των Πρεσπών ανακοίνωσαν την δημιουργία της, δήλωσα δημοσίως και επανειλημμένως: «Η Συμφωνία των Πρεσπών έχει ένα και μόνο σκοπό. Να δώσει κρατική Μακεδονική οντότητα με το όνομα “Βόρεια Μακεδονία” στην “Δημοκρατία των Σκοπίων”. Και να δώσει εθνική Μακεδονική ταυτότητα στους κατοίκους της.» 

Και ακριβώς αυτό θα γίνει εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας και η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εγκρίνουν το αίτημα που περιέχει η επιστολή της «Μόνιμης Αντιπροσώπου της Δημοκρατίας της Ελλάδας», Μαρίας Θεοφίλη και της «(Προσωρινής) Επιτετραμμένης Αντιπροσώπου της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας», Σάνια Ζωγράφσκα Κρστέσκα, προς τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, με ημερομηνία 12 Φεβρουαρίου 2019. 

Επαναλαμβάνω ακόμη μια φορά. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ανθελληνική, ανυπόστατη, και παράνομη. Εάν τα Ηνωμένα Έθνη επικυρώσουν την αντισυνταγματικά συντεταγμένη και παράνομα επικυρωμένη Συμφωνία των Πρεσπών, τότε τα Ηνωμένα Έθνη θα φέρουν την ευθύνη επικύρωσης μιας «μαϊμού» διεθνούς συμφωνίας. Και θα βρεθούν εκτεθειμένα ενώπιον της παγκόσμιας δικαιοσύνης. 

https://www.in.gr/2019/04/07/apopsi/symfonia-ton-prespon-einai-anthelliniki-anypostati-kai-paranomi/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (10)

Δελτίο Τύπου

Οι πρώτοι 22 υποψήφιοι για τις Ευρωεκλογές!

Ανακοινώνεται ότι η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ θα συμμετάσχει στις επικείμενες Ευρωεκλογές, σε συνεργασία με προσωπικότητες του δημοσίου βίου, με τελικό σκοπό την συγκρότηση μιας Δημοκρατικής Πατριωτικής Συμμαχίας, που τόσο χρειάζεται η Ελλάδα μας σήμερα.

Το κύριο μήνυμά μας είναι: «Πρώτα η Πατρίδα! Μετά η Ευρώπη!».

Θέλουμε μια νέα Ευρώπη των ισοτίμων εθνικών κρατών, με απόλυτο σεβασμό στην ιδιοπροσωπία των λαών.

Δεν πιστεύουμε στην παρούσης μορφής Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό αυτή την νομισματική πολιτική, η οποία προωθεί την γερμανική ηγεμονία, την υποταγή και την εξάρτηση των εθνικών κυβερνήσεων, την υποδούλωση και οικονομική εξαθλίωση των λαών και την εθνική-πολιτισμική πολτοποίηση των κρατών.

Με χαρά και αισιοδοξία παρουσιάζουμε τις 22 πρώτες υποψηφιότητες της Παράταξης μας. Νέα πρόσωπα, από όλους τους κοινωνικούς χώρους, καταξιωμένα στην κοινωνία!

1.       Αλεξόπουλος Βασίλειος, Πολιτικός Μηχανικός

2.      Αμπατζή Αικατερίνη, Καθηγήτρια Φιλόλογος

3.   Αστάρας Κωνσταντίνος, Συνταγματάρχης (ε.α), Καθηγητής ξένων γλωσσών

4.      Βεντούρης Κωνσταντίνος, Σύμβουλος Marketing

5.       Γλυκού Αντιγόνη, Ηθοποιός-Θεατρική Σύμβουλος

6.      Γώγος Πέτρος, Μηχανικός Εμπορικού Ναυτικού

7.       Δημούτσος Χαράλαμπος, Δημοσιογράφος-Εκδότης

8.      Ευαγγελίδης Δημήτριος, Συγγραφέας, Πολιτικός Αναλυτής

9.      Ζώης Ευάγγελος, Ιδιωτικός Υπάλληλος

10.     Κωνσταντινίδη Ευαγγελία (Έλια), Δημοσιογράφος

11. Λουδάρος Εμμανουήλ, Δρ Καρδιολογίας Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ελ. Επαγγελματίας

12.     Μακρής Διονύσιος, Θεολόγος, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Εκδότης

13.     Μαράς Ιωάννης, Υποστράτηγος (ε.α)

14.     Μήτσιος Ιωάννης, Πολιτικός Επιστήμων-Διεθνολόγος

15.     Μπουτσικάκης Ανδρέας, Μουσικοσυνθέτης

16.     Παγκράτη Άννα, Οδοντίατρος

17.  Παπακωνσταντοπούλου Πηνελόπη, Δικηγόρος Εμπορικών Σημάτων και Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας

18. Σπυρόπουλος Γεώργιος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

19.   Ταμουρίδης Νικόλαος, Αντιστράτηγος (ε.α) - Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ, Χαλκίδα

20.    Φαρμάκη Κωνσταντίνα, Ιστορικός-Κριτικός Τέχνης, Ζωγράφος

21. Φίλκαρη Αικατερίνη, Οικονομολόγος - Επιχειρησιακός Τραπεζικός Αναλυτής

22.    Φλαμπούτογλου Αριστοτέλης, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Καλούμε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες να συσπειρωθούν για την συγκρότηση μιας Δημοκρατικής Πατριωτικής Συμμαχίας. Ήρθε η ώρα το επικίνδυνο πολιτικό προσωπικό, που επί δεκαετίες καταστρέφει συνειδητά την χώρα και το λαό μας, να λάβει την απάντηση που του αξίζει!

Το Γραφείο Τύπου της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ                                       

Ακαδημίας 57 – 106 79 Αθήνα,

 www.eleftheripatrida.gr, τηλ:2103645335

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (9)

Το (ελληνικό) σκορποχώρι 

της Ευρωβουλής

Από τον Κώστα Παπαχλιμίντζο

Ένα απίστευτο μπάχαλο είναι σε εξέλιξη σε σχέση με το κορυφαίο θέμα της εκπροσώπησης της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκεί δηλαδή όπου λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης, την ίδια ώρα μάλιστα που η Κομισιόν διεξάγει μυστική έρευνα για τις δαπάνες των Ελλήνων ευρωβουλευτών και το κατά πόσον απασχολούν συνεργάτες «μαϊμού»!

Οι καταγγελίες κατά του ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Μανώλη Κεφαλογιάννη (ο ίδιος τις έχει διαψεύσει κατηγορηματικά) ότι εισέπραττε το 60% του μισθού συνεργάτιδάς του άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και τώρα ερευνώνται Ελληνες ευρωβουλευτές για να διαπιστωθεί είτε εάν παίρνουν ατύπως ποσοστό από τον μισθό των συνεργατών τους είτε εάν ορισμένοι συνεργάτες (local assistants) είναι «φαντάσματα», δηλαδή εισπράττουν ένα ποσό μηνιαίως για να παρέχουν κάποιες κοινοβουλευτικές υπηρεσίες, αλλά τελικά παρέχουν άλλου είδους υπηρεσίες ή καμία.

Σημειώνουμε πάντως ότι, ύστερα από σχετικό δημοσίευμα της «δημοκρατίας» που αποκάλυψε το θέμα, ο Νότης Μαριάς επικοινώνησε με την εφημερίδα μας και τόνισε ότι πράγματι απασχολεί συνεργάτες σε τέσσερα γραφεία που διατηρεί στην Ελλάδα, ότι δεν έχουν ανασταλεί οι πληρωμές στους εργαζομένους σε αυτόν και ότι η δουλειά που παράγει φαίνεται από το ευρωκοινοβουλευτικό έργο του, ενώ ο ίδιος έχει καταθέσει ερώτηση για τον τρόπο λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Πέρα, όμως, από αυτά, ένα μεγάλο ερώτημα πλανάται στην Αθήνα: Ποιος, τελικά, ασχολείται με τα ζητήματα που συζητιούνται καθημερινά στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο, όταν οι προτεραιότητες όσων εξελέγησαν στις ευρωεκλογές του 2014 για να μας εκπροσωπήσουν είναι, σαφώς, αλλού;

Ένας ευρωβουλευτής κάνει περιοδείες για να κερδίσει την ηγεσία στη Δημοκρατική Συμπαράταξη (Ν. Ανδρουλάκης), άλλος κοιτά πού θα «χωρέσει» πολιτικά τη Σοσιαλιστική Τάση (Κ. Χρυσόγονος), άλλος απαξιοί να πατήσει καν το πόδι του στην Ευρωβουλή (Σ. Ζαριανόπουλος), άλλη είναι μόνιμα σχεδόν πια στην Αθήνα ως εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. (Μ. Σπυράκη) κ.λπ. Αλλοι δε, όπως ο Μ. Γλέζος και ο Γ. Κατρούγκαλος, αποχώρησαν το 2015 χωρίς να προλάβουν να κάνουν κάτι ουσιαστικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι, βάσει της έγκριτης ιστοσελίδας votewatch.eu, την πρώτη τριετία της θητείας των ευρωβουλευτών που εξελέγησαν στις τελευταίες εκλογές, δηλαδή από τα μέσα του 2014 ως τα μέσα του 2017, η Ελλάδα κατετάγη 25η ανάμεσα στις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με βάση την παρουσία των ευρωβουλευτών της στις ψηφοφορίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Οι μόνοι που είχαν χειρότερες επιδόσεις από εμάς ήταν οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Λιθουανίας και της Λετονίας, καθώς και η Βρετανία, που είναι με το μισό πόδι εκτός Ε.Ε.!

Και αυτό σε μία τριετία που το ζήτημα της ελληνικής κρίσης ήταν «καυτό» και οι εξελίξεις στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήταν ραγδαίες. Έμπειροι παράγοντες της ελληνικής κοινότητας των Βρυξελλών επισημαίνουν, μάλιστα, ότι ανάμεσα στους «21» δεν υπάρχουν καν η ελάχιστη συνοχή και ο συντονισμός, που ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα παλαιότερων ετών, με αποτέλεσμα να μην εμφανίζονται με «εθνική γραμμή» παρά σε ελάχιστα ζητήματα…

Ως προς τις υπόλοιπες δραστηριότητές τους, χαρακτηριστικό είναι ότι 18 στους 21 Ελληνες ευρωβουλευτές δεν έχουν συντάξει καμία ή μόνο μία έκθεση (ο Κ. Χρυσόγονος έχει 10, ο Γ. Κύρτσος τέσσερις και ο Ν. Μαριάς δύο).

Ως προς τις γνωμοδοτήσεις (opinions), ο Κ. Χρυσόγονος έχει υποβάλει τέσσερις, ο Σ. Κούλογλου τρεις, από δύο οι Ν. Μαριάς, Ε. Καϊλή, Κ. Κούνεβα, Μ. Σπυράκη και μία ή καμία οι υπόλοιποι 15! Στις δε συμμετοχές στις ψηφοφορίες, πρώτος είναι ο Λ. Φουντούλης της Χρυσής Αυγής με 96,85% και τελευταίος ο Σ. Ζαριανόπουλος του ΚΚΕ με 72,01% (σχεδόν ίδια ποσοστά εμφανίζει και το επίσης έγκυρο mepranking.eu). Ούτε ένας Ελληνας ευρωβουλευτής δεν υπάρχει ανάμεσα στους 100 πρώτους σε παρουσία στις ψηφοφορίες!

Στο χέρι 12.000 ευρώ, τα βασικά έξοδα καλυμμένα και γενναία αποζημίωση

Πόσο πληρώνονται, όμως, οι ευρωβουλευτές για να παράγουν τελικά αυτό το αποτέλεσμα; Ο μισθός κάθε ευρωβουλευτή είναι 8.484,05 τον μήνα, από τον οποίο μετά την αφαίρεση των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών μένουν καθαρά 6.611,42 ευρώ. Πολλοί δίνουν ένα ποσοστό από αυτό το ποσό στο κόμμα τους, όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι που κάτω από το τραπέζι εισπράττουν ένα ποσοστό από την αμοιβή των συνεργατών τους… Τα χρήματα που παίρνουν οι ευρωβουλευτές μας από τις Βρυξέλλες, ωστόσο, δεν περιορίζονται εκεί. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τους παρέχει επίσης 4.342 ευρώ μηνιαίως για να καλύψουν έξοδα γραφείου (λογαριασμοί τηλεφώνου, αγορά και συντήρηση ηλεκτρονικού εξοπλισμού κ.λπ.). Τους δίνει επιπλέον καθαρά 306 ευρώ την ημέρα, μια πολύ γενναία αποζημίωση για τη συμμετοχή τους στις επιτροπές ή στην Ολομέλεια.

Παράλληλα, τους καλύπτει τη δαπάνη για το εβδομαδιαίο αεροπορικό εισιτήριο από και προς την Αθήνα. Συνήθως οι περισσότεροι φεύγουν από τις Βρυξέλλες ή το Στρασβούργο την Πέμπτη το απόγευμα και επιστρέφουν τη Δευτέρα το πρωί. Παράλληλα, δικαιούνται 4.264 ευρώ ετησίως για ταξίδια που κάνουν εκτός της χώρας τους, σε κάποια αποστολή δηλαδή στο εξωτερικό.

Τέλος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δίνει σε κάθε ευρωβουλευτή 24.164 ευρώ (μεικτά) τον μήνα για να πληρώνει τους μισθούς των συνεργατών του. Ο ευρωβουλευτής συμφωνεί με κάθε συνεργάτη τις απολαβές του και στη συνέχεια το Ευρωκοινοβούλιο πιστώνει τα χρήματα μηνιαίως απευθείας στους λογαριασμούς τους. Παράλληλα, ο ευρωβουλευτής έχει το δικαίωμα να απασχολεί στο γραφείο του στην Αθήνα δύο μετακλητούς υπαλλήλους, τρεις δημοσίους υπαλλήλους (με απόσπαση) και δύο αστυνομικούς, που όλοι πληρώνονται από τη Βουλή των Ελλήνων, όπως και των 300 βουλευτών δηλαδή.

Συμπέρασμα: Κάθε ευρωβουλευτής λαμβάνει 12.000 ευρώ τον μήνα στο χέρι, την ώρα που για τα βασικά του έξοδα (και όχι μόνο) έχει το κεφάλι του ήσυχο: Η Ευρωπαϊκή Ενωση του καλύπτει τα αεροπορικά του εισιτήρια, όλα τα έξοδα του γραφείου του και περίπου 10 συνεργάτες για τα δύο γραφεία του σε Βρυξέλλες και Αθήνα! Όταν, μάλιστα, λήξει η θητεία του, κάθε ευρωβουλευτής παίρνει ένα αποχαιρετιστήριο «πακέτο», που ισοδυναμεί με τους μισθούς έξι μηνών! Πρόνοια φυσικά υπάρχει και για την «επιδότηση» της σύνταξής του, όταν συμπληρώσει την ηλικία των 63 ετών. Διόλου άσχημα για μια θητεία στην οποία ελάχιστοι εκ των 21 Ελλήνων ευρωβουλευτών μπορούν βάσιμα να πουν ότι έχουν «ιδρώσει τη φανέλα»…

Από την εφημ. "Δημοκρατία"

Η Μακεδονία γυρίζει την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ

Την πλάτη στο ΣΥΡΙΖΑ και τον Νίκο Παππά γυρίζει η Μακεδονία, καθώς ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού βρέθηκε «αντιμέτωπος» με μια άδεια αίθουσα στην κεντρική του ομιλία στο Κιλκίς.

Μετά την αποδοκιμασία, κατά το πρωινό του περίπατο σε χωριό στο Κιλκίς, ο κ. Παππάς μίλησε ενώπιον 50 περίπου ανθρώπων. Εντύπωση δε προκάλεσε το γεγονός ότι ούτε ο τοπικός βουλευτής Θεόδωρος Παραστρατίδης δεν βρισκόταν στην αίθουσα.

Μοναδικός συμπαραστάτης ήταν ο υποψήφιος περιφερειάρχης ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστος Γιαννούλης.

Τα δεκάδες άδεια καθίσματα στην αίθουσα πιστοποίησαν τη μικρή απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ στη Βόρεια Ελλάδα και τα μεγάλα τραύματα που έχει δημιουργήσει για το κυβερνών κόμμα η Συμφωνία των Πρεσπών.

[Πηγή: protothema.gr]

Νωρίτερα, ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής βρέθηκε στο στόχαστρο πολιτών που πλέον αντιδρούν κάθε φορά που κάποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ πάει στην περιοχή τους για να μιλήσει.

Ο Νίκος Παππάς δέχθηκε τις αποδοκιμασίες στο Κιλκίς, με πολίτες να του φωνάζουν πως είναι ανεπιθύμητος, ενώ ένας δημοτικός σύμβουλος του Δήμου επέδωσε και ψήφισμα, στο οποίο τα κυβερνητικά στελέχη χαρακτηρίζονται ανεπιθύμητα στην περιοχή.

«Προδώσατε τη Μακεδονία» του είπε χαρακτηριστικά ηλικιωμένος κάτοικος του ακριτικού χωριού Μεταμόρφωση, συμπληρώνοντας «κρίμα που σας έδωσα και την ψήφο μου», ενώ ο υπουργός προσπαθούσε να αναπτύξει τα επιχειρήματά του.

https://www.in.gr/2019/03/19/politics/kyvernisi/makedonia-gyrizei-tin-plati-sto-syriza-metaksy-syggenon-kai-filon-omilia-pappa/?fbclid=IwAR3JKtw7rr1HldvxVEippiGVNwJGmkdwBmGEahap93x5yzwarmMG8Rk_VFU

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (30): Για την κατασκευασμένη "μακεδονική" γλώσσα

Ξεκαθαρίζουμε για μια ακόμη φορά ότι το τοπικό σλαβογενές ιδίωμα που ομιλείται από Μακεδόνες Έλληνες σε περιοχές της κεντροδυτικής Μακεδονίας ελάχιστη σχέση έχει ιστορικά και γλωσσολογικά με την κατασκευασμένη το 1944-45 σκοπιανή "μακεδονική" γλώσσα. Το "Ουρ. Τόξο" δεν εκπροσωπεί τίποτε περισσότερο παρά μόνον τους απογόνους των παλιών Εξαρχικών βουλγαριζόντων κατοίκων που βρίσκονται παράνομα σε ελληνικό έδαφος λόγω της Συνθήκης του Νεϊγύ το 1919 και την ελληνοβουλγαρική Συμφωνία περί ανταλλαγής των πληθυσμών.

ΚΕΜΕΘΑ

Μπαμπινιώτης: Συσσωρεύονται 

επικίνδυνα ψέματα για την 

λεγόμενη «μακεδονική γλώσσα»

Συσσωρεύονται επικίνδυνα ψέμματα γύρω από τη λεγόμενη «Μακεδονική γλώσσα» που αναγνωρίσαμε με τη Συμφωνία των Πρεσπών, είπε απόψε στον ΣΚΑΪ, ο καθηγητής γλωσσολογίας και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Μπαμπινιώτης. Αναφερόμενος στο αίτημα του «Ουράνιου Τόξου» στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στις δηλώσεις Γαβρόγλου με τις οποίες άφησε να ανοικτό το ενδεχόμενο διδασκαλίας της λεγόμενης Μακεδονικής γλώσσας και στην Ελλάδα, ο κ. Μπαμπινιώτης είπε ότι αυτό «θα ήταν ένα φοβερό, καίριο λάθος» από την ελληνική πολιτεία. 

«Δεν είναι δυνατόν να διδαχθεί μια γλώσσα που ψευδώνυμα ονομάστηκε Μακεδονική... Η γλώσσα που μιλάνε στα Σκόπια είναι Βουλγαροσέρβικη που γράφεται με το κυριλλικό αλφάβητο» είπε μεταξύ άλλων ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης του εξέφρασε φόβους ότι ορισμένοι επιτήδειοι θα χρησιμοποιήσουν αυτό το θέμα για να δημιουργήσουν μια συζήτηση για την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. 

Δείτε την συνέντευξη του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=cwl6aVhmv4Y

Διαφωνία Γαβρόγλου με τον Πρύτανη του ΠΑΜΑΚ για το «Ουράνιο Τόξο»

Οι δηλώσεις Μπαμπινιώτη έγιναν λίγες ώρες μετά τις... αποστάσεις που πήρε ο Υπουργός Παιδείας από την αντίδρασή του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο αίτημα του «Ουράνιου Τόξου» για διδασκαλία «μακεδονικής» γλώσσας.

Ο Υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, επιχείρησε ουσιαστικά να αδειάσει τον Πρύτανη Στέλιο Κατρανίδη, ο οποίος έκρινε αντιδεοντολογικό να ανοίξει κουβέντα με ένα πολιτικό κόμμα επί του αιτήματος του να μπει η «μακεδονική» γλώσσα στο Πανεπιστήμιο.

«Εμείς διαφωνούμε. Οι πολιτικοί φορείς είναι μέρος της Δημοκρατίας μας. Αυτά είναι επιστημονικά ζητήματα. Θα τα λύσει η επιστημονική κοινότητα. Θα μου επιτρέψετε να το συζητήσει η επιστημονική κοινότητα και με βάση τις συζητήσεις θα δούμε εμείς πώς θα κινηθούμε. Αλλά, επιστημονικά ζητήματα πρώτα τα συζητά η επιστημονική κοινότητα», δήλωσε για το θέμα ο Υπουργός Παιδείας.

«Πάρτι» αλυτρωτισμού σε ΜΜΕ στα Σκόπια

Στο μεταξύ όπως μετέδωσε ο ΑΝΤ1, η συζήτηση για την «μακεδονική γλώσσα» και την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα φουντώνει στη γειτονική χώρα καθώς τηλεοπτικά δίκτυα των Σκοπίων επικρίνουν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Μίλε Μποσνιακόφσκι, γιατί δίστασε να κατονομάσει τα “μακεδονικά” ως την γλώσσα των Αιγαιατών Μακεδόνων.

«Η άρνηση της “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα αποδεικνύεται καθημερινά, παρά τους ισχυρισμούς της Κυβέρνησης, ειδικά κατά την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα, ότι ποτέ δεν θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Σήμερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Μίλε Μποσνιακόφσκι, δεν ήθελε να πει την πραγματική κατάσταση, δηλαδή να ονομάσει τη γλώσσα που μιλούν οι Αιγαιάτες, οι συγγενείς των “Μακεδόνων” πολιτών στην Ελλάδα», μετέδωσε το σκοπιανό τηλεοπτικό δίκτυο ALFA TV.

Άλλο κανάλι ζήτησε να μάθει ποιά γλώσσα μιλούν οι εκπρόσωποι του «Ουράνιου Τόξου» και επικοινώνησε μαζί τους.

«Μιλάμε τη μακεδονική γλώσσα και διάφορες μακεδονικές διαλέκτους, καθώς τα μακεδονικά στην Ελλάδα ποτέ δεν κωδικοποιήθηκαν», δήλωσε ο ηγέτης του κόμματος των “Μακεδόνων στην Ελλάδα”, Παύλος Βοσκόπουλος στο σκοπιανό τηλεοπτικό δίκτυο KANAL 5.

Πηγή:https://www.protothema.gr/greece/article/873238/kabanaki-apo-babinioti-sussoreuodai-epikinduna-psemmata-guro-apo-ti-legomeni-makedoniki-glossa/?fbclid=IwAR19TOc_YjemzjOSHbJODaKrF_PnlVHPJlb7Uw0HbFABTFUt9yfP3ezeAj0

Ανοίγει παράθυρο για διδασκαλία 

της «μακεδονικής γλώσσας» ο Γαβρόγλου

Δεν φτάνει το διάτρητο νέο εξεταστικό που ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, τώρα προχωρά σε ανιστόρητες παρεμβάσεις στο έργο των πανεπιστημιακών, αφήνοντας ανοιχτό παράθυρο για διδασκαλία της «μακεδονικής γλώσσας».

Μιλώντας στο news247 ο υπουργός Παιδείας χαρακτηρίζει ως θέματα «επιστημόνων» τα περί διδασκαλίας της «μακεδονικής γλώσσας» αφήνοντας ανοιχτό οποιοδήποτε ενδεχόμενο.

Ο Κώστας Γαβρόγλου εξέφρασε, δε, τη διαφωνία του με την ανακοίνωση της πρυτανείας του ΠΑΜΑΚ με την οποία έμπαινε τέλος στην απαίτηση του Ουράνιου Τόξου να εντάξει στο πρόγραμμα σπουδών τη «μακεδονική γλώσσα».

Ο υπουργός Παιδείας επανέλαβε ως προς την ανακοίνωση του ΠΑΜΑΚ πως: «Όντως τη διάβασα κι εγώ, διάβασα και την ανακοίνωση (σ.σ.: της Πρυτανείας). Καταρχήν είναι μια ανακοίνωση που λέει δεν μπορούμε να συνομιλούμε με πολιτικούς φορείς, αν θυμάμαι καλά ήταν μια τέτοια διατύπωση. Εμείς διαφωνούμε.

»Οι πολιτικοί φορείς είναι και αυτοί μέρος της δημοκρατίας μας, αυτά είναι επιστημονικά ζητήματα, που θα τα λύσει η επιστημονική κοινότητα. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να το συζητήσει η επιστημονική κοινότητα και με βάση τις συζητήσεις που θα γίνουν θα δούμε εμείς πώς θα κινηθούμε, αλλά επιστημονικά ζητήματα πρέπει να τα συζητάει η επιστημονική κοινότητα».

Πηγή:https://www.in.gr/2019/03/15/politics/kyvernisi/anoigei-parathyro-gia-didaskalia-tis-makedonikis-glossas-o-gavroglou/

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (29) Μεθοδεύσεις δημιουργίας μειονότητας

Εκκλησιασμό στη «μακεδονική γλώσσα» ζητεί 

από τον Βαρθολομαίο το «Ουράνιο Τόξο»

Εκκλησιασμό στη “μακεδονική γλώσσα” της “μειονότητας των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα” ζητεί με επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο το σλαβόφωνο κόμμα “Ουράνιο Τόξο”.

Στην επιστολή αυτή αφού γίνεται επίκληση της Συμφωνίας των Πρεσπών και των νέων δεδομένων που δημιουργεί με την αναγνώριση “μακεδονικής γλώσσας”, τίθεται για πρώτη φορά ένα συνολικό πλαίσιο διεκδικήσεων αναφορικά με τα “θρησκευτικά δικαιώματα της μειονότητας”.

Ολόκληρη η επιστολή του “Ουράνιου Τόξου” προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη:

“Προς: Την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα, Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικό Πατριάρχη κύριο κύριο Βαρθολομαίο.

Παναγιώτατε,

Με αυτή μας την επιστολή επιθυμούμε να θέσουμε υπόψη Σας σημαντικά ζητήματα και, ταυτόχρονα, αιτήματα που αφορούν εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της μειονότητας των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.

Ζητούμε να έχουμε εκκλησιασμό στη μητρική μας Σύγχρονη Μακεδονική γλώσσα η οποία ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών το αλφάβητο των οποίων επινόησαν από τον 9ο μ.Χ. αιώνα οι εκ Θεσσαλονίκης καταγόμενοι Ισαπόστολοι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος.

Συγκεκριμένα, επιθυμούμε η Θεία Λειτουργία να γίνεται και στη Σύγχρονη Μακεδονική γλώσσα έστω κάποιες Κυριακές στις περιοχές της Ελλάδας όπου διαβιούμε μακεδονόφωνοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εθνικά Μακεδόνες Έλληνες πολίτες.

Επιτρέψτε μας να Σας ενημερώσουμε αναλυτικότερα:

Δυστυχώς, εμείς οι ντόπιοι γηγενείς μακεδονόφωνοι εθνικά Μακεδόνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί των Νέων Χωρών μετά το 1913 αναγκαστήκαμε λόγω διωγμών και απαγορεύσεων να περιορίσουμε από το δημόσιο βίο πολλά ανθρώπινα δικαιώματά μας για να επιβιώσουμε.

Aπό την αρχή του περασμένου αιώνα Εκκλησία, Κράτος και παρακράτος στην Ελλάδα άλλοτε με σιωπηρή κι άλλοτε με φανερή βία, απειλές και εκφοβισμό άλλαξαν τη γλώσσα μας, τα ονόματά μας και την εθνική ταυτότητά μας.

Κατά το παρελθόν Μητροπολίτες στη Βόρεια Ελλάδα πρωτοστάτησαν στο γκρέμισμα παλαιών Μακεδονικών Ορθόδοξων Ναών με αγιογραφίες και επιγραφές στο κυριλλικό αλφάβητο με το πρόσχημα ότι ήταν ετοιμόρροπες.

Ακόμη και σήμερα είμαστε θύματα σιωπηρής εχθρότητας και μισαλλοδοξίας σημαντικής μερίδας κληρικών των Μητροπόλεων των Νέων Χωρών κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που απευθυνόμαστε απευθείας σε Εσάς μέσω του πολιτικού μας φορέα Ουράνιο Τόξο.

Γνωρίζοντας ότι οι Μητροπόλεις των Νέων Χωρών της Βόρειας Ελλάδας υπάγονται Ποιμενικά στη δική Σας δικαιοδοσία παρακαλούμε να ασχοληθείτε και να κάνετε δεκτά τα αίτηματά μας.

Μετά την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας πιστεύουμε ότι ήρθε ο καιρός να υπάρξει ένα τέλος στην αδικία προς εμάς τους ντόπιους μειονοτικούς μακεδονόφωνους Ορθοδόξους Χριστιανούς εθνικά Μακεδόνες της Ελληνικής επικράτειας που υπαγόμαστε στις Μητροπόλεις των Νέων Χωρών και να βρεθεί λύση στα θρησκευτικά μας καθήκοντα σε ότι αφορά τη γλώσσα μας μέσω ενός ειλικρινούς διαλόγου από όλες τις πλευρές.

Επιθυμούμε να μας αγκαλιάσετε με την ίδια θέρμη όπως αγκαλιάζετε και τους μειονοτικούς Ρωμιούς της Κωνσταντινούπολης. Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς ανοχή στις μειονότητες.

Είναι κάτι που κι Εσείς Παναγιώτατε σε κάθε ευκαιρία τονίζετε προς κάθε κατεύθυνση.

Ζητούμε από Εσάς τον Ανώτατο επί της γης θρησκευτικό μας Ποιμένα να συμβάλλετε με κατανόηση στα θρησκευτικά μας δικαιώματα ως μειονότητα να ψάλουμε και να ακούμε τις προσευχές στη μητρική μας Σύγχρονη Μακεδονική γλώσσα και να βαφτίζουμε τα παιδιά μας με τα παραδοσιακά μας ονόματα.

Ευχής έργο θα ήταν μια συνάντηση για να Σας ενημερώσουμε σε ποιές Ενορίες των Μητροπόλεων των Νέων Χωρών διαβιούμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί εθνικά Μακεδόνες που επιθυμούμε να πραγματοποιείται η Θεία Λειτουργία μαζί με την Ελληνική γλώσσα και στη Σύγχρονη Μακεδονική γλώσσα με εναλλαγή στην ψαλμωδία των προσευχών πότε στη μια γλώσσα και πότε στην άλλη έστω κάποιες Κυριακές του χρόνου.

Επίσης, Σας παρακαλούμε να επιτρέψετε -γι αυτό Σας ζητούμε να ενημερώσετε τους Ιερείς των Μητροπόλεων των Νέων Χωρών- τόσο την Βάπτιση όσο και την μετά θάνατο Μνημόνευση των Ορθοδόξων Χριστιανών εθνικά Μακεδόνων με τα παραδοσιακά μακεδονικά μας ονόματα: Ζόρα, Σόφκα, Στογιάνκα, Μπόρις, Ζλάτα, Ντόρε, Στόικο, Τόμε, Ντόρκα, Γκότσε, Βελίκα, Κύριλ, Σλάβα, Τράϊκο, Σπάσε, Κόλιο, Κίτκα, Στόγιαν, Πέτκο, Μήτρε, Σφέτα, Τράϊτσε, Τραγιάνκα, Σφέτκο, Ρίστο, Πέτκα, Βάσκα…

Προς επίρρωση των αιτημάτων μας Σας επισυνάπτουμε την αφήγηση ενός Ψάλτη που η στρατιωτική θητεία τον είχε φέρει στα μέρη μας πριν 15 περίπου χρόνια.

Αυτή η αφήγηση που θα διαβάσετε αποτυπώνει γλαφυρά αφενός την δυσαρέσκεια των μακεδονόφωνων πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών των Νέων Χωρών και αφετέρου την αμήχανα δύσκολη θέση των Ιερέων όταν αναγκάζονται να αναφέρουν αλλαγμένα τα ονόματα των πιστών κατά την τέλεση των Μυστηρίων τη στιγμή που και οι ίδιοι οι Ιερείς γνωρίζουν ότι αλλιώς είναι τα πραγματικά ονόματα με τα οποία τους αποκαλούν όλοι στη τοπική κοινωνία.

Είναι τουλάχιστον ασέβεια προς τους νεκρούς όταν, για παράδειγμα, ο Ιερέας είναι αναγκασμένος σε ένα Μνημόσυνο ή ένα Τρισάγιο κάποια μακαρίτισσα που στο χωριό όλοι τη γνώριζαν και τη λέγανε Ζόρα να την μνημονεύει με το εξελληνισμένο όνομα Αυγή που δεν την ήξερε κανείς έτσι. Ούτε ο Θεός την ήξερε έτσι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην αφήγηση του Ψάλτη.

Ευελπιστούμε να έχουμε μια απάντηση εκ μέρους Σας.

Είμαστε πάντα στην διάθεσή Σας για κάθε περαιτέρω ενημέρωση.

Με εκτίμηση,

Το Γραφείο Τύπου της ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο”

http://www.enikos.gr/society/631523/ekklisiasmo-sti-makedoniki-glossa