Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (6) Eurasia Group: Το 2019 μπορεί να έρθει η ανατροπή

Οι παγκοσμιοποιητές της Νέας Τάξης ανησυχούν...

Eurasia Group: Το 2019 μπορεί να έρθει 

η γεωπολιτική κατάρρευση του κόσμου

Το 2019 θα είναι η χρονιά, κατά την οποία τα απανωτά χτυπήματα στο σύστημα της δυτικής συμμαχίας και στο οικοδόμημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης απειλούν με ανατροπή την παλαιά τάξη πραγμάτων, εκτιμά η δεξαμενή σκέψης Eurasia Group, προσθέτοντας ότι «το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι το πιο επικίνδυνο των τελευταίων δεκαετιών».

Σύμφωνα με την ανάλυση των σημαντικότερων κινδύνων για τη νέα χρονιά του Eurasia Group, η Pax Americana διαλύεται, η διατλαντική συμφωνία που στηρίζει την  Δύση από τη δεκαετία του 1959 πεθαίνει, το ΝΑΤΟ, οι G7 και G20, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Ε.Ε. βρίσκονται όλοι σε κρίση, αν και σε διαφορετικό βαθμό.

H έκθεση του Eurasia Group, που είναι σε γνώση του ΑΠΕ ΜΠΕ, προειδοποιεί μάλιστα ότι το 2019 μπορεί να είναι η χρονιά γεωπολιτικής κατάρρευσης του κόσμου, όπως τον ζήσαμε μέχρι τώρα.Ειδικά για την Ευρώπη, εκτιμά ότι οι ευρωσκεπτικιστικές-λαϊκιστικές δυνάμεις θα κερδίσουν το 37% των εδρών στο Ευρωκοινοβούλιο τον επόμενο Μάιο, σημειώνοντας σημαντική άνοδο από το 28% του Μαίου του 2014. Αποτέλεσμα; Το νέο Ευρωκοινοβούλιο που θα διαμορφωθεί θα εισέλθει σε κρίση προτού καν αρχίσει το έργο του.

Σύμφωνα με το Eurasia Group στις ευρωεκλογές του Μαίου οι ευρωσκεπτικιστές θα κερδίσουν περισσότερες έδρες από ποτέ. Οι προηγούμενες εκλογές, το 2014, διεξήχθησαν λίγο μετά την κρίση της ευρωζώνης, όταν κάποιες χώρες εξακολουθούσαν να πηγαίνουν από διάσωση σε διάσωση.

«Τώρα, το επίσημο μήνυμα είναι ότι η Ευρώπη είναι ισχυρότερη. Αλλά η παρακμή ορισμένων από τα κυριότερα κόμματα που ανήκουν στους τρεις μεγάλους συνασπισμούς του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ανοίγει μια ευκαιρία στα ακροδεξιά ευρωσκεπτιστικά κόμματα να αποτελέσουν μια επιβλητική δύναμη στο κοινοβούλιο – ίσως τη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα…Οι τέσσερις λαϊκιστικές κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας θα θέλουν όλοι να διασφαλίσουν ότι εκπροσωπούνται κατάλληλα από έναν Επίτροπο της ιδεολογικής τους γλώσσας, φέρνοντας τους ευρωσκεπτικιστές πιο κοντά στην πραγματική εξουσία λήψης αποφάσεων ,στην Ευρωπαικη Επιτροπή οπής. Εν ολίγοις, εφέτος οι ευρωσκεπτικιστές θα έχουν μεγαλύτερη επιρροή από ποτέ στο ευρωκοινοβούλιο και την Κομισιόν» εκτιμά το Eurasia Group και προσθέτει:

«Αυτή η πρωτοφανής επιρροή θα υπονομεύσει την ικανότητα της Ευρώπης να λειτουργεί. Η παρουσία των ευρωσκεπτικιστών στις τάξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα υπονομεύσει τη συνοχή και την ικανότητά της να διαχειρίζεται τις καθημερινές υποθέσεις της ΕΕ, καθώς και τη σαφήνεια του μηνύματός της μεταξύ του ευρωπαϊκού πληθυσμου, των επενδυτών και του ευρύτερου κόσμου. Ο ιστορικά συλλογικός θεσμός θα γίνει πεδίο μάχης. Στη συνέχεια, με τους λαϊκιστές στο ευρωκοινοβούλιο και στο Ευρωπαικό Συμβούλιο, θα είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί συναίνεση σε βασικά θέματα πολιτικής, όπως η μετανάστευση, το εμπόριο και το κράτος δικαίου. Επίσης, οι εσωτερικές διαφωνίες θα διαταράξουν την ικανότητα της ΕΕ να αντιδρά γρήγορα σε κρίσεις. Το 2019 θα είναι η χρονιά που οι ακροδεξιοί λαϊκιστές θα κερδίσουν πραγματική δύναμη στην Ευρώπης, διαβρώνοντας την ΕΕ από μέσα».

Aλλαγή του κλίματος, αλλά στον γεωπολιτικό τομέα

Σύμφωνα με το Eurasia Group, η συντριπτική πλειοψηφία των γεωπολιτικών δυνάμεων, κατευθύνονται σήμερα σε λάθος κατεύθυνση. «Δείτε τις τροχιές όλων των σημερινών σημαντικών γεωπολιτικών δυνάμεων. Ξεκινήστε με τους μεγάλους. Η ισχύς των πολιτικών θεσμών στις ΗΠΑ και σε άλλες προηγμένες βιομηχανικές οικονομίες. Η διατλαντική σχέση. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας. Η κατάσταση της ΕΕ. Το ΝΑΤΟ. Οι G20. Οι G7. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Η Ρωσία και οι γείτονές της. Περιφερειακή πολιτική εξουσίας στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Η τάση σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς είναι αρνητική. Και στους περισσότερους με έναν τρόπο που δεν έχει εμφανιστεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των σημαντικών γεωπολιτικών εξελίξεων που παρακολουθούμε – πάνω από το 90% αυτών – σήμερα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση. Αυτές οι σχέσεις και οι θεσμοί δεν θα καταρρεύσουν αύριο, αλλά οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν είναι νάρκες ξηράς. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή είναι όλα κομμάτια της διεθνούς αρχιτεκτονικής, κάποια από τα οποία είναι θεμελιώδη. Τελικά, οι άνθρωποι πρόκειται να πληγούν. Σκεφτείτε την αλλαγή του κλίματος, αλλά στον γεωπολιτικό τομέα», σημειώνει το Eurasia Group.

«Οι ΗΠΑ παραμένουν κρίσιμος σύμμαχος για τα περισσότερα αναπτυγμένα έθνη του κόσμου, αλλά οι συμμαχίες της Ουάσιγκτον αποδυναμώνονται. Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ότι δεν είναι δουλειά της Αμερικής να αποτελεί τον παγκόσμιο χωροφύλακα, καθώς και άλλα έθνη πρέπει να πληρώσουν για την ασφάλειά τους. Η διοίκηση Τραμπ βλέπει τις συμμαχίες ως κορσέδες που περιορίζουν την ικανότητα των ΗΠΑ να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους. Αυτό σημαίνει ότι οι συμμαχίες διαβρώνονται και η διάβρωση θα συνεχιστεί. Οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση δεδομένου ότι υπάρχουν προκλήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Συγκεκριμένα, τόσο οι αμερικανο-γερμανικές όσο και οι αμερικανο-γαλλικές σχέσεις επιδεινώνονται. Αυτό υπονομεύει το ΝΑΤΟ και την ευρύτερη διεθνή τάξη», αναφέρει το Eurasia Group.

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας έχουν ήδη επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί

«Τόσο o Τραμπ όσο και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα παραμένουν αφοσιωμένοι στην περιοχή της Ασίας, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανόδου της Κίνας. Η συμμαχία ΗΠΑ-Ιαπωνίας παραμένει ισχυρή. Αλλά ακόμα και εδώ, ο Τραμπ θα προτιμούσε να μειώσει για παράδειγμα την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Νότια Κορέα, συνεχίζοντας παράλληλα να δημιουργεί αβεβαιότητα για το εμπόριο. Οι αμφιβολίες του Τραμπ για τις συμμαχίες δημιουργούν ευκαιρίες για τον κινέζο ηγέτη Σι Τζιπίνγκ, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, τους ακροδεξιούς λαϊκιστές στην Ευρώπη και άλλους, που εκμεταλλεύονται την απογοήτευση για τη στάση της Ουάσινγκτον.

Επιπλέον το Eurasia Group αναφέρεται στον κίνδυνο κατάληξης μιας αναμέτρησης μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ σε οικονομική ύφεση, τονίζοντας ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν ήδη επιδεινωθεί ανεπιστρεπτί, ενώ δεν υπάρχει κοινό έδαφος συμβιβασμού. Διακυβεύεται, έτσι, και η τεχνολογική κυριαρχία του 21ουαιώνα και όχι μόνο το εμπόριο», καταλήγει το Eurasia Group.

http://ethnologic.blogspot.com/2019/01/eurasia-group-2019.html

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (5) Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι...

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας και Μοραβίας είναι ο διάδοχος του ΚΚ Τσεχίας και (αν δεν απατώμαι) το μοναδικό κομουνιστικό κόμμα από τις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που επιβιώνει στη μετακομμουνιστική εποχή.

Σε πολιτική απομόνωση μετά την πτώση του κομμουνισμού, τα εκλογικά ποσοστά του κυμαίνονται σταθερά από 10-11% έως 13-14% με αραιές αποκλίσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω.

Προσφάτως μάλιστα και για πρώτη φορά από το 1989 αποφάσισε να δώσει στήριξη στην κυβέρνηση του «Τσέχου Τραμπ» Αντρέι Μπάμπις, στην οποία πάντως δεν μετέχει.

Πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος του ΚΚ Βόιτσεχ Φίλιπ δήλωνε για τον Βίκτορ Ορμπαν (Ουγγαρία) ότι «οι κατηγορίες που του προσάπτουν είναι πολύ άδικες, προσπαθεί απλώς να προστατεύσει τα κοινά σύνορα του Σένγκεν». Κι αυτό το κάνει ο Ορμπαν απέναντι «στην ηλίθια πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» («Le Monde», 2/10).

Ερώτηση κρίσεως. Στην αναμέτρηση με την Ακροδεξιά (όπου, κατά τον Τσίπρα, θα ψηφίζουμε Μητσοτάκη και θα βγαίνει Ορμπαν…) και στην «προοδευτική συμμαχία» (την οποία οραματίζονται διάφοροι ανεγκέφαλοι της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς…) οι κομμουνιστές της Τσεχίας με ποιον θα είναι;

Λίγες μέρες αργότερα, οκτώ ευρωβουλευτές των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, των Πρασίνων και της Αριστεράς υπέγραψαν ένα κοινό κείμενο με τίτλο «Η αλληλεγγύη απέναντι στην εμμονή της ασφάλειας» (16/10).

Αν αυτό είναι η «προοδευτική συμμαχία» που ψάχνει ο Τσίπρας, τότε πολύ φοβούμαι ότι η Ακροδεξιά έχει πάρει το ματσάκι από τα αποδυτήρια.

Ιδίως αν συνδυάσουμε «την εμμονή της ασφάλειας» με την πρόσφατη διαπίστωση της Τασίας Χριστοδουλοπούλου ότι «η ανάπτυξη της ισλαμοφοβίας είναι αποτέλεσμα της αμυντικής πολιτικής των κυβερνήσεων της ΕΕ» (10/10).

Με άλλα λόγια, η ισλαμοφοβία δεν αναπτύχθηκε επειδή οι ισλαμιστές έχουν σφάξει τον μισό πλανήτη, αλλά επειδή οι Ευρωπαίοι αμύνονται.

Αν λοιπόν αναρωτιέστε για ποιον λόγο η Ευρώπη στρίβει δεξιά κι ενίοτε πολύ δεξιά, οι απαντήσεις βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας: Επειδή οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν φόβους, επιθυμίες κι ανησυχίες, τις οποίες η «προοδευτική συμμαχία» δεν συμμερίζεται και μάλλον ούτε καν αναγνωρίζει. Δικαίωμά της, θα μου πείτε. Ναι, αλλά στο τέλος κερδίζουν οι πολίτες.

Καλώς ή κακώς, εκείνοι δεν πιστεύουν ότι η ασφάλεια είναι εμμονή. Δεν θέλουν απαραιτήτως να αγκαλιάσουν όλους τους ξεριζωμένους του πλανήτη _ «τη δυστυχία του κόσμου» όπως τους αποκαλούσε ο Μισέλ Ροκάρ…

Δεν θεωρούν ότι όποιος μιλάει για πατρίδα, ταυτότητα, παράδοση, προστασία, οικογένεια, δημόσια τάξη είναι απόγονος του Μουσολίνι. Δεν αποδέχονται γενικώς την ηθική ενοχοποίηση των φρονημάτων, των αξιών και της ηθικής τους.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ούτε οι κυβερνητικές συνεργασίες (διαφορετικές σε κάθε χώρα), ούτε η άμβλυνση των αντιθέσεων Δεξιά/Αριστερά (γιατί άραγε πλήττει μόνο την Αριστερά κι όχι τη Δεξιά;), ούτε τα σωστά μέτωπα και οι λάθος συμμαχίες.

Αν μια δημοκρατική ήπειρος στρίβει δεξιά και μάλιστα καμιά φορά άγαρμπα, είναι επειδή ούτε βλέπει ούτε έχει πού αλλού να στρίψει.

Την περασμένη Κυριακή στη Βαυαρία, οι συντηρητικοί Χριστιανοκοινωνιστές έχασαν 10,5 μονάδες από τις τελευταίες εκλογές αλλά με 37,5% είναι μακράν πρώτο κόμμα με υπερδιπλάσιο ποσοστό από τους δεύτερους Πράσινους (17,5%).

Στις ίδιες εκλογές το άθροισμα των τριών δεξιών κομμάτων (CSU, FW, AfD) φτάνει στο 60%.Το άθροισμα των τριών αριστερών κομμάτων (Πράσινοι, SPD, Linke) κάτω από 30%.

Από τη Ρώμη στη Στοκχόλμη και το Μόναχο, το φαινόμενο είναι διπλό. Όχι μόνο ανεβαίνει παντού η Δεξιά (σε όλες τις εκδοχές της), αλλά και υποχωρούν παντού η Σοσιαλδημοκρατία με την Αριστερά κι όλες τις εκδοχές της.

Πολύ φοβούμαι ότι δεν στρίβει πια μόνο η πολιτική. Ότι δεν είναι μια συγκυριακή μετακίνηση. Είναι τεκτονική αλλαγή. Στρίβει ολόκληρη η κοινωνία.

Και ως εκ τούτου το ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει δεν είναι πολιτικό, ιδεολογικό ή εκλογικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό, αλλάζει ο κόσμος στον οποίο ζούμε.

Είναι δηλαδή η ίδια η κοινωνία που εξηγεί για ποιον λόγο η «προοδευτική συντροφιά» που φιλοδοξεί να αποπλεύσει παραπέμπει περισσότερο στον «Τιτανικό» παρά στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν».

Εσωτερικό έγγραφο ενός μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος για τις εκλογές του προσεχούς Μαΐου εκτιμούσε πολύ πιθανή την υποχώρηση των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στην τρίτη θέση – με πρώτο το Λαϊκό Κόμμα και δεύτερους τη «λαϊκιστική Δεξιά» των Σαλβίνι, Λεπέν, AfD κ.λπ. Η τύχη των Πρασίνων και της Αριστεράς είναι κυριολεκτικά άδηλη.

Ακούγεται λογικό. Αν τα απλά ερωτήματα χρειάζονται απλές απαντήσεις, τότε η πιο απλή απάντηση είναι ότι οι μεν συμβαδίζουν με το εκλογικό σώμα, ανταποκρίνονται στις ιεραρχήσεις και τις απαιτήσεις, στις αξίες και τις ταυτίσεις του. Οι δε όχι.

Πόσοι Ευρωπαίοι άραγε αισθάνονται σήμερα ότι καλύπτονται από τις εξηγήσεις της κυρίας Τασίας για την ισλαμοφοβία;

Πόσοι Έλληνες δέχονται ότι ορθά αποτελεί δικαίωμα του καθενός να προσδιορίζεται με όποιο φύλο επιλέγει, αλλά δεν δικαιούται να διεκδικεί τον προσδιορισμό «Μακεδόνας»;

Πόσοι πολίτες θεωρούν στις μέρες μας την ασφάλεια «εμμονή»;

Στα καινούργια ερωτήματα που πλημμυρίζουν έναν καινούργιο κόσμο η Αριστερά κουβαλάει τις ίδιες βαρετές απαντήσεις μέσα από τις ίδιες αδιατάρακτες βεβαιότητες. «Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά»!

Δίνει ξεπερασμένες μάχες κατά των ανισοτήτων και υπέρ των δικαιωμάτων στις κοινωνίες με τις μικρότερες ανισότητες και τα περισσότερα δικαιώματα. Αυτό από μόνο του προσδιορίζει το μέγεθος της ιδεοληψίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ήττα της κυβέρνησης και διαφόρων ομοϊδεατών της στο Σκοπιανό δεν προέκυψε μόνο από την κουτοπονηριά με την οποία έντυσε τις μεθοδεύσεις της. Αλλά κι από την αδυναμία της να καταλάβει και να αφομοιώσει την ουσία του προβλήματος. Ακόμη και σήμερα μιλάει για «ακροδεξιούς» κι «εθνικιστές», όταν βρίσκεται καταφανώς αντιμέτωπη με ένα ζήτημα ταυτότητας που διαπερνά μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Αιφνιδιάστηκε επειδή κοιμόταν. 'Οχι επειδή ξύπνησαν οι Μακεδονομάχοι.

Και τώρα, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τρομαγμένοι κι ανήμποροι, πασχίζουν να ξαναβάλουν το τζίνι στο μπουκάλι.

Άδικος κόπος. Μόνο αν βρουν καινούργιο μπουκάλι. Ή αν προκύψει κανένα καινούργιο τζίνι.

Του Γιάννη Πρετεντέρη

https://www.in.gr/2018/10/22/apopsi/tzini-vgike-apo-mpoukali/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (4) Η ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΕΥΡΩ, Η ΕΥΡΩΠΗ

 Η ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΕΥΡΩ, Η ΕΥΡΩΠΗ

ΕΥΡΩΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ

Σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική περίοδο, η Ελλάδα ενσωματώθηκε σταδιακώς στην Ενωμένη Ευρώπη και στο «ευρωπαϊκό όνειρο». Απέναντι στην εκ νέου ανάδυση της τουρκικής απειλής, μετά την κατοχή της Κύπρου, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού κόσμου και των κοινωνικών δυνάμεων, προσχώρησε στην πραγματικότητα μιας ευρωπαϊκής ενοποίησης, που πραγματοποιούνταν μονομερώς, με αφετηρία τη Δυτική Ευρώπη. Αρχικώς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, εν τέλει δε, μετά την κατάρρευση της Σοβ. Ένωσης, και το μεγαλύτερο μέρος της παραδοσιακής Αριστεράς, προσχώρησαν στην «ευρωπαϊκή ιδέα». Αρχικώς εξ ανάγκης, εν συνεχεία από συμφέρον (μέσα από τη ροή ευρωπαϊκών προγραμμάτων, μιζών, επιδοτήσεων κ.ο.κ.) και τέλος από ιδεολογία (ο ευρωπαϊσμός ως υποκατάστατο της ελληνικής εθνικής ταυτότητας), σταδιακώς, το σύνολο των ελίτ (πολιτικών, οικονομικών και κυρίως πνευματικών) προσχώρησε σε έναν ευρωπαϊσμό που δεν τον έβλεπε ως συμπλήρωμα και επέκταση της ελληνικής ιδιοπροσωπίας αλλά ως την καταστροφή της και την αντικατάστασή της από τον ευρωπαϊσμό. Γι’ αυτό, σταδιακώς, και ιδιαίτερα μετά το 1990, αποκλειστικό όνειρο των Ελλήνων (στο οποίο, μέσω επιδοτήσεων, χρηματιστηρίων, φτηνών δανείων και ταξιδιών στο εξωτερικό) γίνεται η ενσωμάτωσή τους σε μια μυθική, υπερεθνική Ευρώπη. Γι’ αυτό και στο ιδεολογικό πεδίο θα κυριαρχήσει ο εθνομηδενισμός, η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και ο αποεθνικοποιημένος πολυπολιτισμός. Όλα αυτά περπατούσαν, παρά τις αντιφάσεις και τις κρίσεις, λίγο πολύ, έως το 2009, μάλλον ομαλά και απρόσκοπτα και μόνο λίγες δυνάμεις, είτε από την Εκκλησία (αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, Άγιο Όρος, ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες 1990 και 2000), είτε από ελάχιστες δυνάμεις των υπολειμμάτων του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» ή της πατριωτικής Αριστεράς, προσπαθούσαν να βάλουν έναν φραγμό σε αυτή τη γενικευμένη παρασιτική ενσωμάτωση στον ευρωπαϊσμό.

Αίφνης, από το 2009 και μετά, αρχίζει η κρίση αυτού του μοντέλου με ταυτόχρονη παροξυστική έξαρση της εξάρτησης μέσω του παραπέρα δανεισμού. Το ελληνικό παράσιτο, μέσα στην κρίση που προκάλεσε στη Δύση η ανάδυση της Ανατολής, και κατ’ εξοχήν της Κίνας, ως του νέου πόλου της παγκόσμιας συσσώρευσης, και η ενίσχυση της ισλαμικής Ανατολής και της Τουρκίας, μπήκε σε βαθιά κρίση.

Αντιμέτωποι με αυτή την κρίση, οι Έλληνες ανακάλυψαν και πάλι αιφνιδίως πως δεν αποτελούν ένα αδιαφοροποίητο, νοτιο-ευρωπαϊκό τμήμα ενός ενιαίου ευρωπαϊκού συνόλου, αλλά ότι αποτελούσαν ένα εθνικό σύνολο το οποίο μπήκε σε πολύ βαθύτερη κρίση από την υπόλοιπη Ευρώπη και από το οποίο η νέα γερμανική Ευρώπη απαιτούσε την άμεση αποπληρωμή, εδώ και τώρα, του παρασιτικού χαρακτήρα της ενσωμάτωσής της. Οι Έλληνες θα έπρεπε να καταστρέψουν κοινωνικές δομές και βιοτικό επίπεδο, θεμελιωμένα στην παρασιτική υφή της οικονομίας τους, και να «προσαρμοστούν» βίαια στην πραγματικότητά τους. Διαφορετικά, ο «ΑMEA» χειρουργός απειλούσε να τραβήξει βίαια το οξυγόνο, στη διάρκεια της επέμβασης. Και αυτό μπορούσε να το κάνει διότι η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος είχαν χάσει, τα προηγούμενα χρόνια, κάθε παραγωγική βάση και είχαν οικοδομήσει ως παράσιτο ένα ψευδο-κοινωνικό κράτος με δανεικά.

Μέσα από αυτή την παρασιτική σύμβαση, ήταν δυνατό στις ανώτερες ελίτ να αναπαράγονται και ανεβάζουν διαρκώς το επίπεδο μιας χωρίς όρια σπατάλης –λέγε με Μύκονο– και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις να απολαμβάνουν παρασιτικά τις παροχές (αγροτικές επιδοτήσεις, κοινωνικό κράτος, ξένοι δουλοπάροικοι-μετανάστες, κλπ.) που διασφάλιζε αυτή η παρασιτική σχέση. Όταν λοιπόν η «Ευρώπη» έχασε τον χαρακτήρα της πηγής εμπορευμάτων, επιδοτήσεων και ευχάριστων ευρωπαϊστικών ιδεολογιών, και επέβαλε στους Έλληνες τη σιδερένια λογική του Εμπόρου της Βενετίας (ή τα χρήματα ή το ανάλογο κομμάτι από τη σάρκα σου), το παράσιτο μπήκε σε κρίση. Ένα μέρος του, προσπαθώντας να χάσει όσο το δυνατόν λιγότερα, φορτώνοντάς τα στους πιο αδύναμους, παραδόθηκε ανοιχτά στους δανειστές. Ένα άλλο τμήμα, που περιλάμβανε και την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων, άρχισε σταδιακώς να εξεγείρεται. Διότι η καταστροφή του παλιού μοντέλου επέφερε ανυπολόγιστο πόνο στους πιο αδύναμους και εξαρτημένους.

Όμως, και αυτή η εξέγερση, εξέγερση ενός λαού που δεν είχε πλέον παραγωγική και πνευματική αυτονομία, ήταν εγκλωβισμένη στα σχήματα μιας πελατειακής εξέγερσης, δηλαδή, ο πελάτης/υποτακτικός δεν αντιπαραθέτει στον κυρίαρχο μια στρατηγική εφικτής ανεξαρτητοποίησης, αλλά εκείνη του δύστροπου κακοπληρωτή. Γι’ αυτό και, στα πέντε ή έξι χρόνια της κρίσης, δεν υπήρξαν πραγματικές πολιτικές και οικονομικές προτάσεις σταδιακής οικοδόμησης ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, αλλά η διαρκής αναζήτηση «μαγικών λύσεων» αποφυγής της κατάρρευσης του εξαρτημένου παρασιτικού μοντέλου, στο οποίο είχε μάθει να ζει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Γι’ αυτό και το κίνημα των Αγανακτισμένων, στην Ελλάδα, δεν παρήγαγε μια νέα κοινωνική και παραγωγική πρόταση, δεν παρήγαγε κανένα νέο κοινωνικό πρόταγμα, αλλά, απλά και μόνο, την ανέφικτη επιστροφή στο status quo ante, με αποκορύφωμα τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και τη φασιστική υποστροφή της Χρυσής Αυγής.

Το γεγονός, δηλαδή, ότι, εν τέλει, το κίνημα των Αγανακτισμένων κατέληξε στην ανάδειξη στην κυβερνητική εξουσία του δημαγωγού Τσίπρα, μαζί με τα αντάξια εξαπτέρυγά του (Ζωή Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Καμμένος και άλλοι Κατρούγκαλοι), είναι συνάρτηση ακριβώς αυτής της έλλειψης ισχυρών παραγωγικών και αυτόκεντρων δυνάμεων στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. 

Εξ άλλου, η φύση της ταξικής και κοινωνικής συμμαχίας, την οποία εκπροσωπούν, αναδείχτηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο. Κέντρο και άξονάς της, τα ανώτερα στρώματα της διανόησης, των κρατικών και συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, οι πελάτες των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και επιδοτήσεων, και σύμμαχοί τους, λιγότερο ή περισσότερο περιστασιακοί, ένα τμήμα επιχειρηματιών, διατεθειμένων να ολοκληρώσουν την εκπτώχευση της χώρας τους για να την αγοράσουν κοψοχρονιά –το περιβόητο κόμμα της δραχμής–, παρασιτικά και κατεστραμμένα μεσοστρώματα που φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να αποκαταστήσουν τη χαμένη τους ευημερία, μέσα από μια φαντασιακή ρήξη με το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και, τέλος, στη βάση της πυραμίδας, ένα μεγάλο κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων που, έχοντας πληρώσει ακριβά την κρίση των προηγούμενων χρόνων, ακολουθεί, διαβουκολούμενο, την ψευδο-αντιμνημονιακή συμμαχία.

Απέναντί σε αυτή τη συμμαχία, οι δυνάμεις του αστισμού –παρασιτικού στην πλειοψηφία του εκτός από ένα “καπελωμένο” μικρό παραγωγικό κομμάτι– έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει, τόσο εξ αιτίας της αδυναμίας τους να προτάξουν μια παραγωγική εκδοχή ανασύνταξης της χώρας όσο και, κυρίως, διότι έχουν ήδη εν μέρει δραπετεύσει από τη χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων τους το έχουν βγάλει έξω, καθώς και την πλειοψηφία… των παιδιών τους. Το μεγαλύτερο μέρος των γόνων της αστικής τάξης βρίσκεται εκτός χώρας, εν αναμονή των εξελίξεων, μαζί με τα χρήματά της.Έτσι, στην ουσία, έμεινε στη χώρα, σχεδόν αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος, το στρατόπεδο του αντιμνημονίου, το οποίο έπρεπε να διαχειριστεί τη μνημονιακή-παρασιτική πραγματικότητα της χώρας! 
Είχαμε επισημάνει από παλαιότερα τον τυχοδιωκτικό και τυχάρπαστο χαρακτήρα αυτού του στρατοπέδου, που το ωθούσε, σχεδόν με τη μορφή φυσικού φαινομένου, να αναλάβει την εξουσία, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Και όμως, ήταν προφανές, όπως είχαμε τονίσει αναρίθμητες φορές, πως εξ αιτίας της αδυναμίας του να εφαρμόσει άμεσα τις επιταγές της λιτότητας θα υποχρεωνόταν να μεταβληθεί  στον άμεσο αυτουργό της ολοκλήρωσης της καταστροφής της οικονομίας της χώρας. Διότι η Αριστερά των «12 κοστολογημένων δις» του νεαρού δημαγωγού δεν διέθετε χρόνο προσαρμογής αλλά θα έπρεπε, πολύ σύντομα, είτε να εγκαταλείψει την εξουσία είτε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας χειρότερο από τα προηγούμενα, διότι η οικονομική κατάσταση θα είχε επιδεινωθεί από την παρουσία της και μόνο.

Χρειάστηκαν έξι μήνες οικονομικών και κοινωνικών καταστροφών, που κατέληξαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και στην απειλή «καταστροφής του κράτους», κατά Τσίπρα, για να οδηγηθεί στην Κανόσα των Βρυξελλών, ικέτης του «δώστε ό,τι να ’ναι», «υπογράφω ό,τι να ’ναι», και να κλείσει έτσι, με τον πιο επαίσχυντο και καταστροφικό τρόπο, την εξάμηνη «προσαρμογή» του. Βέβαια, υπάρχει πάντα και η πρόταση του Σόιμπλε, που κλείνει το μάτι στον Λαφαζάνη, για μια συμφωνημένη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Όμως, ο κεντρικός πυρήνας των παρασιτικών στρωμάτων, που συνωθούνται στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρει πως η απώλεια της συμμετοχής στην ευρωζώνη, η απώλεια των ΕΣΠΑ, των επιδοτήσεων, της ελευθερίας να στέλνουν τα παιδιά τους απρόσκοπτα στο Λονδίνο και το Βερολίνο, δεν αντισταθμίζεται με τα ωραία μάτια του Λαφαζάνη και την υποστήριξη του ανοιχτού εκπροσώπου του κόμματος της δραχμής, Γιώργου Κουρή. Και θα είναι υποχρεωμένος να επιλέξει. Και θα επιλέξει μάλλον την ίδια την καταστροφή του κόμματός και της ταξικής συμμαχίας που τον ανέδειξε στην εξουσία, συγκροτώντας μια νέα συμμαχία με τον ξέπνοο αστισμό, στον οποίο ο Τσίπρας θα επιχειρήσει να προσφέρει την ηγεσία που αυτός δεν διαθέτει, και πριν κατορθώσει να την αποκτήσει. 
Όποιος έχει διαβάσει τη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη (Καρλ Μαρξ), θα γνωρίζει πώς ένας «μέτριος και ανίκανος πολιτικός», που κατόρθωσε να αποσπάσει την ηγεσία του λαϊκού στρατοπέδου, μετά την ήττα της Επανάστασης του 1848, στη Γαλλία, μεταβλήθηκε εν τέλει στον ηγέτη του παραπαίοντος γαλλικού αστισμού. Σήμερα, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρώπης, ο Τσίπρας πρέπει να ολοκληρώσει τον μετασχηματισμό του: από ηγέτης του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ σε ηγέτη του απειλούμενου ευρωπαϊκού παράσιτου. Με όσες συνέπειες και αν έχει αυτό στο ίδιο το εσωτερικό του κόμματός του.

Έτσι, όμως, θα ανοίξει και ένας καινούργιος δρόμος σταδιακής απομάκρυνσης των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και του κόμματος της δραχμής, από το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που, ως εκφραστής των ευρωπαϊστικών, παρασιτικών στρωμάτων, θα παραμείνει συσπειρωμένο γύρω από τον Τσίπρα. Και αυτό θα λάβει χώρα προς δύο πιθανές κατευθύνσεις: Η πρώτη είναι η ένταξή του στο κόμμα της δραχμής, στις διάφορες εκφάνσεις του, από τον Λαφαζάνη μέχρι τη Χρυσή Αυγή, με την απαραίτητη συνδρομή των επιχειρηματικών κορακιών, που θα συνεχίσουν να παραμονεύουν. Η δεύτερη, είναι ο πλέον δύσκολος αλλά μοναδικός ελπιδοφόρος δρόμος, στην κατεύθυνση ενός ενδογενούς, πατριωτικού πόλου, ο οποίος θα ενσωματώσει την απόρριψη του ευρωπαϊστικού παρασιτικού μοντέλου, σε μια ισόρροπη (και, από ψυχιατρική άποψη, ισορροπημένη), πατριωτική εναλλακτική πρόταση συμμετοχής στην Ευρώπη.

Διότι, όπως έχουμε τονίσει, ακόμα και από τη στιγμή που σχηματίστηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η πανουργία της ιστορίας υποχρέωσε τις πιο εθνομηδενιστικές δυνάμεις της Αριστεράς (στις οποίες προσχώρησε εσχάτως και ο εμπνευστής του όρου «ευρωλιγουρισμός») να αντιταχθούν, έστω για ένα διάστημα, στον παρασιτικό ευρωκεντρισμό προτού υποταχθούν εκ νέου σε αυτόν. Στο μεταξύ όμως, τα προηγούμενα πέντε χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, Έλληνες ταυτίστηκαν με την εθνική αξιοπρέπεια και την άρνηση της υποταγής στη γερμανική Ευρώπη, έστω και αν αυτό πρόσφατα εκφράστηκε κίβδηλα και στρεβλά.

Το γεγονός όμως παραμένει. Εκατομμύρια Έλληνες κατανόησαν, μέσα από αυτό το ψυχόδραμα των έξι χρόνων, πως η Ελλάδα είναι Ευρώπη αλλά όχι και Δυτική Ευρώπη. Κατανόησαν ταυτόχρονα πως, σήμερα, δεν έχουν άλλη εναλλακτική επιλογή από τη συμμαχία με αυτή την Ευρώπη, εξ αιτίας της νεο-οθωμανικής απειλής και των γεωπολιτικών κινδύνων για την εθνική μας ακεραιότητα, στην περιοχή που ζούμε. Κατανόησαν, δηλαδή, ή είναι υποχρεωμένοι να κατανοήσουν, πως η συμμετοχή στην Ε.Ε., εάν οδηγεί στο παρασιτικό μοντέλο που κυριάρχησε τα προηγούμενα 35 χρόνια, καταλήγει στις τραγικές συνέπειες που βιώσαμε και βιώνουμε.

Ευρωπαϊκή επιλογή για μας μπορεί να υπάρξει, ως αντίβαρο στους άλλους κινδύνους, μόνο εάν οικοδομήσουμε ένα μίνιμουμ οικονομικής και παραγωγικής αυτονομίας και μία οξεία συνείδηση της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας, η οποία δεν μπορεί να εξαφανιστεί σε μια τευτονική Ευρώπη αλλά επιμένει στη διαμόρφωση μιας βαλκανικής, «ορθόδοξης» και ανατολικής Ευρώπης, που μόνη αυτή θα επέτρεπε μια ισορροπία από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια και θα έδινε τη δυνατότητα στην Ελλάδα να βρίσκεται σε μία Ευρώπη της οποίας όντως θα μπορεί να αποτελεί οργανικό μέρος. 

Η αυταπάτη του αφηγήματος των ευρωπαϊστών («η Ευρώπη είναι το κοινό μας σπίτι»), μπροστά στη διάψευση που υπέστη από την πραγματικότητα, δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει στην παράδοση στον καραδοκούντα ισλαμο-τουρκικό επεκτατισμό, αλλά στη συνείδηση μιας μερικής ταύτισης με την Ε.Ε., μέχρις ότου αυτή θα έχει μεταβληθεί πράγματι σε κοινό ευρωπαϊκό σπίτι των ευρωπαϊκών λαών. Δηλαδή, η αιφνίδια προσγείωση στην πραγματικότητα, από τις μπαρούφες του ομώνυμου Νάρκισσου, θα πρέπει, στην περίπτωση μιας θετικής έκβασης της τρέχουσας αντιπαράθεσης, να απελευθερώσει τους Έλληνες από 40 χρόνια παρασιτικού ευρωλιγουρισμού και να τους μεταβάλει σε Ευρωπαίους, δηλαδή σε Έλληνες με συνείδηση της ευρωπαϊκότητάς τους, που δεν ταυτίζεται όμως με τη Δυτική Ευρώπη. Η Ελλάδα από τη θέση της είναι Ευρώπη, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, και θα βρίσκεται «στο σπίτι της» κυριολεκτικά, μόνο όταν αυτή θα πάψει να είναι δυτικοβαρής.

Σε μια αρνητική εξέλιξη, αυτή η αίσθηση της «προδοσίας» από την Ε.Ε. θα μπορούσε να μεταβληθεί στο όχημα μιας φασίζουσας (άσχετα με τον λεκτικό προσανατολισμό της) εξέλιξης αυτού του λαϊκού αισθήματος, που θα τεθεί στην υπηρεσία άλλων ξένων δυνάμεων, της Τουρκίας και ολοκληρωτικών εγχειρημάτων στο εσωτερικό της χώρας.

Δηλαδή, για να το κάνουμε σαφές: Η αποδοχή της Ε.Ε. από εμάς αποτελεί επιλογή μιας δυνητικής ενιαίας Ευρώπης, για την οποία θα πρέπει να αγωνιζόμαστε και όχι παράδοση στη Δυτική Ευρώπη και τους Γερμανούς. Εξ άλλου, και αυτοί, έχοντας υψηλή συνείδηση των δικών τους εθνικών συμφερόντων, με αυτό τον τρόπο μας αντιμετωπίζουν, και γι’ αυτό όσοι θέλουν την εκδίωξή μας από το ευρώ επικαλούνται τα συμφέροντά τους. Το ίδιο κάνουν και όσοι επιμένουν στην παραμονή μας, όπως οι Γάλλοι ή οι Ιταλοί. 

Ο παρασιτικός και αφελής ευρωπαϊσμός της μεταπολίτευσης πρέπει να λάβει τέλος. Η Ελλάδα πρέπει να έχει ισχυρή ταυτότητα για να μπορεί να επιβιώσει τόσο στη σημερινή δυτικοκεντρική Ευρώπη όσο και σε μια μελλοντική αναμορφωμένη και πραγματικά ενιαία Ευρώπη.

του Γιώργου Καραμπελιά

http://ardin-rixi.gr/archives/194299

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (3) Το πριγκιπάτο των ευρωκανθάρων

Η έδρα της ΕΕ - Βρυξέλλες

Ένα παλαιότερο (2010), αλλά πάντα επίκαιρο, ενημερωτικό άρθρο για τους βολεμένους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τον ρόλο τους.

Το πριγκιπάτο των ευρωκανθάρων 

στις Βρυξέλλες

του Γιάννη Τζώρτζη

(Δημοσιογράφος και πολιτικός επιστήμονας)

Το διαβόητο γραφειοκρατικό «τέρας» των Βρυξελλών συνιστά έναν τεράστιο κατάλογο «επίλεκτων» που εισέβαλαν «άνευ εξετάσεων» στις δομές της Ένωσης. Έχουν εισχωρήσει στην κυριολεξία από το «παράθυρο» στην ΕΕ καταλαμβάνοντας νευραλγικά πόστα με αυτοκρατορικούς μισθούς.

Στη συνείδηση των περισσότερων Ευρωπαίων οι Βρυξέλλες είναι ταυτισμένες με την υψηλή γραφειοκρατία, εκείνη που συχνά αναφέρεται και σαν «διευθυντήριο» των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Με την πρόσφατη ανάληψη της εξάμηνης προεδρίας της Ένωσης από το Βέλγιο, επικρατεί στις Βρυξέλλες μια πρωτοφανής ατμόσφαιρα καθώς εκεί διαπλέκονται οι πάντες: επιτροπή, πρόεδροι, υπουργοί, επίτροποι, ευρωκράτες-μεγαλοϋπάλληλοι, λομπίστες κ.ο.κ. Η υφιστάμενη αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων δεν είναι ωστόσο το κυρίως ζητούμενο σήμερα. Πολλώ μάλλον τώρα που είναι Βέλγος, και δη Φλαμανδός, και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρόμπεϊ. 

Με αφορμή όμως το γεγονός αυτό, τίθεται εκ νέου το ερώτημα: «Ποιος κυβερνά σήμερα την Ευρώπη;». 

Ένα τέτοιο ερώτημα δεν απαντάται αφ' εαυτού, καθώς στο σύστημα των Βρυξελλών υπάρχουν αρκετά κέντρα άσκησης αρμοδιοτήτων και εξουσιών, τα οποία επηρεάζουν άμεσα τη λήψη αποφάσεων σε επίπεδο κορυφής. Ως εκ τούτου θα ήταν πιο εύστοχη η ερώτηση: «Πώς κυβερνάται σήμερα η ΕΕ;».

Στόχος η συνοχή

Στα σχέδια της βελγικής προεδρίας, η οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη επίσης με τα επακόλουθα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, αναφέρεται ο στόχος για δημιουργία «μεγαλύτερης συνοχής» ανάμεσα στα κράτη-μέλη, ένα θέμα άκρως σημαντικό και αμιγώς πολιτικό, το οποίο ενδιαφέρει πρώτιστα μικρά και οικονομικώς αδύναμα κράτη. Την ώρα που το Βέλγιο τείνει να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, το συναφές με το προηγούμενο ερώτημα αναζητά το πώς και με ποιους όρους θα διεξαχθεί η βελγική προεδρία, ουσιαστικά πώς θα καθοριστεί η παραγωγή ευρωπαϊκής πολιτικής στο εξάμηνο που διανύουμε. Αν και ο όρος «ευρωπαϊκό διευθυντήριο» αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο οικονομικό – πολιτικό κατεστημένο που επιβάλλει τις αποφάσεις, μέρος αυτού του κατεστημένου αποτελούν και τα υψηλά κλιμάκια των ευρωκρατών, ο ρόλος των οποίων αρχίζει τελευταία να προβληματίζει σοβαρά πολλούς. 

Την αφορμή προς τούτο προσέφερε η δημοσίευση στοιχείων για τις αμοιβές μιας χιλιάδας στελεχών του «διευθυντηρίου», οι μισθοί των οποίων ξεπερνούν κατά πολύ τις «δίαιτες» των πολιτικών. Κανένας από τους Ευρωπαίους πρωθυπουργούς, λ.χ., δεν προσεγγίζει με το μισθό του ούτε το 70% των απολαβών αρκετών ευρωκρατών. Πέραν τούτου, οι ίδιοι αποφασίζουν ακόμη και για προκλητικές αυξήσεις των μισθών τους, όταν οι εκτός των… βρυξελλικών τειχών «δουλοπάροικοι» υφίστανται σήμερα αιματηρές θυσίες.

Αν και δεν έλκουν καμιά αριστοκρατική καταγωγή, οι μεγαλοϋπάλληλοι-ευρωκράτες, που διαδηλώνουν για «περισσότερη Ευρώπη» και λιγότερο εθνικό κράτος, φαίνεται πως έχουν συγκροτήσει στις Βρυξέλλες ένα δικό τους πριγκιπάτο, μέσα από τα στεγανά του οποίου κατευθύνουν τις εξελίξεις στο χώρο της Ένωσης. Το γεγονός αυτό προκύπτει ασφαλώς ως αναγκαίο επακόλουθο του κενού πολιτικής που προκαλεί η ανεπάρκεια των Ευρωπαίων πολιτικών, όπως αυτή επιβεβαιώθηκε εκ νέου περίτρανα με το ξέσπασμα της κρίσης. Είναι γνωστό όμως από τον καιρό του Μαξ Βέμπερ ότι στα γραφειοκρατικά συστήματα θεσμών αλλά και οργανισμών το υπαλληλικό στοιχείο υπερβαίνει εκ των πραγμάτων στο ρόλο τους κυβερνώντες πολιτικούς ή άλλου είδους προκαθημένους, καθόσον αυτοί έχουν ανάγκη ενός εργαλείου για να διοικήσουν. Το εργαλείο εν προκειμένω είναι το υπαλληλικό δυναμικό που πρέπει να το διέπει «ταχύτητα και ακρίβεια». Αυτά όμως στην υπηρεσία τίνος; Οι υψηλόβαθμοι από τα στελέχη της υπαλληλίας που είναι σε καθημερινή επαφή με την «κορυφή» έχουν «αναλύσει» το ποιόν και τις δυνατότητες των προσώπων τους οποίους και χειρίζονται οι ίδιοι ανάλογα. Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος, την οποία οι πολιτικοί σπανίως έχουν αντιληφθεί. Οι υφιστάμενοί τους υπάλληλοι γνωρίζουν πως οι ηγεσίες τους είναι προσωρινές κατά το «έρχονται και παρέρχονται», ενώ τους ίδιους «δεν τους κουνάει ποτέ κανένας».

Οι «επίλεκτοι»

Το διαβόητο «τέρας» των Βρυξελλών συνιστά ένας τεράστιος κατάλογος «επίλεκτων» που εισέβαλαν «άνευ εξετάσεων» στις δομές της Ένωσης. Έχουν εισχωρήσει στην κυριολεξία από το «παράθυρο» στην ΕΕ, καταλαμβάνοντας νευραλγικά πόστα με αυτοκρατορικούς μισθούς. Στο ανεξέλεγκτο δίκτυο των ευρωκρατών προσχωρούν συχνά και κομματικά στελέχη που χρημάτισαν μέλη του Ευρωκοινοβουλίου. Αφού αυτοί λάβουν την όχι ευκαταφρόνητη σύνταξη, επιδίδονται στο «σπορ» του λομπισμού –συνώνυμο του ελληνικού λαδώματος– και τούτο σε συνεργασία με μαγαλοϋπαλλήλους των Βρυξελλών. Ορισμένοι δε από τους επιτρόπους της Κομισιόν, αφού τακτοποιήσουν φιλενάδες ή και «φίλους» τους με ανεπίτρεπτες διαδικασίες και αμοιβές, οργανώνουν εν συνεχεία την «ανταποδοτική» εξυπηρέτηση συμφερόντων μέσα από τα δίκτυα ευρωκρατών-λομπιστών. Συχνά αναγκάζονται να ενδώσουν ακόμη και εθνικές κυβερνήσεις για να διασφαλίσουν πόρους ή αποφάσεις. Το όνειρο των ευρωκρατών είναι γι’ αυτό ένα τέλος των εθνικών κρατών με μια Ευρώπη των περιφερειών, την πορεία της οποίας οι ίδιοι θα ελέγχουν. Οι ίδιοι άλλωστε κάνουν λόγο για το τέλος των εθνικών κομμάτων κατά χώρες και την καθιέρωση των πανευρωπαϊκών παρατάξεων. Οι αρσενικού αλλά αρκούντως και θηλυκού γένους αυτές «πολυτάλαντες εξαιρετικές αυθεντίες» διακρίνονται επίσης στην ικανότητα συγκρότησης ειδικών επιτροπών, αποστολών, αντιπροσωπειών κ.ά. με γενικούς ή ειδικούς διευθυντές, αναπληρωτές κ.ο.κ., όλοι τους με προκλητικές μηνιαίες αμοιβές που υπερβαίνουν συνήθως το ετήσιο εισόδημα ενός «μεσο-ορικού» Ευρωπαίου εργαζόμενου!

Οδυνηρή επέμβαση

Η χώρα μας έχει υποστεί στη διάρκεια αυτού του χρόνου τη διαδικασία ενός χειρουργείου ΔΝΤ και ΕΕ. Ουδείς έχει εξηγήσει στο λαό αν η οδυνηρή αυτή επέμβαση ολοκληρώθηκε ή έπονται ακόμη νέα χειρουργεία. Τελευταία επανακάμπτουν οι φήμες για μια «ελεγχόμενη πτώχευση» ή αναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού μας χρέους. Και τούτα όλα ενώ οι πάντες βεβαιώνουν πως με την υπογραφή του Μνημονίου τα δύσκολα ξεπεράστηκαν. Γεγονός πάντως είναι ότι στην έδρα της ΕΕ στις Βρυξέλλες συντελούνται και αφανείς διεργασίες που δεν αναφέρονται επίσημα. Ορισμένοι δε από τους ευρωκράτες διατηρούν στενές διαπλοκές τόσο με λομπίστες όσο και με γνωστούς οίκους όλων των αποχρώσεων. Ακούγονται συχνά μάλιστα φήμες και για εμπλοκή μεγαλοστελεχών της Ένωσης σε διεθνείς κερδοσκοπικές υποθέσεις. Οι ευρωκράτες δεν αρκούνται στα προνόμια και στις υψηλές απολαβές που τους διασφαλίζει το «πριγκιπάτο» των Βρυξελλών, αλλά επιζητούν συμμετοχή και σε ανομολόγητες «μπίζνες». Ενόψει των ανανεούμενων φημών για την κατάσταση της οικονομίας μας, ίσως θα έπρεπε κάποιοι να ερευνήσουν κατά πόσο εκπορεύονται αυτά τα «νέα» και από τις Βρυξέλλες. Μήπως, δηλαδή, κάποιοι ευρωκράτες έχουν παίξει και «στοιχήματα» με το ελληνικό χρέος;

http://m-epikaira.gr/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (2) Η επερχόμενη κατάρρευση...

Η επιτομή της επερχόμενης κατάρρευσης. Ένας μη εκλεγμένος, ανεξέλεγκτος αλκοολικός, 

στο τιμόνι της Ευρώπης των πολυεθνικών και της Γερμανίας...

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (2) 

Η επερχόμενη κατάρρευση... 

                                                  Φταίει το ατύχημα

Γεώργιος Π. Μαλούχος

Οι φωτογραφίες κάποιες φορές λένε ψέματα, όπως σε αυτήν την περίπτωση» ήταν η απάντηση της εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο τσουνάμι ερωτημάτων που ξεσήκωσαν οι νέες εικόνες του προέδρου Γιούνκερ όταν προχθές στη Βιέννη δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του και παραπατούσε τρεκλίζοντας. Ε, και; «Ο πρόεδρος χαίρει άκρας υγείας και είναι σε πλήρη ισχύ από χθες το βράδυ» συμπλήρωσε η υπάλληλος και κατέληξε: «Ορισμένες φορές πονάει ενώ περπατάει ως αποτέλεσμα των σοβαρών τραυμάτων που υπέστη σε ένα τροχαίο ατύχημα πριν από 30 χρόνια». Τώρα το αν έπεισε κανέναν γι' αυτούς τους πόνους που επέστρεψαν ξαφνικά από το βαθύ παρελθόν ενώ τόσα χρόνια δεν υπήρχαν, είναι άλλο θέμα.

Όλα αυτά θυμίζουν έντονα το σοβιετικό Πολίτ Μπιρό (=Πολιτικό Γραφείο, το ανώτατο εκτελεστικό όργανο των σοβιετικών καθεστώτων. Σημ. ΔΕΕ) του '70, όταν ουδείς γνώριζε πραγματικά αν οι κόκκινοι ηγέτες ήταν ζωντανοί ή πεθαμένοι ακόμα κι όταν εμφανίζονταν δημόσια. Όμως τα παραπατήματα δεν είναι το μόνο με το οποίο ο πρόεδρος εσχάτως συναρπάζει κάμερες και Διαδίκτυο. Το ίδιο συμβαίνει όταν πετάει τις στοίβες χαρτιά στο πάτωμα, όταν δίνει σκαμπιλάκια σε επίσημες συνόδους, όταν φοράει δύο διαφορετικά παπούτσια, όταν ανακατεύει τα μαλλιά γυναικών που μένουν άναυδες και μετά τις φιλάει χωρίς να θέλουν, όταν, όταν… 

Όλα αυτά, όπως και πολλά άλλα, έχουν συμβεί. Φταίει πάλι το… ατύχημα;

Γιατί όμως αυτά έχουν σημασία, πέραν του αυταπόδεικτου επιπέδου της γελοιότητας; Επειδή δείχνουν, συμβολίζουν κάτι πιο βαθύ για τη σημερινή Ευρώπη, την ουσία του προβλήματός της: ότι η ΕΕ πια είναι εντελώς ανεξέλεγκτη από τους λαούς της, ότι δεν λογοδοτεί ποτέ σε αυτούς. Ούτε αισθάνεται την ανάγκη, ούτε άλλωστε έχει και την πραγματική υποχρέωση να το πράξει. 

Αν το ένα χιλιοστό από αυτά τα είχε κάνει λ.χ. ο Τραμπ, ή και οποιοσδήποτε άλλος αμερικανός, ή, έστω και ευρωπαίος εκλεγμένος πολιτικός, είναι πάρα πολύ αμφίβολο αν θα στεκόταν έπειτα στη θέση του. Γιατί ο εκλεγμένος λογοδοτεί – εντάξει, όχι στην Ελλάδα, αλλού. Ξέρει ότι όλα αυτά έχουν κόστος. Για τον Γιούνκερ, που πρακτικά δεν λογοδοτεί πουθενά, δεν έχουν. Όπως στην πραγματικότητα δεν λογοδοτεί και η Επιτροπή του. Έχει τεράστια εξουσία όμως ουδείς από τους λαούς της Ευρώπης ξέρει στην πραγματικότητα πώς την ασκεί, ή μπορεί να έχει λόγο σε οτιδήποτε αυτή κάνει ή δεν κάνει. Όταν φεύγει κανείς από τη φαρσοκωμωδία με τα τρεκλίσματα, το βλέπει να ισχύει στη νομοθεσία, στις πολιτικές αποφάσεις, στις παρεμβάσεις στα κράτη… 

Αυτό καθιστά το νυν ευρωπαϊκό εγχείρημα ακραία προβληματικό υβρίδιο σοβιετικής λογικής, ταυτόχρονα δε, υπό γερμανική ηγεμονία.

Η ΕΕ νομοθετεί σήμερα επί παντός επιστητού – και πάλι ακριβώς όπως τα παλιά Σοβιέτ. Η γραφειοκρατία της, το ίδιο: είναι αφανής, ανεξέλεγκτη από τους λαούς και παντοδύναμη. 

Η όποια έστω και ασθενής συνεκτικότητα μεταξύ των πολιτών και της εξουσίας έχει πλέον χαθεί οριστικά και αμετάκλητα στην Ευρώπη. Ο Αριστοτέλης πέθανε πια στις Βρυξέλλες. Όπως και ο Μοντεσκιέ. Η εξουσία των Βρυξελλών δεν ελέγχεται. Ούτε η ίδια, ούτε οι αποφάσεις της. Έτσι θεριεύουν και τα άκρα. Και την ίδια ώρα η Ένωση, κάθε μέρα που περνάει, γερνάει και τρεκλίζει ακριβώς όπως και ο πρόεδρος της Επιτροπής της. Φταίει το ατύχημα…

Πηγή: https://www.tanea.gr/print/2018/12/22/opinions/ftaiei-to-atyxima/

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (1) Περί πολιτικής ορθότητας...

Σε λίγους μήνες θα διεξαχθούν οι Ευρωεκλογές. Απαραίτητη είναι η ενημέρωση των πολιτών για το τι πραγματικά συμβαίνει...

ΚΕΜΕΘΑ

Φάκελος ΕΥΡΩΠΗ (1)

Είναι απόλυτα καταπιεστική η σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Κι αυτό λόγω της αδυσώπητης πίεσης που επιβάλλει η πολιτική ορθότητα. Με εντελώς παράλογο τρόπο οι οπαδοί της επιχειρούν να επιβάλουν συμπεριφορές συχνά ακατανόητες και πάντοτε σχεδόν αντιδεοντολογικές.

Προ ημερών φίλος μου, που διδάσκει σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, μοιράστηκε μαζί μου τα αδιέξοδα που συναντά. Σε κείμενά του είναι απαγορευμένο να αναφέρεται σε αρσενικό ή θηλυκό γένος. Οφείλει πάντα να σχολιάζει το «άτομο» ή το «πρόσωπο». Η εξειδίκευση γένους (ο, η) μπορεί να επισύρει μηνύσεις και γενικευμένες αντιδράσεις.

Γράφοντας για τον θάνατο του Αρχιμήδη, αναφέρθηκε σε «άξεστο» και «αγράμματο» στρατιωτικό που τον δολοφόνησε. Για να εισπράξει έντονη γραπτή αντίδραση εν ενεργεία αξιωματικού, πως «δεν είναι επιτρεπτό» να χρησιμοποιούνται τέτοιοι χαρακτηρισμοί για μέλη ενόπλων δυνάμεων.

Με την πολυπολιτιστική «πολιτική ορθότητα» έχουν γίνει προβληματικές και οι ευχές των ημερών των εορτών. Το «Καλά Χριστούγεννα» και το «Holidays» εκλαμβάνονται σαν προσβλητικά για μέλη αλλόθρησκων κοινοτήτων. Ακόμα, και ιδίως, σε χριστιανικές χώρες. Στις ΗΠΑ επιλέγεται το ουδέτερο «Seasons greetings», που δεν ενοχλεί κανένα!

Στην Κομητεία Montgomery του Meryland είχε απαγορευθεί προ ετών ο στολισμός χριστουγεννιάτικου δέντρου διότι ενοχλούσε κάποιους μουσουλμάνους κατοίκους. Κι αυτά, παρά ξεκάθαρες δηλώσεις ηγετών αραβικών χωρών, όπως της Αιγύπτου λ.χ., πως οι μετανάστες οφείλουν να σέβονται αξίες, παραδόσεις και νόμους χωρών υποδοχής. Κι όχι να επιχειρούν να επιβάλουν τους δικούς τους.

Αυτός ο οιονεί ζουρλομανδύας που επιχειρείται να απλωθεί πάνω από τις δυτικές κοινωνίες δεν μπορεί από τα πράγματα να μείνει χωρίς αντίδραση.

Οι επόμενες ευρωεκλογές αποτελούν τον στίβο όπου θα δοθεί η πραγματική μάχη για την παλινόρθωση των δυτικών δημοκρατικών αξιών της ανεκτικής δημοκρατίας, της ελευθερίας της έκφρασης και του σεβασμού των παραδοσιακών ευρωπαϊκών κοινωνικών αξιών.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

https://www.in.gr/2018/12/24/apopsi/vasanos-tis-politikis-orthotitas/

Το αμπετσεντάρ και η μυθολογία του…

Το αμπετσεντάρ και η μυθολογία του…

Στην διάρκεια του 18^ου αιώνα στον γεωγραφικό χώρο του Βιλαετίου Θεσσαλονίκης και στο νοτιότερο τμήμα του Βιλαετίου Μοναστηρίου, υπήρξε ανάγκη στενότερης επικοινωνίας μεταξύ αλλόγλωσσων πληθυσμών με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα σλαβογενές προφορικό ιδίωμα, με ρίζες σε δυτική βουλγαρική διάλεκτο, στην οποία επήλθαν σημαντικές γραμματικές και φωνητικές αλλαγές (απλοποιήσεις), ενώ προστέθηκε ένα πλήθος ελληνικών, τουρκικών, βλάχικων και αρβανίτικων λέξεων. Προέκυψε έτσι ένα γλωσσικό μέσο επικοινωνίας που κατατάσσεται γλωσσολογικά στην κατηγορία των βοηθητικών γλωσσών πίτζιν(pidgin). Το ιδίωμα αυτό (εντόπια ή εντόπικα όπως το αποκαλούν οι ομιλητές του) προφανώς δεν ταυτίζεται με την βουλγαρική γλώσσα και αυτός ήταν ο λόγος που αναφερόταν από τρίτους (λογοτέχνες, διπλωμάτες κλπ) ως «μακεδονική γλώσσα» με την έννοια ότι μιλιόταν στην Μακεδονία. Από το γεγονός αυτό μέχρι το σημείο ορισμένοι σκοπιανολάγνοι να ισχυρίζονται ότι αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η Ελλάδα δεχόταν από παλιά την ύπαρξη σκοπιανής («μακεδονικής») γλώσσας αποτελεί ουρανομήκη ανοησία και φτηνή δικαιολογία αρρωστημένων εγκεφάλων.

Το κρίσιμο στοιχείο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής εντοπίζεται στο θέμα της εθνοτικής κατάταξης αυτών των αλλόφωνων πληθυσμών λόγω εσφαλμένης προσέγγισης, που ταυτίζει την γλώσσα με την συνείδηση και χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν, αλλά και σήμερα σκοπίμως. Πρέπει να καταστεί απολύτως σαφές ότι οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ ομιλουμένης γλώσσας και εθνοτικού προσδιορισμού πρέπει να αποφευχθεί, όπως μας διδάσκει η διεθνής επιστημονική εμπειρία.

Τα τελευταία χρόνια επιχειρείται από συγκεκριμένα κέντρα η αμφισβήτηση της ελληνικής συνείδησης τωναλλόφωνων Ελλήνων (σλαβόφωνων, βλαχόφωνων, αρβανιτόφωνων) και ειδικότερα αυτών των βορειότερων περιοχών. Αντί απαντήσεως, παρατίθεται χαρακτηριστικό απόσπασμα από επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν το 1903 κάτοικοι της πόλης του Μοναστηρίου (Βιτώλια) προς τις Μεγάλες Δυνάμεις: «...λαλούμεν ελληνιστί, βλαχιστί, αλβανιστί, βουλγαριστί, αλλά ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν να αμφισβητεί προς  ημάς τούτο...» («Μηνιαία εθνική ανασκόπησις: Η κατάστασις εν Μακεδονία», Ελληνισμός, έτος 6ο, φύλλο 9ο (1903), σ. 717).

Στις 27 Νοεμβρίου 1919, με την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ (Neuilly sur Seine), που καθόριζε τις τύχες της Βουλγαρίας μετά την ήττα της στον Α’ ΠΠ και της ελληνοβουλγαρικής Σύμβασης που επακολούθησε, όλοι οι Έλληνες και Βούλγαροι πολίτες που ανήκαν σε εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες μπορούσαν να μεταναστεύσουν εκατέρωθεν υπό την εποπτεία μικτής διακρατικής επιτροπής. Οι ρυθμίσεις αυτές όμως δεν εφαρμόστηκαν παρά μόνον κατόπιν της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης το φθινόπωρο του 1923, μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας. Στο διάστημα που μεσολάβησε, η ελληνοβουλγαρική ανταλλαγή καρκινοβατούσε καθώς, σε αντίθεση με τους Έλληνες, οι βουλγαρίζοντες σλαβόφωνοι ήσαν εξαιρετικά απρόθυμοι να μεταναστεύσουν. Γι' αυτό, επανειλημμένα, παρατάθηκε η ισχύς της σύμβασης, προκειμένου να υπερνικηθούν οι δισταγμοί τους, που όπως διαπιστώθηκε οφείλονταν στις δραστηριότητες της βουλγαρικής ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), η οποία συστηματικά ενεθάρρυνε να παραμείνουν στην Ελλάδα. 

Με τους διακανονισμούς αυτούς η κατάσταση στην Μακεδονία έτεινε να εξομαλυνθεί, αλλά τα γεγονότα που ακολούθησαν εκμηδένισαν αυτήν την προοπτική. Ενώ η αμοιβαία μετανάστευση έτεινε να αποσοβήσει ειρηνικά και οριστικά το μειονοτικό, η κατάσταση περιπλέχθηκε, όταν το Νοέμβριο του 1924 το ΚΚΕ, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων σημαντικών μελών του, αποδέχθηκε τη διακήρυξη της Κομιντέρν για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία", οπότε και άρχισε να προωθείται και ο διαβόητος όρος «Σλαβομακεδόνες».

Οι ανησυχίες για τις εξελίξεις αποκτούσαν ιδιαίτερη βαρύτητα στο πλαίσιο του Πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ, που είχε προηγηθεί το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο αυτό, που υπέγραψαν οι δυο υπουργοί των εξωτερικών, η Ελλάδα αποδεχόταν ότι όλοι οι Σλαβόφωνοι της δυτικής Μακεδονίας συνιστούσαν βουλγαρική μειονότητα, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι η μεγάλη πλειονότητα από αυτούς, όχι μόνο είχαν επιλέξει οικειοθελώς την ελληνική εθνική ταυτότητα, αλλά είχαν ήδη πιστοποιήσει την επιλογή τους αυτή με τη δράση τους στο Μακεδονικό Αγώνα και στους πολέμους της περιόδου 1912-1922.

Η ελληνική αυτή αδεξιότητα προκάλεσε την άμεση αντίδραση της Σερβίας, η οποία, ανησυχώντας για τις μοιραίες συνέπειες που θα είχε η ανακίνηση παρομοίου θέματος εντός των δικών της συνόρων, κατήγγειλε την ελληνοσερβική συνθήκη συμμαχίας του 1913 και ζήτησε την αναγνώριση των Σλαβόφωνων ως σερβική μειονότητα. Εξίσου άμεση ήταν η αντίδραση και του ελληνικού πολιτικού κόσμου που τελικά, μερικούς μήνες αργότερα, οδήγησε στην άρνηση επικύρωσης του πρωτοκόλλου από τη Βουλή.

Αν και στο πρωτόκολλο Πολίτη – Καλφώφ, δεν υπήρξε καμία αναφορά σε αναγνωστικά, παρά μόνον στην ίδρυση σχολείων για τις μειονότητες, αποφασίστηκε η έκδοση δύο βιβλίων: Ένα για τους Έλληνες της Βουλγαρίας, το οποίο ονομάσθηκε ‘ΑΛΦΑΒΗΤΑ’. Το δεύτερο, με λατινικούς χαρακτήρες, για τους Βούλγαρους που κατοικούσαν στην Ελλάδα, το οποίο δεν ήταν άλλο από το γνωστό ‘ABECEDAR‘, το οποίο επικαλούνται σήμερα οι Σκοπιανοί ως «Μακεδονικό» αναγνωστικό.

Το αναγνωστικό Abecedar εκδόθηκε τον Μάϊο του 1925 από την ελληνική κυβέρνηση, διανεμήθηκε στις αρχές του 1926 στην περιοχή Αμυνταίου και αποσύρθηκε την ίδια χρονιά λόγω αντιδράσεων των κατοίκων.

Κλείνοντας, είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί, ότι η κατασκευασμένη το 1944-45 «μακεδονική» γλώσσα των Σκοπίων, ελάχιστη σχέση έχει ιστορικά και γλωσσολογικά με το ιδίωμα των γηγενών Μακεδόνων Ελλήνων και συγχέεται σκόπιμα για προφανείς λόγους. Αξίζει να τονιστεί επίσης ότι οι βουλγαρίζοντες σλαβόφωνοι που είχαν δηλώσει «Έλληνες» και απέφυγαν την ανταλλαγή, κατά την διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκαν μαζικά στην ένοπλη βουλγαρική Οργάνωση «Οχράνα», αλλά εν όψει της προδιαγραφόμενης ήττας του Άξονα μεταπήδησαν μετά από συμφωνία με τον Τίτο (και αφού βαφτίστηκαν «Μακεδόνες») στην περιβόητη οργάνωση ΣΝΟΦ, που μετεξελίχθηκε σε ΝΟΦ, πολέμησε στο πλευρό του ΔΣΕ εναντίον του Εθνικού Στρατού και μετά την ήττα κατέφυγαν όλοι στην Γιουγκοσλαβία. Όσοι δεν εκδηλώθηκαν τα χρόνια εκείνα, άρχισαν να εμφανίζονται από την δεκαετία του ’80 ως «εθνικά μακεδόνες» και σήμερα εμφανίζονται ως …καταπιεσμένη μειονότητα, με την υποστήριξη ξένων κέντρων, αλλά και ποικιλώνυμων «προοδευτικών» και αριστερών εθνομηδενιστών, οι οποίοι αγνοώντας παντελώς πρόσωπα και καταστάσεις, επιχειρούν θρασύτατα να μας πείσουν για τα καλά και χρήσιμα της απαράδεκτης Συμφωνίας των Πρεσπών.

Έδεσσα, 18-12-2018

Πηγές

1. Βασίλη Κ. Γούναρη, Οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας: Η πορεία της ενσωμάτωσης στο ελληνικό εθνικό κράτος 1870 – 1940, Θεσσαλονίκη, 1994 

2. Αλέξανδρος ∆άγκας - Γιώργος Λεοντιάδης, «Κοµιντέρν και Μακεδονικό: Το ελληνικό παρασκήνιο, 1924», Θεσσαλονίκη, 2008 

3. Λαμψίδη, Θ. Ιωάννου, «Γραμματική της Βουλγαρικής γλώσσας», Θεσσαλονίκη 1981 

4. Ν. Βασιλειάδης-Δ. Ευαγγελίδης, «Από τον Σλαβομακεδονισμό στον Σκοπιανό Μακεδονισμό: Η γενεαλογία μιας εθνολογικής λαθροχειρίας», Θεσσαλονίκη, 2017

Ευχές από την ομάδα του ΚΕΜΕΘΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!