Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (11)

Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε 

το κράτος των Σκοπίων

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέφανου Σωτηρίου «Το Μακεδονικό Ζήτημα… Η Μακεδονία στην Νοτιοσλαβική ιστοριογραφία»

                   ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι’

10.1 Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Στις 29 Νοεμβρίου 1943, στην πόλη Γιάιτσε της Βοσνίας, δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και  το συνταγμά της με την μορφή που είχε  μέχρι την διάλυση της στις αρχές του  1990-91. Το 1943 όμως ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και η χώρα δέχονταν πιέσεις από δύο πλευρές. Από την μία η Αγγλία και από την άλλη ο Τίτο με τον Στάλιν που ήθελαν να επιβάλουν κομουνιστικό καθεστώς. Οι πιέσεις των Άγγλων φάνηκαν πιο ισχυρές  από  εκείνες του Στάλιν,  και έτσι ο Τίτο δέχτηκε στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση  να συμμετάσχουν και  εκπρόσωποι της αστικής δημοκρατίας. Έτσι ο Τίτο έγινε πρόεδρος της χώρας και ο Σέρβος Μίλαν Γκρόλ, έγινε αντιπρόεδρος (κάτι τέτοιο προέβλεπε και η συμφωνία της Γιάλτας, όπου η επιρροή  στην Γιουγκοσλαβία μοιράστηκε 50-50, μεταξύ  ΕΣΣΔ και Δύσης). Ο  Γκρόλ ήταν πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, θερμός οπαδός του κοινοβουλευτισμού και των οικονομικών ελευθεριών.

Παρά τις  διαφορές στην  ιδεολογία τους, η οποία δεν επέτρεπε μακροζωία στην νέα κυβέρνηση, ο βασικός λόγος  διαφωνίας Τίτο- Γκρόλ ήταν  η Μακεδονία. Ο Γκρόλ δεν αναγνώριζε καμία ύπαρξη Μακεδονικού Έθνους, γλώσσας, πολιτισμού, και θεωρούσε ότι η ίδρυση του κρατιδίου αυτού έγινε για μειωθεί η  δύναμη και το έδαφος της Σερβίας  εντός της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Αποκαλούσε μάλιστα  την «Μακεδονία του Βαρδάρη» ως τον «πνεύμονα της Σερβίας».[1]

Αυτή η διαφωνία έγινε και η αφορμή  για το τέλος  της πολιτικής του καριέρας και της εξορίας του στο Λονδίνο. Έτσι, ανενόχλητα πλέον οι κομουνιστές άρχισαν να  κτίζουν την νέα Γιουγκοσλαβία, στην βάση της ισοτιμίας των 6 εθνών, των 11 εθνοτήτων και των αμέτρητων μειονοτήτων, μεταξύ των οποίων δεν υπήρχαν ΜΟΝΟ η Ελληνική και η Βουλγαρική  στην Λ.Δ.Μακεδονία.

 Ο Σβέτοζαρ Βουκμάνοβιτς – Τέμπο, Μαυροβούνιος Σέρβος στην καταγωγή, ήταν ο υπεύθυνος στο Κ.Κ.Γ για τα θέματα αντίστασης στην  “Μακεδονία”,iΙδρυτής  του ΝΟΦ στην Φλωρινα , μαζι με τον Ιωαννιδη του ΚΚΕ και μαζί βέβαια με τον γ.γραμ. του Κ.Κ.Mακεδ.  Λάζαρο Κολισέφσκι, του οποίου  ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος, διότι μετά την λαχτάρα με τον Μεθοδι Σιατόρωφ (πρωτος Γ.Γ. του ΚΚ Μακεδονίας) ο Τίτο ήθελε μεγαλύτερο βαθμό ασφαλούς εφαρμογής των σχεδίων του στα Σκόπια.

Γραφει λοπιπόν ο Τέμπο:

«Ο Σιατόρωφ  ήταν  πράκτορας των Βουλγάρων και οι ενέργειες του εμπόδισαν τον Μακεδονικό λαό να περάσει στην αντίσταση. Στην Μακεδονία δεν υπάρχει θέμα ύπαρξης Βουλγάρων παρά μόνο συνεργασία του Σιατόρωφ με τον Βουλγαρικό στρατό κατοχής, που με την βία επέβαλαν στους Μακεδόνες να  τους δεχτούν ως απελευθερωτές»[2].

Αυτή την εξήγηση δίνει για  την στάση του  Μεθόδιου Σιατόρωφ ο Τέμπο   (δηλαδή την άρνηση του  πρώτου να αντισταθεί στον βουλγαρικό στρατό κατοχής, λέγοντας ότι: «Οι Βούλγαροι είναι πατριώτες και απελευθερωτές μας», απάντηση που έκανε τον Τίτο να τον αντικαταστήσει άμεσα  με τον  Κολισέφσκι!) και  αποδίδει σε  βία που ασκήθηκε στον πληθυσμό, αυτήν την  μαζική  έξοδο των Σκοπιανών στους δρόμους, με βουλγαρικές σημαίες και φωτογραφίες του Βασιλιά της Βουλγαρίας και του Χίτλερ, να υποδεχτούν τον βουλγαρικό στρατό ως απελευθερωτικό:

«Επίσης, ούτε θέμα ελληνικών πληθυσμών υπάρχει στην Μακεδονία του βαρδάρη. Αντιθέτως στην Μακεδονία του Αιγαίου, υπάρχει αρκετό σλαβικό στοιχείο.

Στην Μακεδονία του Αιγαίου, το 10% του πληθυσμού είναι σλαβικό. Αλλά σε ορισμένες περιοχές, όπως η Πέλλα, η Φλώρινα και η Καστοριά, το σλαβικό στοιχείο φτάνει το 60%. Γι’ αυτό ζητήθηκε από το ΚΚΕ συνεργασία πάνω σε αυτό το θέμα. Το ΚΚΕ στην αρχή ήταν διστακτικό και αρνήθηκε να συζητήσει, φοβούμενο  την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας

Ο Μακεδονικός  λαός παρουσίαζε πλειονότητα στην Καστοριά, Φλώρινα και Πέλλα, περιοχή που ήταν σχετικά μικρή  σε σχέση με αυτήν που κατοικείται από Μακεδόνες, στην Μακεδονία του Πιρίν (Βουλγαρία). Έτσι το θέμα αλλαγής των συνόρων με την Ελλάδα αφέθηκε γι’ αργότερα, αναμένοντας την νίκη του ΚΚΕ»[3]

Γεγονός λοιπόν αναμφισβήτητο ότι οι προθέσεις του Τίτο ήταν η προσάρτηση της Μακεδονίας. Διαβάζοντας και μελετώντας την σκέψη όλων των Γιουγκοσλάβων ιθυνόντων εκείνης της εποχής, βλέπουμε ότι ο ΤΕΜΠΟ, που  ήταν από τους πλέον μετριοπαθείς, αφού οι περισσότεροι δεν έμεναν στην Πέλλα, Φλώρινα Καστοριά, αλλά ζητούσαν ολόκληρη την Μακεδονία, μέχρι τα πομακοχώρια της Θράκης! Ενέργειες φανατικών, όπως του αρχηγού του ΣΝΟΦ Σλαβομακεδονικού εθνικοαπελευθρωτικού Μετώπου) στρατηγού Αποστόλσκι, που μετέφερε το πυροβολικό του στην μεθόριο, στα υψώματα του Γευγελή, το 1944, με σκοπό να βομβαρδίσει την Θεσσαλονίκη και αποσοβήθηκε  ο βομβαρδισμός το τελευταίο ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ από τον ίδιο τον Τίτο

Επίσης, γεγονός αναμφισβήτητο είναι και ο ρόλος του ΚΚΕ στην Μακεδονία. Ο Τίτο περίμενε την νίκη του ΔΣΕ του Μάρκου Βαφειάδη, για να κάνει την αλλαγή συνόρων. Ο Μάρκος Βαφειάδης είναι ένας από του δύο ξένους ήρωες των Σκοπίων.[4] Ο άλλος είναι ο Κροάτης  Ιωσήφ Μπρόζ  Τίτο, 12^ο παιδί φτωχής οικογένειας, που υιοθέτησε και ανέλαβε να μεγαλώσει ένας Εβραίος Μυλωνάς, ονόματι Μπρόζ.

Επίσης είναι αναμφισβήτητο, ότι ο άνθρωπος που κινούσε όλα τα νήματα του μακεδονικού,ο Τέμπο, μιλάει για ΣΛΑΒΙΚΟ στοιχείο και όχι για Μακεδονικό, όπως το εννοούν σήμερα οι σκοπιανοί.

Πράγματι ο Τίτο στηρίζονταν πολύ στην νίκη του ΔΣΕ και του καπετάν Μάρκου. Αλλά το ΚΚΕ,  η πολιτική πτέρυγα του ΔΣΕ, ήταν λίγο δύσπιστο απέναντι στον Τίτο και ο Τέμπο, μας εξηγεί το γιατί:

«Ήδη από πολύ νωρίς ανεξέλεγκτα σλαβικά ανταρτικά τμήματα εισέρχονταν στην Ελλάδα και προέβαιναν σε σφαγές και λεηλασίες, Φυσικά το ΚΚΓ δεν είχε καμία ανάμιξη σε αυτό.

Ο Βάντσε Μιχαήλοφ, εγκάθετος των Βουλγάρων, στρατολογούσε τους κυνηγημένους από την Ελλάδα Μακεδόνες, τους μάζευε και τους οργάνωνε στη Μπίτολα (Μοναστήρι) και τους έστελνε στην Ελλάδα για σφαγές και λεηλασίες. Ετσι, οι Έλληνες κομουνιστές είχαν δίκαιο να είναι εν  μέρει δύσπιστοι. Εκτός αυτού υπήρχε και μια κακή προϊστορία. Ο κίνδυνος  από τον Πανσλαβισμό ήταν κάποτε ορατός και ζητούσε επίμονα έξοδα στο Αιγαίο.  Η πολιτική του ΚΚΓ όμως, δεν ήταν επεκτατική  και βασίζονταν στην αρχή της ισοτιμίας των λαών Και αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν οι Έλληνες κομουνιστές ».[5]

Ο Τέμπο ήταν αυτός που μίλησε νωρίτερα για αλλαγή συνόρων που προσδοκούσε η Γιουγκοσλαβία, τουλάχιστον με την προσάρτηση Καστοριάς, Φλώρινας και Πέλλας. Ο Τέμπο είναι ο αυτός που λίγες σελίδες πιο κάτω  κατηγορεί το ΚΚΕ ότι αδικαιολόγητα φοβάται, γιατί οι Γιουγκοσλάβοι κομουνιστές δεν ήταν κακοί και ιμπεριαλιστές σαν τους κακούς Πανσλαβιστές! (απλώς ήθελαν την μισή Μακεδονία για… ανθρωπιστικούς λόγους!).

Και συνεχίζει, δίνοντας μας και τον λόγο που τελικά επιλέγη να δημιουργηθεί αυτό το κράτος, αλλά και το λόγο που επιλέγη να βαπτιστεί Μακεδονικό ( άσχετα αν η διαμάχη με τον Στάλιν τον εμπόδισε να στηρίξει το ΚΚΕ μέχρι τέλους, ώστε να νικήσει  ο ΔΣΕ στον Γράμμο και στο Βίτσι το 1949).

«Ο Μακεδονικός λαός δεν γνώρισε την ελευθερία του και τα δικαιώματα του στην  Ελλάδα και στην Βουλγαρία. Στην Γιουγκοσλαβία όμως απέκτησε δικό του κράτος, ισότιμο με όλα τα άλλα κράτη της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Έθεσε όμως τις βάσεις για μελλοντική απελευθέρωση των αδελφών του. Η Λ.Δ. Μακεδονίας έγινε ΠΥΡΗΝΑΣ και ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την ΕΝΩΣΗ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ στο εγγύς ή στο ΑΠΩΤΕΡΟ  ΜΕΛΛΟΝ».[6]

Άρα το κρατίδιο και το έθνος  αυτό  το ίδρυσαν οι δημιουργοί του, όχι για να ζήσει σε αυτό ελεύθερα κάποιος Μακεδονικός λαός, αλλά προς εφαρμογή ενός μελετημένου σχεδίου αρπαγής της Μακεδονίας  από την Ελλάδα

Ας περάσουμε τώρα στην περίοδο της δευτερης φασης  του ελληνικού εμφυλίου (1946-49). Η Ελλάδα καίγονταν τότε από τις φλόγες του πολέμου Οι κομμουνιστές υπό την καθοδήγηση του Τίτο και της  υπουργού εσωτερικών της Σερβίας Μίτρα Μίτροβιτς, που κατέστρωσε το όλο σχέδιο συνεργασία με τον ΔΣΕ, επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγούμενου ειδεχθές έγκλημα το οποίο καταδικάστηκε από όλα τα κράτη τoυ κόσμου και από τον ΟΗΕ. Το «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ»[7].

Η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία ασχολήθηκε πολύ με αυτό το θέμα, αλλά δυστυχώς δεν έβγαλε τα ίδια συμπεράσματα με την παγκόσμια ιστοριογραφία. Παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο σαν την «ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά μεταξύ Ελλήνων και «Μακεδόνων».[8] Παρουσιάζεται σαν όργιο σφαγών επί   των «Μακεδόνων» τόσο από τους «Μοναρχοφασίστες». Ένα όργιο, που ανάγκασε 28.000 παιδάκια, από 3 μηνών έως 12 ετών να ζητήσουν καταφύγιο στην αγκαλιά της ελεύθερης μάνας, της  Λ.Δ. Μακεδονίας! Και στο τέλος οι γενναίοι Μακεδόνες αγωνιστές, εξορίζονται στα ξερονήσια του Aιγαίου, ενώ μεγάλο μέρος αυτών εξορίζεται  και προσφυγοποιείται στην Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία και φυσικά στην Γιουγκοσλαβία[9]

«ΟΙ Έλληνες Μοναρχοφασίστες χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μακεδόνων. Ακόμα και αγγλικό στρατό  έφεραν προς βοήθεια. Οι  Μακεδόνες  είχαν στον αγώνα αυτό μοναδική συμπαράσταση  στο γενναίο πρόσωπο του στρατηγού Βαφειάδη»[10]

Έτσι οι Μακεδόνες παρουσιάζονται σε όλα τα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία, σαν ο πιο βασανισμένος λαός του κόσμου.  Όλα τα έντυπα, από τις Εγκυκλοπαίδειες, τα πανεπιστημιακά, τα επίσημα ως τα πλέον ανεπίσημα, λαμπρύνουν την «Β΄Μακεδονική Επανάσταση  του 1946-49» και αμαυρώνουν την Ελλάδα για την αποτρόπαια γενοκτονία σε βάρος των «Μακεδόνων».

Οργανώνονται συναντήσεις «Παιδιών φυγάδων του Αιγαίου», εκείνων των τρίμηνίτικων και τετραμηνίτικων  μωρών που αποφάσισαν από μόνα τους να καταφύγουν  (προφανώς μπουσουλώντας, αν και τα τρίμηνα δεν μπουσουλάνε ακόμα!) στην Λ.Δ.Μακεδονία το 1948-49 για να γλιτώσουν από του Έλληνες γενοκτόνους!!! Παιδιά που έγιναν γενίτσαροι, ενώ οι γριές μανάδες τους στην Μακεδονία, Θεσσαλία και Ήπειρο κυρίως, τα ψάχνουν ακόμα και σήμερα μέσω του διεθνούς ερυθρού σταυρού.

Στην συνέχεια η απομονωμένη  (λόγω της σύγκρουσης Τίτο-Στάλιν το 1948) και εξαντλημένη Γιουγκοσλαβία, ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποια στηρίγματα, άρχισε, με εντολή των Αμερικάνών, να προσεγγίζει την Ελλάδα και την Τουρκία δημιουργώντας το 1952 το βαλκανικό σύμφωνο, ένα σύμφωνο που σκοπό είχε να στηρίξει τον Τίτο σε περίπτωση επίθεσης από τον Στάλιν     (Από τα παράδοξα της  ιστορίας, η Ελλάδα θα υπερασπίζονταν τον  ολετήρα της και το δημιούργημα του, τους «Μακεδόνες»!). Οι σχέσεις  όμως των δύο κρατών  ποτέ δεν ήταν αληθινά θερμές και συμμαχικές. Και αιτία φυσικά οι συνεχείς προκλήσεις των Γιουγκοσλάβων για την Μακεδονία. Δεν υπήρχε διεθνές φόρουμ, δεν υπήρχε ξένος διπλωμάτης, που να  συναντιόνταν με διπλωμάτη του Τίτο και να μην του τίθονταν το θέμα της Μακεδονίας. Το 1964, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα του ανθελληνισμού, ο Βλάχος Γ. Αβέρωφ, συναντήθηκε με τον επίσης Βλάχο και Ηπειρώτικης επίσης καταγωγής υπουργό εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας, Κότσο Πόποβιτς και συμφώνησαν να παγώσει η  γιουγκοσλαβική πλευρά την  προπαγάνδα και την όξυνση, για να αναπτυχθούν οι διακρατικές σχέσεις. Και έτσι κύλησε μια ήρεμη περίοδος μέχρι το 1967.  Τότε η Γιουγκοσλαβική πλευρά ξέχασε την συμφωνία και ξαναέφερε το Μακεδονικό στην ημερήσια, καθημερινή, διάταξη. Αίτία, η εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, η οποία τόλμησε να κάνει στρατιωτικές ασκήσεις στα ελληνο- σκοπιανά σύνορα στην Φλώρινα! Αυτό λοιπόν το θεώρησαν πρόκληση και το παιχνίδι ξαναφούντωσε, απομονωμένης ούσης της Ελλάδος διπλωματικά, λόγω Χούντας. Το 1969, αρχίζει δειλά μια επαναπροσέγγιση  που εξελίσσεται μέχρι το 1992. Τότε ο Στέλιος Παπαθεμελής, ως Υφ/γός παιδείας,  κατοχυρώνει με νόμο την μη αναγνώριση των πτυχίων των πανεπιστημίων των Σκοπίων,  όχι για το επίπεδο σπουδών (το οποίο τότε ήταν πολλαπλώς ανώτερο των ελληνικών Α.Ε.Ι.. Υπενθυμίζουμε ότι τον Γληγόρωφ κυριολεκτικά τον ανασυναρμολόγησαν μετά την βομβιστική επίθεση που υπέστη,  και δεν τον έστειλαν στο Χιούστον που πάει ο Μητσοτάκης, η στο Χέρρφιλντ που πήγε ο Παπανδρέου), αλλά επειδή  τα μαθήματα και τα πτυχία εκδίδονταν στην ανύπαρκτη Μακεδονική γλώσσα. Οι Σκοπιανοί διαμαρτύρονται και προβάλλουν τις αγαθές τους διαθέσεις για την Ελλάδα. Γράφουν και λένε στον τύπο ότι τόσο πολύ αγαπούν την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, που μέχρι και «μεταπτυχιακά Μυκηνολογίας  και έρευνα για την γραμμική γραφή Β΄ έχουν  εγκαθιδρύσει στα Πανεπιστήμια τους για  να τον προβάλλουν. Εκδίδουν  επίσης, το περιοδικό ‘ζωντανή αρχαιότης’ από το 1957».

Αξιέπαινη λοιπόν η προσπάθεια των Σκοπίων. Ξέρουν τι κάνουν. Γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα εγκαταβιούν τύποι σαν τον Μπίστη, τον Κουναλάκη (καποτε), τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη, τον Τσιπρα  και τον Κουτσούμπα. Και από την άλλη  κάνουν και την δουλειά τους. Διότι χιλιάδες  ξένοι φοιτητές εισέρχονται και εξέρχονται  ως επιστήμονες  από αυτά τα πανεπιστήμια.

 Έφτιαξαν αυτά τα κέντρα για να παραχαράσσουν πιο εύκολα την ιστορία. Διότι σε αυτά εισέρχονταν και εξέρχονταν  χιλιάδες ξένοι φοιτητές ως διδάκτορες.  Ετσι λοιπόν επιστήμη και πολιτική προχωρούν μαζί σαν ένα σώμα στην διπλανή χώρα. Αντίθετα στην Ελλάδα, κάποιοι εθνοπατέρες στην Αθήνα αντέδρασαν όταν  αποφασίστηκε να μετονομαστεί η Βιομηχανική Θεσσαλονίκης σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, για να «μην προκαλέσουμε  την καλή διάθεση των Σκοπίων»!!!

Το ιστορικό ινστιτούτο, παρά την Ακαδημία Επιστημών, των Σκοπίων και το επηρεαζόμενο από αυτό ινστιτούτο του Βελιγραδίου, έφτασαν το 1998 να απειλήσουν  την Ελλάδα μέσω  «επιστημονικής» έκδοσης, που υπογράφει ο Σέρβος «επιστήμονας»  Δρ. Ντράγκαν Σούμποτις με αφορμή το  πρόβλημα του Κοσόβου.

«Η Ελλάδα και η Βουλγαρία θα πρέπει να ασκήσουν όλη τους την επιρροή  προς την Αλβανία, να μην υποθάλπει τους Αλβανούς του Κοσόβου. Διότι η έκρηξη του Κοσόβου οδηγεί σε γενικό αναδίπλωμα του εθνικού προβλήματος στα Βαλκάνια και τότε θα βρεθεί και η Ελλάδα  σε αδιέξοδο, διότι,  είναι μια χώρα που δεν αναγνωρίζει μειονότητες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αφ΄ ενός μεν κόπτεται για τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, αφ εταίρου δεν αναγνωρίζει τους Μακεδόνες, που αριθμούν εντός της Ελλάδος σε 220.000»[11]

Στο βιβλιο για  την νεώτερη ιστορία  (την  μετά το 1944, την σοσιαλιστική), ο  καθηγητής στο Βελιγράδι Τζιώρτζιε  Στάνκοβιτς παραποιούσε  κάπως  και τα λόγια του Στρατάρχη Τίτο προς τους Σκοπιανούς σε ανοικτή συγκέντρωση στα Σκόπια το  1945.

«Ο Τίτο στις 11.05.1945, αντιτάχτηκε δημόσια  στο αίτημα των Μακεδόνων για αλλαγή των συνόρων με την Ελλάδα, λέγοντας στους Μακεδόνες: δεν γίνεται να αλλάξουμε σύνορα σε βάρος της Ελλάδος γιατί είμαστε σύμμαχοι. Θα απαιτήσουμε όμως να αναγνωριστούν τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας στην Ελλάδα».

Φυσικά αυτά που  δίδασκε και έγραφε ο Στάνκοβιτς στα βιβλία του  μικρή σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ο περίφημος λόγος του Τίτο στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων στις  11.05.1945  ήταν ο εξής:

  Τίτο:   Έχετε όπλα;

Λαός: Εχουμεε!

Τίτο: Θέλετε να πολεμήσετε για την ελευθερία σας;

Λαός: Θέλουμεεε!

Τίτο: Εφόσον το θέλετε, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Δεν θα αδιαφορήσουμε για την τύχη των  αδελφών μας, Μακεδόνων του Αιγαίου[12] !

Τελειώνοντας με τον Τίτο θα αναφέρουμε και τον πραγματικό λόγο της σύγκρουσής του με τον Στάλιν.

Ο Τίτο  επιθυμούσε διακαώς την δημιουργία  μιας Παραδουνάβιας και Βαλκανικής ομοσπονδίας, υπό την ηγεσία του, η οποία θα έπαιζε τον ρόλο της τρίτης υπερδύναμης μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Ο Τίτο ήθελε να υποτάξει στην αυτοκρατορία που ονειρεύονταν την Βουλγαρία, την Βόρειο Ελλάδα, την Αλβανία, την Ρουμανία και την Ουγγαρία. Η πληροφορία αυτή βασίζεται σε απόρρητη έκθεση του τότε αμερικανού πρέσβη στο Βελιγράδι Τζώρτζ Κάνον, προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον πρόεδρο Τρούμαν. Δημοσιεύτηκε στο επίσημο ιστορικό περιοδικό της σερβικής Ακαδημίας Επιστημών «Istorija 20 og Veka» αρ. 2, του 1983, από τον ιστορικό Ντράγκισα Μούγκος.

Έτσι οι Τίτο-Στάλιν διαφώνησαν για την μοιρασιά της εξουσίας και όχι για πατριωτικούς λόγους, όπως διδάσκονταν οι Σκοπιανοί και οι άλλοι Γιουγκοσλάβοι.

---

[1] Branko Petranovic, Istorija Jugoslavije  σελ. 215

[2] Svetozar Voukmanovic Tempo, Borba za Balkan, σελ. 18

[3] Tempo                              »»»»»»                                    σελ. 217

[4] Izgubljena Borba  Generala Markosa ( Ο χαμένος αγώνας του στρατηγού Μάρκου)  Beograd, 1987.

[5] Svetozar Vukmanovic, Tempo, σελ. 227

[6] Svetozar Vukmanovic, σελ. 254

[7] Ν. Ροδίτσα, το δεύτερο παιδομάζωμα. Την έρευνα για το ποιος κατάστρωσε και έδωσε εντολή να γίνει το παιδομάζωμα την έκανε ο Ελβετός δημοσιογράφος  Basseches.

[8] Dragan Kljagic,Izgubljena Pobeda Generala Markosa, Beograd, 1987

[9]  Dragan Kljagic                          »»»»»»»»

[10] Dragan Kljagic                          »»»»»»»

[11] Dragan Subotic, Balkan Krajem ’80 , σελ. 185

[12]  Govorite  na Marsal Tito, Kultura, Skopja 1949, σελ. 11  (Οι λόγοι του  στρατάρχη  Τίτο) infognomon

http://www.anixneuseis.gr/?p=182116

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (10)

Εις τη περιοχή του Βιτσίου συνήλθε, την 27^ην Μαρτίου 1949, η Συνδιάσκεψη της Κομμουνιστικής Αιγαιακής Μακεδονίας (ΚΟ.ΑΙ.Μ.). Επί των τοίχων των γραφείων του ΚΚΕ διακρίνονται τα συνθήματα:

«Ζήτω η 1^η Μακεδονική Συνδιάσκεψη της ΚΟΕΜ»

«Προλετάριοι όλης της γης ενωθείτε»

«Ζήτω ο Στρατάρχης Στάλιν»

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ «ΜΠΛΕΝΤ» ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΕΙΣ ΝΟΤΙΟΣΛΑΥΪΑΝ

    Εις επικύρωσιν των συμφωνηθέντων μεταξύ Στάλιν και Ζαχαριάδη, συνήλθε την 30 Ιουλίου - 1 Αυγούστου 1947, εις την κωμόπολιν Μπλέντ της Νοτιοσλαυΐας, διάσκεψις, μεταξύ Νοτιοσλαυΐας και Βουλγαρίας, εις την οποίαν, όμως, παρέστησαν και εκπρόσωποι της Σοβιετικής Ενώσεως και της Αλβανίας. Το Κ.Κ.Ε., επίσης, συμμετέσχεν εις την διάσκεψιν του Μπλέντ, δι' εκπροσώπου του, πλην όμως, επειδή η Ελλάς δεν ήτο κομμουνιστική χώρα, δεν υπέγραψε την εν λόγω Συμφωνίαν, αλλ' απεφασίσθη «να κληθή όπως υπογράψη το ως άνω Πρωτόκολλον έφ' όσον συσταθή Ελεύθερη Ελληνική Δημοκρατική Κυβέρνηση» (Άρθρον 6ον). 

Κύριον θέμα της διασκέψεως ήτο η Μακεδόνικη Ένωσις και η δημιουργία της «Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», εντός των κόλπων τής Νοτιοσλαυϊκής Όμοσπονδίας - ήτοι, η συγκρότησις της Ομοσπονδίας Σλάβων του Νότου. Δι' αυτής προεβλέπετο η παραχώρησις εις την Νοτιοσλαβίαν («Μακεδονίαν των Σκοπίων»), εκ μέρους της Βουλγαρίας, της περιοχής της καλούμενης «Μακεδονία τον Πιρίν» (Όρβηλος), ενώ ή τελευταία θα ελάμβανεν εις αντάλλαγμα την περιοχήν της πόλεως του Πιρότ (ανατολικώς της Νις) και θα είχε, ακόμη, την υποστήριξιν της Νοτιοσλαβίας διά την διεκδίκησιν της Δυτικής Θράκης. Επίσης, διά της Στρατιωτικής Συμβάσεως του Μπλέντ, εις την οποίαν η Ελλάδα εχαρακτηρίζετο, διά τον «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας», ως εχθρικόν έδαφος, προεβλέπετο η προσάρτησις της Ελληνικής Μακεδονίας («Μακεδονία του Αιγαίου») εις την «Λαϊκήν Νοτιοσλαυϊκήν Μακεδονίαν» («Μακεδονία του Βαρντάρ») εις αντάλλαγμα της παρεχομένης υποστηρίξεως, υπό της Νοτιοσλαβίας και της Βουλγαρίας, προς τους ανταρτοκομμουνιστάς. 

Εις την στρατιωτικήν αυτήν σύμβασιν, την γνωστήν ως Συμφωνίαν του Μπλέντ, καθορίζεται σαφώς ο τρόπος εφοδιασμού και η παροχή πάσης φύσεως στρατιωτικής βοηθείας προς τον «μαχόμενο Ελληνικό Δημοκρατικό Στρατό», οργάνωσις επί του εδάφους των Βορείων γειτόνων μας Κέντρων υποδοχής και ανεφοδιασμού, ως και τοιούτων εκπαιδεύσεως, περιθάλψεως και διοικητικής μερίμνης προς εξυπηρέτησιν των κομμουνιστοσυμμοριτών.

Ως γνωστόν, η Συμφωνία του Μπλέντ υπήρξε συνέχεια των διαπραγματεύσεων, αι οποίαι ήρχισαν εις την Σόφιαν, τον Σεπτέμβριον τού 1944, μεταξύ των Κομμουνιστικών Κομμάτων Νοτιοσλαυΐας και Βουλγαρίας, διά την συγκρότησιν «Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας» (Β.Κ.Ο.), εις την οποίαν θα συμμετείχε, πλην των δύο αυτών Χωρών και το υπό ίδρυσιν «Μακεδονικόν» Κράτος.

Ο Τίτο, δύο έτη βραδύτερον, ήτοι την 1ην Αυγούστου 1949, ομιλών εις τα Σκόπια και αναφερόμενος εις την Συμφωνίαν του Μπλέντ, επιβεβαιώνει διά των λόγων του το περιεχόμενον της προδοτικής αυτής Συμφωνίας. Συγκεκριμένως, ούτος, είπε:  

«...Εφθάσαμεν εις την Συμφωνίαν του Μπλέντ δια να εξοφλήσωμεν κάθε σχέσιν με το παρελθόν και να λύσωμεν το Μακεδονικόν ζήτημα κατά τρόπον Μαρξιστικόν. Διεκηρύξαμεν ότι οι λαοί της Μακεδονίας του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου έπρεπε να αποκτήσουν το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεώς των».

Την 2αν Δεκεμβρίου 1947 απεφασίσθη, υπό του εδρεύοντος εις Βελιγράδιον Κλιμακίου του Πολιτικού Γραφείου του Κ.Κ.Ε., η υλοποίησις της «Διακηρύξεως του Στρασβούργου», δηλαδή των συμφωνηθέντων μεταξύ Στάλιν και Ζαχαριάδη, και την 24ην του ιδίου μηνός ανηγγέλθη, εκ Βελιγραδίου, διά του εκεί εγκατεστημένου Ραδιοφωνικού Σταθμού του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», ο σχηματισμός, από της προηγουμένης ημέρας, «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης», κάπου «στην Ελεύθερη Ελλάδα», με «Πρωθυπουργόν» και «Υπουργόν Στρατιωτικών» τον αγράμματον καπνεργάτην «Στρατηγόν» Μάρκον Βαφειάδην. Τέλος, την επομένην ημέραν, 25ην Δεκεμβρίου 1947, εξαπελύθη, υπό την διοίκησιν του αρχισυμμορίτου Μάρκου Βαφειάδη, η μεγάλη, αλλ' ανεπιτυχής, επίθεσις των οργανωμένων εις συμμορίας ανταρτοκομμουνιστών. εναντίον της πόλεως της Κονίτσης, προκειμένου αυτή να χρησιμοποιηθή ως έδρα της «Κυβέρνησης» των κομμουνιστοσυμμοριτών.

http://sfoulidis.eu5.org/symoritopolemos/sym08.htm

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (9)

Σκοπιανός ψευδο-αλυτρωτισμός  

και οι  σκοπιανές διεκδικήσεις

Μια έκφραση που ακούγεται συχνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους στα «παράθυρα» διαφόρων καναλιών και σε κείμενα εφημερίδων είναι η απίστευτης επιπολαιότητας διατύπωση περί «αλυτρωτισμού» των Σκοπιανών, αντί του σωστού «ψευδο-αλυτρωτισμός». Επειδή κοντεύουμε να ξεχάσουμε την γλώσσα μας, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι «αλυτρωτισμός» (irredentism = ιρρεντεντισμός) είναι το εθνικο-πολιτικό εκείνο κίνημα σε μια χώρα, που αποσκοπεί να απελευθερώσει τους υπόδουλους ομοεθνείς του σε κάποιο άλλο γειτονικό κράτος, αλλά και τα εδάφη που κατοικούν αυτοί. Ποιους λοιπόν «αλύτρωτους» προσπαθούν να απελευθερώσουν οι Σκοπιανοί; Τους Έλληνες της Μακεδονίας; Τους «εθνικά μακεδόνες» ψηφοφόρους κάποιου  περίεργου φορέα, δηλ. 1000-1500 άτομα; Και σε ποια «αλύτρωτα» εδάφη αναφέρονται; Στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη, στην Καβάλα, στην Φλώρινα, στην Χαλκιδική ή κάπου αλλού; Αστειότητες βεβαίως, αλλά πρέπει να μη λησμονούμε τι ακριβώς υποκρύπτεται κάτω από τις ψευδο-αλυτρωτικές ανοησίες που προπαγανδίζουν συστηματικά οι μηχανισμοί του σκοπιανού κράτους.

Παραθέτουμε λοιπόν τον πολύ γνωστό (εκτός ίσως από τους "έλληνες" πολιτικάντηδες) χάρτη των σκοπιανών διεκδικήσεων, το κρυφό όνειρο των πανσλαβιστών κάθε κατηγορίας, για την ενιαία σλαβική Μακεδονία, η οποία περιλαμβάνει το σημερινό κράτος των Σκοπίων (Βαρντάρσκα Μακεντόνια = Μακεδονία του Αξιού), την ελληνική Μακεδονία (Εγκέϊσκα Μακεντόνια = Μακεδονία του Αιγαίου, όπως την αποκαλούν οι σκοπιανοί) και τμήμα της Βουλγαρίας (Πιρίνσκα Μακεντόνια = Μακεδονία του Πιρίν).

Ο ίδιος χάρτης στα αγγλικά που κυκλοφορεί 
στο διαδίκτυο και σε σκοπιανές ιστοσελίδες

Ακολουθεί για σύγκριση ο χάρτης με τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη και Στράβωνα), με την επεξήγηση ότι αναφέρονται στο κυρίως μακεδονικό βασίλειο, την κοιτίδα και πατρίδα των αρχαίων Μακεδόνων, ενός από τα ελληνικά φύλα της αρχαιότητας στα οποία διακρίνονταν οι Έλληνες εκείνη την εποχή (Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς κ.λπ.).

Παρατηρούμε ότι εντός των ορίων του σημερινού κράτους των Σκοπίων περιλαμβάνεται ένα ελάχιστο μόνον τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας και συγκεκριμένα μέρος της επαρχίας της Πελαγονίας (η περιοχή γύρω από το σημερινό Μοναστήρι, τα Βιτώλια) και τμήμα της αρχαίας μακεδονικής Παιονίας.

Ο χάρτης που ακολουθεί εμφανίζει το μακεδονικό βασίλειο με τις κατακτήσεις του Φιλίππου Β΄ και προφανώς διαφέρει από τον παραπάνω γιατί περιλαμβάνει και τους υποτελείς λαούς (Παίονες, Θράκες, Ιλλυριούς κ.λπ.) στους Μακεδόνες. 

Παραθέτουμε τέλος και τον χάρτη με τις επαρχίες του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου: 

Εάν λοιπόν οι σκοπιανοί επιθυμούν πραγματικά σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα, όπως παραμυθιάζουν εδώ και χρόνια τους διάφορους αδαείς υπουργούς και παρατρεχάμενους του Υπ. Εξωτερικών και τους ελληνόφωνους πολιτικάντηδες, που με μεγάλη προθυμία τα καταπίνουν αμάσητα, ας αφήσουν ήσυχο το όνομα της Μακεδονίας και ας αναζητήσουν ένα όνομα που τους ταιριάζει, όπως π.χ. αυτό που είχαν προπολεμικά δηλ. επαρχία του Βαρδάρη (=Αξιός) ή Βαρντάρσκα στα σλαβικά:

Εναλλακτικά, αν δεν τους αρέσει αυτό το όνομα, τους προτείνουμε ένα άλλο όνομα με το οποίο θα τιμήσουν και εκείνον τον αλήστου μνήμης οπερετικό στρατάρχη (!) ο οποίος εφηύρε και κατασκεύασε όλο αυτό το παραμύθι των «μακεδόνων» των Σκοπίων.

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.gr/2018/03/blog-post_27.html

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (8)

Πόσες χώρες αναγνωρίζουν 

τα Σκόπια ως «Μακεδονία»;

Συχνά ακούμε από χείλη αρμοδίων, αναρμοδίων και διαφόρων εν γένει δήθεν "ρεαλιστών" ή διαβάζουμε σε «σοβαρά» έντυπα, να αναπαράγεται ασύστολα το περίφημο "επιχείρημα" των Σκοπιανών περί 131 χωρών  που έχουν "αναγνωρίσει" τα Σκόπια ως "Μακεδονία" (Ομιλία Γκρούεφσκι στον ΟΗΕ στις 24-9-2011) ή 140 κατά τον ΥΠΕΞ Κοτζιά (!) και επομένως πρέπει να κλείσουμε και εμείς όπως-όπως αυτό το θέμα.

Υποστηρίζουμε εδώ και καιρό ότι στην πραγματικότητα οι χώρες που έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τα Σκόπια δεν ξεπερνούν τις 115, σύμφωνα με στοιχεία του 2014, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που χρησιμοποιούν την προσωρινή ονομασία "πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" (FYROM) για όλους τους επίσημους σκοπούς
Είχαμε επίσης διευκρινίσει ότι άλλο "αναγνώρισαν την χώρα με τη συνταγματική της ονομασία (=Δημοκρατία της Μακεδονίας)" και άλλο "έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις". Η σύναψη όμως διπλωματικών σχέσεων δεν σημαίνει αυτόματα αναγνώριση του κρατιδίου με τη συνταγματική του ονομασία. Τελικώς, οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» είναι μόλις 98 ενώ αποκαλύπτεται επί πλέον ότι οι χώρες που χορηγούν βίζα σε σκοπιανά διαβατήρια είναι ακόμη λιγότερες από 115, μόλις 101 για την ακρίβεια!

Αυτό προέκυψε μετά από έρευνα στην διαδραστική ιστοσελίδα PassportIndex, η οποία «συλλέγει, παρουσιάζει και ταξινομεί» τα διαβατήρια από όλο τον κόσμο, χρησιμοποιώντας στοιχεία από τον Διεθνή Οργανισμό Αερομεταφορών (IATA), αλλά και από ταξιδιώτες. Η κατάταξη σχηματίζεται ανάλογα με το πόσες χώρες μπορούν να επισκεφθούν οι πολίτες από όλο τον κόσμο με βάση τη χορήγηση βίζας. 

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, το αμερικανικό, το βρετανικό, το γαλλικό, το γερμανικό και το νοτιοκορεατικό, περιλαμβάνονται στα «ισχυρά» διαβατήρια: τα δύο πρώτα εξασφαλίζουν πρόσβαση σε 147 χώρες, τα τρία τελευταία σε 145. Και το ελληνικό όμως βρίσκεται σε καλή σειρά (7η) εξασφαλίζοντας πρόσβαση σε 140 χώρες, όπως και το αυστριακό και το καναδικό. 

Και το διαβατήριο της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας»; Αυτό βρίσκεται μόλις στην 34η θέση, αφού ο κάτοχός του μπορεί να ταξιδέψει μόνον σε 101 χώρες!

Ποιες όμως είναι αυτές οι χώρες που αναγνωρίζουν σήμερα τα Σκόπια ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας"; Είναι οι παρακάτω 98 διότι υπάρχουν χώρες που ανακάλεσαν την αναγνώριση της συνταγματικής ονομασίας των Σκοπίων και τα αναγνωρίζουν πλέον ως ΠΓΔΜ (FYROM), με χαρακτηριστικές περιπτώσεις το Μεξικό, που απέσυρε την αναγνώριση της συνταγματικής ονομασίας τον Οκτώβριο του 2008) και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι οποίες υπό τη διοίκηση του προέδρου Ομπάμα χρησιμοποιούν πλέον την ονομασία "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" και τη συντομογραφία της (ΠΓΔΜ) σε επίσημα έγγραφα.

Σύμφωνα λοιπόν με την Wikipedia οι χώρες που εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας" (λόγω της αδιαφορίας των εκάστοτε κυβερνήσεων της χώρας μας και των διπλωματικών υπηρεσιών της) είναι οι εξής:

α. Τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (εκτός από την Γαλλία και τις ΗΠΑ):

Ηνωμένο Βασίλειο (μέλος της ΕΕ, του NATO και των G8)
Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
Ρωσσία (μέλος των G8)

β. Χώρες που αποτελούσαν μέρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας:
Βοσνία-Ερζεγοβίνη
Κροατία (μέλος του NATO)
Κόσοβο
Μαυροβούνιο
Σερβία
Σλοβενία (μέλος της ΕΕ και του NATO)

γ. Γειτονικές χώρες εκτός από την Ελλάδα και την Αλβανία:
Βουλγαρία (μέλος της ΕΕ και του NATO - αναγνωρίζει τη χώρα μεν, αλλά ούτε τη γλώσσα ούτε την εθνικότητα)

δ. Άλλοι:

Αλγερία, Ανδόρα, Αργεντινή, Αυστρία (μέλος της ΕΕ), Αζερμπαϊτζάν, Μπαχρέιν, Μπανγκλαντές,  Λευκορωσία, Μποτσουάνα, Βολιβία, Βραζιλία, Μπρουνέι, Μπουρούντι, Καμπότζη, Καναδάς (μέλος του NATO και των G8), Τσαντ, Χιλή, Κόστα Ρίκα, Κούβα, Δημοκρατία της Τσεχίας (μέλος της ΕΕ και του NATO), Τζιμπουτί, Ανατολικό Τιμόρ, Ελ Σαλβαδόρ, Εσθονία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Φίτζι, Γουατεμάλα, Γουινέα, Αϊτή, Ονδούρα, Ουγγαρία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Ινδία, Ινδονησία, Ιράν, Ιράκ, Ιρλανδία (μέλος της ΕΕ), Ισραήλ, Τζαμάϊκα, Καζακστάν, Κουβέιτ, Λάος, Λιθουανία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Λουξεμβούργο (μέλος της ΕΕ και του NATO), Μαλαισία, Μαυρίκιος, Μολδαβία, Μογγολία, Μαρόκο, Μοζαμβίκη, Μονακό, Μυανμάρ (Μπούρμα), Ναμίμπια, Νεπάλ, Νικαράγουα, Νιγηρία, Βόρεια Κορέα, Νορβηγία (μελος του NATO), Ομάν, Πακιστάν, Παραγουάη, Φιλιππίνες, Πολωνία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Κατάρ, Ρουμανία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Ρουάντα, Σαουδική Αραβία, Σεϋχέλλες, Σιγκαπούρη, Σλοβακία (μέλος της ΕΕ και του NATO), Σρι Λάνκα, Σουδάν, Σουρινάμ, Σουαζιλάνδη, Σουηδία (μέλος της ΕΕ), Ελβετία, Συρία, Τανζανία, Τατζικιστάν, Ταϋλάνδη, Τουρκία (μέλος του NATO), Τουρκμενιστάν, Τουβαλού, Ουγκάντα, Ουκρανία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα, Βιετνάμ, Ζιμπάμπουε.

98 το σύνολο

Χώρες/οντότητες που χρησιμοποιούν την ονομασία "πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" για όλους τους επίσημους σκοπούς:

Αλβανία (μέλος του NATO), Αυστραλία, Βέλγιο (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), Κύπρος (δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με το κρατίδιο, μέλος της ΕΕ), Δανία (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), Αίγυπτος, Γαλλία (μέλος της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των G8 και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ), Γερμανία (μέλος της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των G8), Ελλάδα (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (μέλος του NATO και των G8), Ιταλία (μέλος της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των G8), Ιαπωνία (μέλος των G8), Λετονία (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), Ολλανδία (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), Νέα Ζηλανδία, Πορτογαλία (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), Νότια Αφρική (δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με το κρατίδιο), Ισπανία (μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ)

115 το σύνολο

Σε τελική ανάλυση όμως και ανεξάρτητα από τον αριθμό χωρών που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια αυτό που μετράει ουσιαστικά είναι η αναγνώριση από την Ελλάδα. Και αυτό πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου.

Εκείνο πάντως που πρέπει να επισημάνουμε είναι το γεγονός ότι κάποια ελάχιστα γνωστά κράτη, όπως η Τουβαλού (μια χώρα με 10.000 κατοίκους στο μέσον του Ειρηνικού Ωκεανού), η Ζιμπάμπουε, η Ρουάντα και η Σουαζιλάνδη στην Αφρική, η Μογγολία, το Νεπάλ και το Τατζικιστάν στην Ασία, αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες αναγνώρισαν τα Σκόπια ως "Μακεδονία" και το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί;

Η απάντηση είναι απλή: Ουδείς από το επίσημο ελληνικό κράτος ενδιαφέρθηκε να ενημερώσει τις αρχές αυτών των χωρών και να κάνει τις απαραίτητες διπλωματικές κινήσεις, κάτι που έκαναν και κάνουν με επιμονή και υπομονή οι Σκοπιανοί. Δυστυχώς...

Πηγή: http://ethnologic.blogspot.gr/2015/04/blog-post_26.html

Φάκελος: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (7)

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, η πρόεδρος του Συνασπισμού Μαρία Δαμανάκη, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς στη σύσκεψη της 13ης Απριλίου 1992 (φωτογραφία από το αρχείο Αριστοτέλη Σαρρηκώστα).

Οι ιστορικοί διάλογοι 

της σύσκεψης του 1992

Πριν από περίπου έξι μήνες, σε ανύποπτο χρόνο για το λεγόμενο «Μακεδονικό» (16 Ιουλίου 2017), η «Κ» άνοιγε τον φάκελο της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών της 13ης Απριλίου 1992 υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, που οδήγησε σε ένα ανακοινωθέν που –εν πολλοίς– καθόρισε τη στάση των περισσοτέρων κυβερνήσεων που κληρονόμησαν το ονοματολογικό τα χρόνια που ακολούθησαν. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου και οι –μοναδικοί εν ζωή πρωταγωνιστές– Μαρία Δαμανάκη ως πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέκα Παπαρήγα ως γ.γ. του ΚΚΕ και, για τα λίγα πρώτα λεπτά της σύσκεψης, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς συνομιλούσαν για αρκετές ώρες, προτού καταλήξουν στην απόφαση ότι το νεοσύστατο κράτος θα γίνει δεκτό στους διεθνείς οργανισμούς μόνο δίχως να περιέχεται στην ονομασία του ο όρος «Μακεδονία».

Η «Κ» επανέρχεται σήμερα στο θέμα της σύσκεψης του 1992, βασισμένη σε μακρόχρονη έρευνα και συνομιλίες με πρωταγωνιστές και πηγές οι οποίες έχουν βαθύτατη γνώση όσων συνέβησαν τότε. Φαίνεται ότι οι προβληματισμοί των ηγετών ήταν παρόμοιοι με τους σημερινούς. Κάποια στιγμή ο Μητσοτάκης, προκειμένου να επισημάνει τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, φέρεται να είπε ότι προς το παρόν η Τουρκία φαίνεται ότι συγκρατείται λόγω του Κουρδικού. Αν όμως κάποια στιγμή έστρεφε την προσοχή της προς την Ελλάδα, τότε τα προβλήματα της χώρας μας θα ξεπερνούσαν κατά πολύ το ονοματολογικό. Όντας, βέβαια, πολιτικός, ο Μητσοτάκης δεν ήθελε να διχάσει τον ελληνικό λαό, γι’ αυτό και ζητούσε επιμόνως ομόφωνη απόφαση.

Ο Καραμανλής φέρεται να συμφώνησε και να σημείωσε ότι η Ελλάδα είχε ήδη διασυρθεί διεθνώς εξαιτίας του συγκεκριμένου θέματος. Η στάση του Μητσοτάκη υπαγορευόταν, σύμφωνα με τις πηγές που διαθέτουμε, από την οξύτατη επικριτική διάθεση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έλεγε ότι Μητσοτάκης και Σαμαράς, παρά τις επιμέρους διαφορές, εξέπεμπαν την ίδια μουσική. Από την αποστροφή περί μουσικής φαίνεται ότι πιάστηκε και η Αλέκα Παπαρήγα, η οποία διερωτήθηκε ποιος προκάλεσε την ψύχωση μεγάλου μέρους του κόσμου, αναφερόμενη, βεβαίως, στη συγκέντρωση του ενός εκατομμυρίου κατά του πιθανού συμβιβασμού με την ΠΓΔΜ (όπως ονομάζεται πλέον η συγκεκριμένη χώρα από την Ελλάδα).

Ο Παπανδρέου, βέβαια, υπερασπιζόταν το συλλαλητήριο. Και, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, συμπέρανε πως η μόνη λύση για τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών είναι να αποφασίσει πως η Δημοκρατία των Σκοπίων δεν θα πρέπει να περιέχει πουθενά στην ονομασία της τον όρο «Μακεδονία», ενώ πρότεινε και κλιμάκωση των μέτρων. Σύμφωνα με πηγές, ο Μητσοτάκης εκτιμούσε ότι η απόφαση της σύσκεψης θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα νέο Κυπριακό. Απευθυνόμενος κατά κύριο λόγο στον Παπανδρέου, ο τότε πρωθυπουργός φέρεται να μίλησε για ένα πρόβλημα που θα διαρκούσε για ακόμη 50 χρόνια, όπως και το Κυπριακό.

Το αδιέξοδο

«Θα αποφασίσουμε κάτι ηρωικό», φέρεται να είπε ο Μητσοτάκης, «δίχως καμία διέξοδο». «Δεν πρόκειται να βγούμε από το αδιέξοδο ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα χρόνια», είπε. Μάλιστα, φέρεται να υποστήριξε μια ειρηνική διευθέτηση, έναν συμβιβασμό, ο οποίος θα ρυμουλκούσε την ΠΓΔΜ στη Δυτική Ευρώπη και θα έδινε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να επεκτείνει τα συμφέροντά της στη γειτονική χώρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Παπανδρέου επανέλαβε ότι συμφωνεί στην περίπτωση που δεν χρησιμοποιήσουν τον όρο «Μακεδονία», διαφορετικά η επιλογή αυτού του όρου θα οδηγήσει σε εθνικά καταστρεπτική πορεία.

Η «Κ» θα επιχειρήσει να αναπαραστήσει τον διάλογο που σημειώθηκε, με βάση τις πληροφορίες που διαθέτει. Ο Μητσοτάκης είπε ότι ο τρόπος που θέτει τη μη χρήση του όρου «Μακεδονία» ο Παπανδρέου απλώς ανατινάζει τις γέφυρες προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο Παπανδρέου αναρωτήθηκε για ποιες γέφυρες μιλάει ο Μητσοτάκης και ο τότε πρωθυπουργός τού είπε ότι, αν κλείσουν τα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, τότε τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα δεν θα έχουν διέξοδο. Ο Παπανδρέου όξυνε κι άλλο την ατμόσφαιρα κάνοντας μια υπόθεση.

Παπανδρέου: Η ΔΑΣΕ αποφασίζει ότι στη Δυτική Θράκη θα πρέπει να αυτονομηθούν οι μουσουλμάνοι και ακολουθεί σε ανάλογο τόνο η Ε.Ε. (τότε ΕΟΚ).

Μητσοτάκης: Δεν είναι δυνατόν να το πουν ποτέ αυτοί οι εταίροι.

Παπανδρέου: Όλοι γνωρίζουμε τις ευαισθησίες του εταίρου.

Μητσοτάκης: Τι θα μπορούσε να συμβεί σε περίπτωση που η σύσκεψη κατέληγε σε μια θέση του τύπου «ή συμφωνείτε με όνομα χωρίς τον όρο “Μακεδονία” ή αύριο κλείνουμε όλες τις συνοριακές διαβάσεις Ελλάδας - Σκοπίων»;

Καραμανλής: Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε προβλήματα.

Μητσοτάκης: Θα ήταν μια τραγωδία.

Στην προσπάθειά του να εντοπίσει έναν συμβιβασμό, ο τότε πρωθυπουργός πρότεινε να παζαρέψει η κυβέρνηση μέχρι τέλους σκληρά με τα Σκόπια και, αν δεν επιτύχει η διαπραγμάτευση, να έχει ετοιμάσει ένα εναλλακτικό όνομα το οποίο θα είναι βολικό για την Αθήνα, αναφέροντας μάλιστα ότι αυτό θα μπορούσε να είναι το «Βόρεια Μακεδονία».

Παρακολουθώντας την ακραία ταλάντευση του εκκρεμούς της συζήτησης, ο Καραμανλής επέμεινε ότι θα πρέπει να υπάρξει απόφαση προκειμένου να μη γελοιοποιηθούν οι αρχηγοί ενώπιον των πολιτών. Ο Παπανδρέου επέμεινε στη σκληρή άποψη, με τον Μητσοτάκη να του λέει ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται λύση-πακέτο και με τη στάση που τηρεί αυτή τη στιγμή χάνεται η ουσία της συζήτησης και η Ελλάδα κινδυνεύει να έλθει αντιμέτωπη με αναγνώριση της ΠΓΔΜ από όλες της χώρες της Γης.

Μάλιστα, ο Μητσοτάκης δεν αναφέρθηκε μόνο στις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, το σύνολο του Τρίτου Κόσμου, ακόμα και τη Σερβία. Το σημείο υποχώρησης του Παπανδρέου ήταν τα μέτρα που θα λάβει η Ελλάδα εναντίον της ΠΓΔΜ, επιμένοντας ότι ο όρος «Μακεδονία» δεν θα πρέπει να περιλαμβάνεται στην ονομασία.

«Να πούμε ότι η Ελλάδα είναι πρόθυμη να αναγνωρίσει τη Δημοκρατία των Σκοπίων με τη διευκρίνιση ότι δεν θα περιλαμβάνεται ο όρος “Μακεδονία”», είπε ο Καραμανλής. Κάτι που δεν καθησύχαζε τον Μητσοτάκη, ο οποίος αναφέρθηκε στις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά εκείνες τις ημέρες περί επικείμενου κλεισίματος των συνόρων. «Δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία χειρισμών, ούτε και η κυβέρνηση να κάνει τον ακροβάτη», είπε ο Μητσοτάκης, επισήμανση την οποία βρήκε σωστή και ο Παπανδρέου. Εν συνεχεία, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι είναι υποχρεωμένος να αλλάξει τον Αντώνη Σαμαρά από υπουργό Εξωτερικών, όχι τόσο διότι διαφωνεί μαζί του για το ονοματολογικό, αλλά επειδή ο Σαμαράς προτείνει πολιτική Ζαλόγγου.

Η «γελοιοποίηση»

Ο Παπανδρέου είπε ότι δεν είναι βέβαιος πως η στάση Σαμαρά συνιστά πολιτική Ζαλόγγου. Ο Καραμανλής διερωτήθηκε αν θα πρέπει να γελοιοποιηθεί το πολιτικό σύστημα από τα Σκόπια. Η Αλέκα Παπαρήγα εκτίμησε ότι η γελοιοποίηση είναι αναπόφευκτη, καθώς η τακτική θα οδηγήσει σε αρχική άρνηση του όρου «Μακεδονία», ενώ την επόμενη ημέρα θα αρχίσουν οι προσπάθειες εξομάλυνσης. Ο Παπανδρέου ρώτησε τον Μητσοτάκη αν δέχεται το όνομα «Νέα Μακεδονία». Ο Μητσοτάκης του απάντησε αρνητικά αντιπροτείνοντας για ακόμα μία φορά το «Μακεδονία του Βαρδάρη». Και προσέθεσε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να δημιουργήσει «μακεδονικό» ζήτημα η Βουλγαρία, κάτι που σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει επίθεση φιλίας στα Σκόπια.

Ως παλαιότερος όλων, ο Καραμανλής επανέλαβε την ανάγκη για ομόφωνη απόφαση.

Καραμανλής: Oλες οι συμφορές που έζησε η Ελλάδα στο παρελθόν ήταν αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να χαράξουμε κοινή θέση σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Tα θέματα εξωτερικής πολιτικής τα καθιστούμε πάντα αντικείμενο εσωτερικών μας ανταγωνισμών, διότι δεν έχουμε ακόμα καταλάβει ότι τα θέματα αυτά τα ελέγχουμε στην έκταση των εθνικών μας δυνατοτήτων και κατά τα λοιπά κρίνονται από δυνάμεις που δεν ελέγχουμε.

Η Παπαρήγα ήταν απολύτως αντίθετη με το κλείσιμο των συνόρων λέγοντας ότι θα βρεθούν τα Σκόπια δικαιωμένα, κάτι που δεν θέλει κανένας. Προς το τέλος της σύσκεψης ο Καραμανλής παρουσίασε ένα προσχέδιο, με βάση την απόφαση ότι δεν θα υπάρχει πουθενά στην ονομασία της ΠΓΔΜ ο όρος «Μακεδονία». Παρατήρησε, μάλιστα, παραστατικά:

Kαραμανλής: Eνας σοφέρ ο οποίος δεν ξέρει να βάζει όπισθεν δεν είναι καλός σοφέρ. Στα κρίσιμα εθνικά θέματα πρέπει να γίνονται και υποχωρήσεις.

Η Δαμανάκη κάποια στιγμή πρότεινε να δοθεί η δυνατότητα συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Ο Μητσοτάκης, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, είπε σε κάποια στιγμή ότι ίσως ήταν πιο αποτελεσματικό να μη βγει ανακοινωθέν, να πουν όλοι οι αρχηγοί ότι συνεχίζει η κυβέρνηση τις διαπραγματεύσεις και, εν τω μεταξύ, να προετοιμάζονται όλοι για αλλαγή του ονόματος.

Αφού είχαν προηγηθεί όλες αυτές οι μακροσκελείς συζητήσεις, ο Καραμανλής έκλεισε τη σύσκεψη με τρόπο που παραπέμπει και στη σημερινή επικαιρότητα.

Καραμανλής: Tα κόμματα δεν μπορούν να αγνοούν το λαϊκό αίσθημα. Οφείλουν να καθοδηγούν το λαϊκό αίσθημα, αντί να το πυροδοτούν και να το καθιστούν ανεξέλεγκτο. Διαφορετικά, τα κόμματα αιχμαλωτίζονται στο κλίμα που τα ίδια δημιουργούν.

Στη συνεχεία ενημέρωσε ότι το ανακοινωθέν θα είναι της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Και κάλεσε μέσα στην αίθουσα τον γ.γ. της Προεδρίας, πρέσβη Πέτρο Μολυβιάτη, ο οποίος ανέγνωσε ενώπιον των πολιτικών αρχηγών το περίφημο, πια, ανακοινωθέν της σύσκεψης της 13ης Απριλίου 1992.

http://www.kathimerini.gr/946808/article/epikairothta/politikh/oi-istorikoi-dialogoi-ths-syskeyhs-toy-1992

Το ανακοινωθέν της 13^ης Απρίλιου 1992

Τα αποτελέσματα της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών στις 13 Απριλίου 1992, ανακοίνωσε στα ΜΜΕ ο Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας κ. Πέτρος Μολυβιάτης:

«Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου 1991,με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”».

ΔΕΕ